Poste Restante

Adam Curtis (o.a. The Power of Nightmares) maakte een driedelige documentaire over hoe veel herinneringen aan de tweede wereldoorlog zijn herschreven en gemanipuleerd in de koude oorlog.

Dinsdag start op BBC 4 een nieuwe serie van Charlie Brooker’s Screenwipe. Een must voor de kritische mediaconsument.

Sinds afgelopen donderdag heb ik 120 zenders op mijn televisie. Het digitale pluspakket van Casema is uitgebreid, en nu heb ik acht Duitse zenders, vijf Britse, heel veel sportkanalen, een flink aantal Discovery-achtige zenders, drie pornokanalen en heel veel recycle-zenders van de publieke omroep.

Zit ik hier op te wachten? Mwah. Ik heb het pluspakket genomen om BBC Four te kunnen zien, en daar kijk ik dan ook geregeld naar. Ook de licht bizarre wereld van TV Oranje zou ik niet meer willen missen. Zeg nu zelf, met clips als deze heb je toch geen satire meer nodig? De themakanalen van de publieke omroep zijn wisselend interessant. Holland Doc en /Geschiedenis hebben vaak goede documentaires, al worden ze vaak te veel herhaald. Opvoeden doe je zo, Dier en Natuur TV en de twee protestants christelijke themakanalen Omega TV en Geloven zijn typisch producten van ons Nederlandse omroepbestel, waarin ieder zuiltje zich moet profileren.

Maar belangrijker dan waar ik wel naar kijk is waar ik niet naar kijk. Want ondanks dat het aantal zenders in mijn huishouden significant is toegenomen, is mijn kijktijd de afgelopen jaren juist afgenomen. We zijn sinds Springsteen inmiddels dus ruim verdubbeld in de keuzemogelijkheden, maar er is nog steeds regelmatig niets bijzonders op TV. En dus klik ik op YouTube maar weer eens door naar mijn favoriete fragmenten uit A bit of Fry and Laurie en Shooting Stars, of bekijk ik een gedownloade aflevering van A Daily Show. Maar vaker kijk ik naar niets, en lees allerhande websites, boeken en tijdschriften.

Ik vraag me af waar dit naar toe gaat. Heb ik over drie jaar 500 kanalen waar ik nooit naar kijk?

Vanmiddag zapte ik langs RTL4, waar Rita Verdonk haar menselijke zelf zat te etaleren. Zij moest antwoord geven op wat zij de beste film van 2007 vond. Na het antwoord kon ik een glimlach niet onderdrukken. Die Hard 4.

De Nieuwste Show valt wat tegen tot nu toe, maar Draadstaal is toch wel met stip binnengekomen in mijn lijst met te volgen programma’s…

Rob Geus in De Pers

Zo’n twintig jaar geleden (ik was zeven), was er nog geen commerciële televisie. De sterren waren nog publiek, de sport ook. Nederland 1 en 2 waren niet geprofileerd maar verzuild, en werden nog aan elkaar gepraat door Ellen Brusse, Lisette Hordijk, Hans van Willigenburg en Elles Berger. In de reclameblokken schitterden de Moulinex-man, Barry Hughes, Kees Brusse en verdwenen merken als Soupline wasverzachter, Braderije en ASB Uitzendburo. En zo staat er nog veel meer uit die tijd en daarvoor op YouTube: Kieskeurig (met een geweldig verhaal over dode papegaaien), Jongbloed en Joosten, het Journaal met Fred Emmer, Bassie en Adriaan en de Plaaggeest, diverse klokken, een kleurrijke EO-leader, maar ook het begin en het einde van een oude TROS Aktua-uitzending. Allemaal televisie uit een vervlogen tijd, zonder www en .nl, laat staan YouTube…

(titelverklaring)

Een paar huizen verderop woont ‘de buurman’. Dat is niet zomaar een buurman, nee, hij is ‘de buurman’. ‘De buurman’ werkt namelijk aan zijn carrière. Hij presenteerde eerst een vaag RTL4-middagspelletje, en nu prijst hij dagelijks twijfelachtige waren aan op Zes en op Tien. Het schijnt een veiling te zijn, al snap ik het concept niet echt van een veiling waar de prijs omlaag gaat in plaats van omhoog. Zo af en toe kijken we er naar, als we langszappen en we ‘de buurman’ weer eens tegenkomen. “Hee, de buurman!”, zeggen we dan. En we zien ‘de buurman’ met enige regelmaat (soms dagelijks) langskomen in De Wereld Draait Door. Ook dan zeggen we “Hee, de buurman!”

Gisteren haalde ik de kanalenlijst van mijn digitale ontvanger weer eens op. Wat blijkt, er is een heel kanaal met ‘de buurman’. Van 12.00 tot 19.00 uur kunnen we in Utrecht non-stop naar ‘de buurman’ en zijn collega’s kijken. Nu is dat leuk voor de vriend van ‘de buurman’, maar ik vraag me toch af of dat lonend is, zo’n kanaal met nep-edelstenen en lelijke horloges. Misschien moet ik het eens aan hem vragen. Alleen ben ik bang dat ik hem alleen maar kan begroeten met “Hee, de buurman!”…

2002: 15 fout

2004: 9 fout

2005: 18 fout

2006: 23 fout

En het lag niet eens echt aan de tekst van Martin Bril. Ik vloog met kracht in de klassieke dictee-instinkers als gevlij en deux-pièces, corrigeerde op het laatste moment verkeerd grand café en diskjockey en moet duidelijk werken aan mijn streepjeskunde. Volgend jaar beter.