Newspaper editors! A small request? Ahem…Please stop allowing your writers, who have no little to no idea of what they speak, to submit pieces on Twitter and social media. It’s embarrassing. You’re allowing them to embarrass themselves.

The Conversation – Now That I Have Your Attention, door Graham Linehan, schrijver van Father Ted, Black Books en The IT Crowd.

Op 15 juli 2006 rond half tien las ik de website van Caroline. Ik besloot net als zij een account aan te makken op twttr. Gewoon, omdat Caroline een van mijn persoonlijke internetgoeroes is. Of het nu Flickr is of Vimeo, of een andere nifty service, Caroline maakt een account aan, en ik volg spoedig.

Twttr Home

Zo ook dus met Twttr, en wel op de dag van de lancering. En dus was de gebruikersnaam martijn nog vrij. Bijzonder, omdat die meestal al lang vergeven is. En zo twttrde ik om 21:32 uur het volgende:

Eens kijken hoe dit gaat…

Twttr was op dat moment een voornamelijk op SMS gebaseerde dienst. Het idee was dat je per SMS een bericht stuurde, dat vervolgens weer werd doorgestuurd naar al jouw vrienden. Een leuk idee, maar omdat Caroline mijn enige vriendin was op Twttr niet ontzettend nuttig voor mij. Het zag er leuk uit, en was van de makers van Blogger, dus op mijn sympathie konden ze rekenen. Toch verdween Twttr in mijn persoonlijke bermuda driehoek van nooit gebruikte accounts. Tot een paar maanden later andere bekenden op het inmiddels tot Twitter omgedoopte platform verschenen. Lodewijk bijvoorbeeld, Charis, Tonie en Walter. Allemaal weblogdinosaurussen, net als Caroline en ik. Toen begon ik serieus te twitteren, en dat doe ik dus nu een jaar of twee.

Zo’n anderhalf jaar was Twitter voor mij en voor de twitteraars een incrowd dingetje. Eerst deden alleen de geeks het. Mensen die ook als eerste een weblog hadden. Mensen voor wie een internetverbinding onderhand al vijftien jaar een eerste levensbehoefte is. Vervolgens kwamen de marketingmensen, in Nederland ook wel de paarse broeken genoemd, en de journalisten. En als de journalisten komen, dan is het grote publiek nog slechts een kwestie van tijd. In die fase zitten we nu.

In Groot-Brittannië werd Twitter mainstream toen Stephen Fry en Jonathan Ross begonnen met twitteren. Nederlandse journalisten zagen de aandacht in het buitenland, en begonnen er ook over te schrijven, en uiteindelijk was het de crash van een Turkish Airlines-vliegtuig bij Schiphol die zorgde voor de definitieve doorbraak. Je kunt tegenwoordig geen krant, tijdschrift of andere publicatie meer bekijken of er wordt wel over Twitter geschreven. Soms enthousiast, vaak alsof het over een heel andere wereld gaat, en soms met onverholen dedain.

De negatieve reacties zijn kort te omschrijven. “Het is allemaal narcistisch gewauwel en je hebt er helemaal niets aan.” Dat is uiteraard een ieders goed recht om dat te vinden, en waarschijnlijk klopt dat ook als je even een account aanmaakt, hier en daar wat onbekenden followt en vervolgens afwacht. Ik vermoed dat je dan hetzelfde gevoel hebt als op een feestje waar je niemand kent. Het gevoel dat je beter ergens anders kunt zijn. Waar het gezellig is, en ze altijd je naam weten. Logisch dus dat deze mensen het na drie tweets voor gezien houden en er vervolgens een venijnig stukje aan wijden. Maar toch hebben ze ongelijk.

Deze critici (maar ook sommige enthousiastelingen) begrijpen namelijk niet waar Twitter en alle andere sociale netwerken eigenlijk om draaien. Twitter is niet bedoeld als nieuwsmedium. Twitter is niet bedoeld om te laten zien hoe populair en vooruitstrevend je bent. Twitter is om te communiceren met vrienden, gelijkgestemden en interessante anderen.  Al die andere functies zijn al dan niet aardige bijkomstigheden.

Ik volg ongeveer 100 mensen op Twitter, daarvan heb ik de helft ooit de hand geschud. Een paar reken ik zelfs tot mijn vriendenkring. Van de overige vijftig lees ik van velen al jaren het weblog. Hoewel ik ze nog nooit heb gezien, weet ik dingen van ze die u misschien wel niet weet. En dat schept een band. Ik communiceer al jaren met deze mensen, alleen nu op Twitter. Daarvoor via weblogs, e-mail, SMS of gewoon face-to-face, en die drie middelen gebruik ik nog steeds om contact met deze mensen te houden. Twitter is slechts een (relatief) nieuwe, zeer laagdrempelige manier om op de hoogte te blijven van wat je vrienden aan het doen zijn. Ik vind het leuk om de verwondering van Marrije over rondemissen te lezen omdat ik Marrije ken. Ik hou van de observaties van Walter en ik geniet van de links naar bizarre lokaties en tips voor gekke woorden die Jeroen twittert (helaas privé). Daarom twitter ik, en als Twitter niet meer zou bestaan, dan zoek ik wel andere manieren om in contact met hen te blijven.

Moet iedereen nu gaan twitteren? Natuurlijk niet. Als je niemand kent op Twitter en er geen aardigheid in ziet om leuke korte berichtjes te lezen of te schrijven, dan moet je het vooral niet doen. Zie je dat wel zitten, probeer het dan. Val de mensen die het doen in ieder geval niet aan omdat ze gewoon communiceren met hun vrienden.