In de Volkskrant van gisteren stond een uitgebreid artikel over emigrerende Nederlanders. Dat worden er namelijk steeds meer. Ze gaan op zoek naar nieuwe uitdagingen of vinden Nederland te druk en te jachtig. Nu kan ik me dat best voorstellen. Als werknemer van een internationale organisatie begrijp ik best dat je professioneel gezien af en toe je grenzen wilt verleggen, en ik moet zeggen dat ik het laatste ook wel eens een probleem vind, zeker als ik na twee weken vakantie in Ierland weer de fijne aroma’s van het Utrechtse Stationsgebied mag opsnuiven.
Maar een andere reden vervult me met iets minder mededogen. De emigranten die vinden dat Nederland niet meer hun Nederland is. Mensen die vinden dat er te veel moslims in Nederland zijn, terwijl ze vaak zelf in hun leven misschien twee Marokkanen gezien hebben. Mensen die vinden dat de omgangsvormen in Nederland niet meer zijn zoals ze waren, terwijl ze zelf uitvoerig schelden op alles en iedereen.
Het zijn dit soort mensen die geschokt zijn door vrouwen in ‘boerkini’, een kledingstuk dat trouwens totaal niet lijkt op een boerka. Mensen die mij op een feestje zeggen dat ik maar blij moet zijn dat ik uit die ellendige wijk weg ben. Die me ongelovig aankijken als ik zeg dat we goed contact hebben met onze Marokkaanse buren, dat ik me in Utrecht eigenlijk nooit onveilig heb gevoeld, op die ene periode na toen er met enige regelmaat volbloed Nederlandse mannen ietwat intimiderend aan mijn deur kwamen.
Van die mensen waar we ook na hun emigratie niet meer van af zijn omdat ze dan op de sites van De Telegraaf en het AD op elk nieuwsitem een reactie achterlaten dat ze blij zijn dat ze uit Nederland weg zijn, zodat ze dit niet meer hoeven meemaken. Van mij mogen ze gaan, mits ze voorgoed een IP-ban krijgen…
“Jongens, we hebben een probleem. Break Out loopt voor geen meter meer. Die kinderen halen hun nieuws tegenwoordig ergens anders. Om maar te zwijgen van de naakte achttienjarigen.”
“Misschien moeten we een nieuw blad beginnen?”
“Nieuw blad, nieuw blad. Daar kan ik niet mee aankomen bij de bazen, laat staan bij de adverteerders.”
“Een cross-mediaal uitgeefconcept dan?”
“Kijk, daar kan ik wat mee. Maak ik een ‘multimediaal jongerenmerk’ van. Uitgeven is passé. Straks leest er niemand meer, en daar staan we dan als uitgever.”
“Maar hoe vullen we dat dan?”
“Ach, dat is het belangrijkste niet. Gewoon, met jongerendingetjes. Muziek, uitgaan, kleding, MSN, dat soort dingen.”
“En hoe heet het?”
“Iets snappy, iets leuks, iets wat in touch is with time. Iets internettigs, maar niet nerdy. Iets wat iedereen kent.”
“Maar hoe héét het dan?”
“Ja, jezus. Hoe moet ik dat weten? Bedenk eens wat.”
(diepe stilte)
“Goed, tijd voor wat interactie met de doelgroep. Ik open de redactiebox, en het eerste lekker bekkende woord dat ik zie wordt de titel.”
Artikel 1 mag eruit, volgens Wilders. Niet omdat het de vrijheid van meningsuiting aantast, zoals die andere volkspoliticus het bracht, maar omdat ome Geert het best nuttig vindt om hier en daar te discrimineren. Als u geen jood, christen of humanist bent kunt u het voortaan schudden in ons land, aldus de lijsttrekker van de Partij van de Vrijheid. Mag ik dan pleiten voor de afschaffing van Artikel 4 voor Limburgers? Ik bedoel, wat heeft het ons tot nu toe opgeleverd? Thijs Wöltgens, Maxime Verhagen en Geert Wilders. Mooie lijst om er een hele dikke punt achter te zetten.
Nederland is altijd een vrij land geweest waarin mensen mochten denken wat ze wilden. Is dat verleden tijd?
Dat is één van de ‘veel gestelde vragen‘ op Nederlandtegenterrorisme.nl. Er is gelukkig nog geen gedachtenpolitie mogelijk, maar mocht die in de toekomst wel uitgevonden worden, dan is het een geruststellend idee dat het antwoord ‘Nee’ is. Er staan meer geruststellende dingen op de site. Zo legen schoonmakers (professionals) bij terrorismedreiging net even vaker de prullenbakken. Toch nuttig om even te weten, niet? Maar ook de lijst met dingen die je moet doen na een aanslag is zeer bruikbaar. Hoewel ‘Ga niet in groepen staan. Er kan nog een bom ontploffen.’ erg klinkt als een spoorwegovergang.
Maar de mooiste waarschuwing vind ik toch wel deze:
Bent u winkelier en koopt een klant een grote hoeveelheid artikelen die u in verband kunt brengen met een aanslag, zoals kunstmest of waterstofperoxide? Bel dan de politie.
Als ik de drogist van Geert Wilders was, dan zou ik het wel weten.
In Den Haag komen ze de carnavalsperiode goed door, zo lijkt wel. Jan Peter viert het in Tilburg, Piet Hein heeft een carnavalskraker opgenomen en Henk blaast volop ballonnen op. Rita Verdonk is echter niet zo van de platte lol. Zij zoekt het meer in de subtiele, meer cabareteske humor. Kijkt u bijvoorbeeld eens naar haar webcast, waarin zij met bijna Van Kooten en De Bie of Jiskefet-kwaliteit een karikatuur van een slecht interview neerzet. Ze doet dat met verve, niet in de laatste plaats geholpen door de vlijmscherpe Martin Bruinsma als oenige interviewer met een handafwijking.
Interviewer: “Ja, minister Verdonk, deze film is onder uw verantwoordelijkheid tot stand gekomen, wat vindt u van deze film?”
Rita Verdonk: “Ik vind hem heel mooi. Ik vind hem een heel goed beeld geven van Nederland, niet alleen de mooie kanten, maar ook de mindere kanten.
(…)
Interviewer: “En hoe lang duurt de hele film?”
Rita Verdonk: “Nou, die duurt bijna twee uur.”
(…)
Interviewer: “En dit wat u nu heeft opgezet, vindt dat nu ook navolging in het buitenland, bent u de eerste hiermee of zijn er al andere landen die dit ook doen waar u het van heeft afgekeken?”
Rita Verdonk, grijnzend: “Nee, we zijn hier echt de eerste mee. Ja, dat is ook echt heel spannend. (…) Ik heb van de week nog met mijn Duitse collega gesproken. Die was heel enthousiast en wil er graag meer over weten.
Is het niet fijn dat onze politici het zo leuk hebben?
Minister Rita Verdonk (Integratie) wil een landelijke ‘code’ met gedragsregels voor burgers. Een van die regels is dat er op straat voortaan alleen Nederlands wordt gesproken. (Elsevier, via Blokje)
Hoe doet Rita Verdonk dat toch, het verzinnen van plannen die absoluut onuitvoerbaar zijn. Neem nou Amsterdam. Ik werk op de Keizersgracht, ter hoogte van de Westermarkt. Met de Jordaan, de Westerkerk, het Anne Frankhuis en het Homomonument één van de tourist hotspots van de hoofdstad. Als ik naar mijn werk loop hoor ik veel talen. Engels, Spaans, Italiaans, Duits, Frans, maar ook veel talen die ik niet kan thuisbrengen. Nederlands staat absoluut niet in de top vijf. E. komt uit Zeeland. In de zomer moet het daar vreemd lopen als je niet in het Duits wordt aangesproken. In de winter behoort Zeeuws dan weer tot de mogelijkheden. Voor veel Nederlanders al minstens even onverstaanbaar.
Goed, hoor ik minister Verdonk al zeggen, maar mijn nieuwe regels gelden uiteraard alleen voor de bewoners van Nederland. Niet voor toeristen. En streektalen laten we ook maar buiten beschouwing. Maar hoe controleer je dat? Krijgen toeristen voortaan een grote T op hun voorhoofd gestempeld als ze op Schiphol aankomen? En hoe leg je uit dat toeristen iets wel mogen en Nederlandse burgers niet?
Maar los daarvan zijn er nog andere bezwaren. Nederlanders die in het buitenland wonen spreken – uiteraard – nog gewoon Nederlands onder elkaar. Dat is niet alleen natuurlijk, maar ook onbetwist. Lees er de diverse mensenrechtenverdragen maar op na. Discriminatie op taal mag niet. En waarom zou dat in Nederland wel mogen? Het verschil tussen binnen- en buitenskamers is hier moeilijk te maken. Conclusie? Minister Verdonk heeft weer eens een proefballonnetje opgelaten om kiezers te trekken die het gesignaleerde probleem (Sommige Nederlanders ergeren zich aan het hoge aantal allochtonen in hun wijk) ook ervaren. Dit ballonnetje loopt echter al leeg voor het überhaupt opgeblazen is en zal zodoende nooit een probleem oplossen.
