Poste Restante

Icon

Kleine moeite, groot plezier

Bèèèèh!

Het was druk, de weken na de vakantie. Op het werk moest het ene na het andere project afgerond worden, en mijn allerliefste collega R. nam ook nog eens afscheid. Dit weekend hadden we eindelijk eens voor onszelf. En wat doe je als je mentale rust nodig hebt? Schapen opzoeken natuurlijk!

Wat moet dat daar?

Dag vakantie…

Uitzicht
Dat we snel maar weer mogen gaan…

Vakantie (bijna)

De tassen zijn (bijna) ingepakt, het huis is (bijna) schoon, alle zaken zijn (bijna) afgehandeld, de oppas voor poes en huis is (bijna) gearriveerd. Morgenmiddag om half zes vliegen we van Eindhoven naar Dublin. Na een paar dagen in die stad gaan we naar Dingle, en vervolgens naar West-Cork. 25 juni zetten we weer koers naar Schiphol. En dan is er koffie

Tot later!

Incommunicado

Vrijdag gingen we weg. Nu gingen we wel vaker naar het huisje in de bossen, maar dit was de eerste keer dat we zonder televisie zouden zitten. Alleen een oude transistorradio en een steeds wegvallende GSM-verbinding waren onze connectie met de buitenwereld. We hebben opvallend weinig gemist. Dat gaan we vaker doen. En langer vooral.

Jouw vakantie, mijn vakantie, onze vakantie

“En hoe zeggen we dat in Griekenland?”
De blonde vrouw keek hoopvol langs het grijs-gemêleerde gezelschap.
“Yammas! 1..2..3..”
“Yammas!” gehoorzaamde de kudde. Hoe kwamen wij hier in dit vage Griekse restaurantje terecht? Een paar maanden geleden had ik het vrijwillig geboekt. Op de planning stond Malta, of Ierland, of Noorwegen, of de Balkan… In ieder geval niet dit. Maar met een aanstaande verhuizing in het vooruitzicht leek het ons beter om uit te kijken naar iets goedkopers. Nu had ik laatst gehoord dat je op Kos goed met bussen en de fiets kan reizen. En dat is voor ons, rijbewijsloos, wel een noodzaak. Een poster op het station – vrolijk vakantie vierende mensen naast een idioot grote koffer met een Kos-aanbieding – deed de rest. We boekten een week vakantie bij Jiba. Méér Vakantie. En nu zaten we hier, méér vakantie te vieren tussen de bejaarden en de platinablonde vijftigplusvrouwen. Tijdens de welkomstbijeenkomst werden we gewaarschuwd voor het kraanwater, werd gemeld dat De Telegraaf overal verkrijgbaar was, en dat voor mensen “die cultureel willen doen” de opgravingen een goed idee waren. Verder moesten we toch vooral fietsen huren bij de door Jiba aangeraden fietsenboer, want als het bij een ander mis zou gaan, dan zou de reisleidster niets voor ons kunnen doen. We voelden ons een beetje alsof we in een aflevering terecht waren gekomen van het programma Jouw vakantie, Mijn vakantie. Alleen was dit wel ónze vakantie.

Uiteraard hebben we de fietsen elders gehuurd, De Telegraaf én de opgravingen links laten liggen, maar wel een aardige vakantie gehad. We konden elke avond in een andere Hollandse kroeg hangen, maar dat hebben we toch maar niet gedaan. Hoogtepunten? Het Asklepion en de wandeltocht van het bergdorpje Zia naar beneden. Affijn, het zit er weer op. De foto’s vindt u op Flickr.

Vakantie

Volgende week terug…

We noemen haar Ellen…

We noemen haar Ellen...
Meer foto’s van Texel op Flickr

Van die dingen

- Het is hier best rustig. In het echte leven is het echter steeds drukker. Het gaat goed hoor, maar het heeft zo zijn gevolgen.

- We waren gelukkig weer helemaal zelf uitzoekerig bezig qua vakantie. Leuk appartementje op Malta gevonden, al volop plannen. Leuk bij alternatieve reisorganisator. Voor ons geen massatoerisme, ben je gek. Voor de zekerheid nog even wat gidsen gehaald bij het reisbureau. Staat diezelfde parel ook in de Oad-gids. Stuk goedkoper ook nog. Het is veel makkelijker om met de massa mee te gaan.

- In de afdeling nutteloze feiten: Ik deel een fitnesscentrum met Peter Timofeeff. Hij fietst vooral. Er zijn ook geruchten over de aanwezigheid van Chantal Janzen. Die heb ik er echter nog nooit gezien.

Over Poste Restante

Dit is het persoonlijke weblog van Martijn van Es, internetdinges bij Amnesty International en mens in Utrecht.

Twitter

Archieven