Zo rond de dag dat bekend werd dat Nederlanders geen eerlijke vinders zijn, kwam ik er achter dat de eerlijke vinder van mijn telefoon waarschijnlijk verhuisd is. Hij woonde met zijn ouders in mijn straat, en ik fietste elke dag langs zijn huis. Hoewel hij al een poosje niet meer aan de deur is geweest, en hij natuurlijk nog steeds weet waar ik woon, voelt het toch alsof er een last van me afvalt. Natuurlijk vind ik nog steeds dat mij niets te verwijten valt. Maar het feit dat hij daar anders over denkt – en dat regelmatig liet weten – maakte mijn dagelijkse fietstocht langs zijn woning bijna elke dag een irrationele beproeving. Maar goed, dat is nergens meer voor nodig. Waar hij nu woont weet ik niet. Maar ik hoef er in elk geval niet meer over na te denken.
Zoals de tekenen er nu voor staan komt er vanavond nog een einde aan de telefoonsoap. De jongens op de foto, Jeffrey en Emile, blijken niets te maken te hebben met het hele verhaal, anders dat ze door Dustin op de foto zijn gezet met de door hem gevonden telefoon. Als alles goed gaat zal de telefoon vanavond door een vierde persoon (Ashley) bij mij thuisbezorgd worden. Eind goed, al goed dus? Ja, ik denk het wel. Het is nog even afwachten, maar ik geloof de per mail gesproken mensen. Ik zal de foto op alle door mij te beïnvloeden plekken verwijderen, en daarmee hoop ik dat de rust weer terug keert hier.
Uiteraard hartelijk dank aan de speurders en de betrokkenen op het St. Gregorius College. Ik beloof dat ik voortaan beter op mijn telefoon zal letten.
Update: Ondanks een zeer boze pa van de eerlijke vinder is de telefoon nu echt terug.
Het is me het dagje wel. Walter mailde als eerste, Merel zag het bij Walter, Fok! wellicht ook, en de klapper kwam toen GeenStijl er achter kwam en het fotootje ook plaatste. In de reacties op diverse sites word ik direct of indirect aangesproken op het feit dat ik de jongens op de foto veroordeel zonder te weten of ze schuldig zijn. Dat weet ik inderdaad niet, maar wat ik wel weet is dat zij op de één of andere manier de telefoon in handen hebben gekregen die ik verloren ben. Als zij hem gestolen hebben, dan is het duidelijk wat ik van ze vind. Hebben zij hem eerlijk gevonden, dan neem ik het ze kwalijk dat ze de telefoon niet bij de politie hebben ingeleverd. Daar roep ik tenslotte ook toe op, en dat doe ik nog steeds. Als die jongens de telefoon gewoon inleveren bij politie of NS, dan haal ik graag de foto weg.
Ook wil ik nog even benadrukken dat ze zelf de foto gepubliceerd hebben. Walter legde de link, waarna Merel het overnam. Ik schreef daarna een stukje om tekst en uitleg te geven.
Mijn telefoon is nog steeds weg. Bij GVU en NS had niemand iets gevonden, dus ging ik er vanuit dat ik nooit meer iets van het ding zou vernemen. Tot vanmorgen. Zoals altijd klikte ik Firefox aan, en verscheen mijn startpagina. Maar waar normaal gesproken mijn foto’s hoorden te staan, stonden nu deze twee gezellige jongens.
Foto verwijderd, zie de ontknoping
Aangezien ik zelf geen onbekende jongens fotografeer moet deze foto (en nog wat andere kiekjes) door de vinders/dieven/helers van mijn telefoon gemaakt zijn. Maar hoe komen ze dan in mijn Flickr-stream? Het antwoord is ShoZu. Een grappig programmaatje dat er voor zorgde dat mijn foto’s simpel en snel op Flickr werden geplaatst. Hiervoor stelde ShoZu na het nemen van de foto telkens de vraag ‘Send to Flickr?’ De jongens hebben op ‘yes’ gedrukt, en omdat mijn instellingen nog in de telefoon staan komen hun foto’s nu automatisch in mijn fotostream. Welkom in de wondere wereld van Web 2.0.
Maar goed, wat nu. De man van de fotozaak waar ik de foto’s net liet afdrukken had een vaag idee dat hij ze wel eens gezien had. Maar daar kom je er niet mee. Ik ging met de foto’s naar de politie. Na het verhaal twee keer te hebben uitgelegd, keek de man achter de balie zoals alleen overheidsdienaren dat kunnen wanneer je ze iets vraagt wat niet in hun opleiding aan bod is gekomen. Maar uiteindelijk was het antwoord: “Wij kunnen hier niets mee qua opsporing. Ze kunnen die telefoon wel eerlijk gevonden hebben op straat. Of van iemand gekocht. Nee hoor, we kunnen hier helemaal niets mee.”
En dus zit ik hier met een foto van twee jongens die de vinders kunnen zijn van mijn eigen Samsung. Of de dieven, of de helers. Zijn het eerlijke vinders? Dan wil ik ze vragen om de telefoon af te geven bij de politie of bij NS. Zijn het geen eerlijke vinders (en die kans acht ik eigenlijk groter), dan zijn ze bij dezen aan mijn persoonlijke schandpaaltje genageld.
Update: Voor alle complotdenkers onder u: De reden dat er geen IMEI-bombardement is uitgevoerd door de politie komt omdat ik bij het aangifte doen vertelde dat de telefoon ook uit mijn tas gevallen kon zijn. Ik had namelijk diverse keren mijn tas overhoop gehaald die dag. Toen mocht ik geen aangifte meer doen van diefstal, enkel nog van vermissing. En dan IMEI’t men niet meer. En de gelijkenis met de Stolen Sidekick-zaak was mij ook al opgevallen. Helaas heb ik het niet vantevoren bedacht. Het is me echt overkomen.
Op het stadsbusstation lag hij niet, bij NS kon ik alleen een formulier invullen. En dus liep ik maar naar het politiebureau op het Paardenveld.
Op internet had ik gelezen over succesvolle sms-bommen op basis van het IMEI-nummer. Met mijn IMEI-nummer op zak kwam ik het bureau binnen. Ik vertelde – naar waarheid – dat ik vrijwel zeker wist dat mijn telefoon gestolen was, maar dat er een kleine kans was dat hij uit mijn tas gevallen kon zijn. “Bij twijfel wordt het vermissing,” antwoordde de mevrouw achter de balie. Bij vermissing worden er geen sms-bommen uitgevoerd, wordt er geen aangifte opgenomen en moet je een summier formuliertje invullen. Ik probeerde nog te zeggen dat ik toch echt wel dacht dat hij gestolen was, maar de politiemevrouw was onverbiddelijk. “Als u niet zeker weet dat hij gestolen is, dan kan u geen aangifte doen.” Je moet de telefoon dus uit je hand laten stelen of in ieder geval geen enkele twijfel laten zien bij de aangifte. Ik vulde het formulier in, dat met een gebaar van ‘Zo, weer een cijfer voor de statistieken’ in een postbakje werd gelegd.
Ik droop af en verdween in de door koopzondag overvolle binnenstad. Ik wilde E. bellen om mijn frustratie te uiten, maar uiteraard had ik geen mobiele telefoon, en de eerste drie munttelefooncellen die ik tegenkwam waren defect. Op sommige dagen merk ik dat ik nog lang niet de oude ben.
[[image:samsungd720jpg.jpg::right:0]]Rond twee uur gistermiddag besloot ik van huis te gaan om in Breukelen een verjaardag bij te wonen. Ik pakte mijn tas in, checkte nog even op aanwezigheid van portemonnee, telefoon en iPod en vertrok. Ik moest hard rennen om stadsbus 6 vanaf halte Karperstraat nog te halen. Ik hielp op de Constant Erzeijstraat (halte Rijnhuizenlaan) een mevrouw om haar kinderwagen de bus in te tillen. Ik stapte uit bij het Willemsviaduct, liep via Mariaplaats en Boterstraat naar de Lijnmarkt, waar ik rondkeek in enkele winkeltjes. Ik liep vervolgens via de Choorstraat naar de Stadhuisbrug, omzeilde daar diverse politieke folderaars, en kwam terecht in de Centrale Bibliotheek, waar ik enkele tijdschriften las. Vervolgens ging ik naar de buren, boekhandel Broese, kocht daar een krant, een tijdschrift en een boekenbon en liep de Oudegracht af. Via de Lauwersteeg en een stukje Steenweg kwam ik op de Lange Elisabethstraat.
Het Vredenburg bracht mij Hoog Catharijne in. Ik liep van de Clarentuin naar de Radboudtraverse en pinde dertig euro bij ABN-Amro in het Radboudkwartier. Bij De Tuinen in het Godebaldkwartier kocht ik nog een klein cadeautje, waarna ik me moest haasten om via de Stationstraverse en de Stationshal op spoor 8a nog de stoptrein van 16.06 uur naar Amsterdam en Uitgeest te halen. In deze trein herschikte ik mijn spullen.
Op station Breukelen stapte ik de trein uit, en liep via het parkeerterrein en de Broekdijk West schuin omhoog naar de Breukelerbrug. Via de Engel de Ruijterstraat en de Dudok de Witstraat kwam ik op mijn eindbestemming aan, alwaar ik tot de conclusie kwam dat mijn mobiele telefoon niet meer in mijn tas zat.
Probleem. Naast het feit dat ik geen idee heb of het ding verloren, gestolen of anderszins vermist is, weet ik ook niet waar het precies gebeurd is. In de bus, in de trein of op straat? In Utrecht of in Breukelen? Plus natuurlijk het nare feit dat ik mijn telefoon kwijt ben. Niet bellen, niet sms’en, incommunicado. Het worden vermoeiende dagen…
