In het buitenland was het wat groter nieuws, in Nederland besteedde alleen Trouw er aandacht aan.

Op 6 juni werd Amina Arraf in Damascus ontvoerd. De 35-jarige Amina onderhoudt een populaire blog genaamd ‘A Gay Girl in Damascus’. Aanvankelijk hield ze zich vooral bezig met literatuur, poëzie en persoonlijke wetenswaardigheden, maar de laatste weken toonde zij zich een fervent supporter van de Syrische revolutie. Sinds 26 april hield Amina zich schuil bij vrienden. Op die dag namelijk, kwamen twee mannen in leren jacks naar het huis van haar ouders en beschuldigden Amina ervan deel uit te maken van een islamitisch complot. Haar oude vader weigerde hen binnen te laten. Amina berichtte daarover in haar veel gelezen relaas “Mijn Vader, Mijn Held”. Het laatste bericht op haar blog werd getikt door haar nichtje Rania. Zij berichtte hoe Amina dinsdagavond om 6 uur door drie bewapende mannen in een auto werd gesleurd. Sindsdien is niets van haar vernomen.

Een verontrustend bericht. Syrië staat niet echt bekend om de vriendelijkheid jegens bloggers en journalisten. Sterker nog, het land bungelt al jaren onderaan de persvrijheidsindex van Reporters Without Borders. Tel daar bij op dat het hier gaat om een openlijk lesbische weblogger, en de situatie voor vrouwen en LGBT’ers in Syrië is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Tot slot is de reactie van de huidige president Assad op de protesten in zijn land dusdanig dat elke vorm van verzet gevaarlijk kan zijn. Bovenstaand bericht was dan ook reden tot alarm. Groot alarm.

Maar Amina was geen lesbische vrouw die haar leven waagde. Amina was een verzinsel van een veertigjarige Amerikaanse man om bovenstaande (helaas niet verzonnen) issues onder de aandacht te brengen. Nobel, maar wel misleidend. De Amerikaan, die studeert in Edinburgh en momenteel in Turkije verblijft (zeker in het begin op Twitter een verwarrende situatie), bekende zijn fabricage nadat diverse mensen die wilden weten wie Amina eigenlijk was, gevaarlijk dichtbij waren gekomen. Inmiddels waren er her en der acties voor Amina gestart, en voelden echte LGBT-activisten in Damascus zich steeds onveiliger.

Het deed mij (en andere oude webloggers) denken aan het verhaal van Kaycee Nicole, een Amerikaans tienermeisje met kanker, overleden in 2001. Ik schreef er destijds ook over. Kaycee hield ook een weblog bij, mailde en chatte met heel veel mensen die geroerd waren door haar verhaal. Kaycee was een verzinsel van een Amerikaanse vrouw die het verhaal van mensen met kanker wilde vertellen. Ook hier bedrog met een hoger doel, al werd bij Kaycee wel meteen een onderzoek ingesteld naar cadeaus die de vrouw ontvangen zou hebben.

Het is makkelijk om nu met vingers te gaan wijzen naar media die hun werk niet goed deden en de snelle cyclus van digitale media als Twitter die het checken van feiten ondergeschikt acht aan het snel melden van nieuws. Het is beter om ons te blijven realiseren dat het erg gemakkelijk is om online een andere identiteit aan te kunnen nemen, en dat sommige mensen dit misbruiken om aandacht te krijgen, al dan niet voor een goede zaak. Moeten we daarom maar ieder bericht dat uit niet direct verifieerbare bron komt negeren? Ben ik nu zo’n cynische zak dat elke kankerpatiënt met een laatste wens nu meteen verdacht is? Nee, maar enige terughoudendheid en wat gezonde achterdocht kan soms geen kwaad. Voor gewone nieuwsconsumenten, maar zeker voor journalisten.

Titel met dank aan The Daily What, GigaOM’s Bobbie Johnson beschrijft het bovenstaande eigenlijk beter.

De Utrechtse CDA fractie is verbaasd over diverse niet Nederlandse teksten op portieken aan de Trumanlaan op Kanaleneiland. CDA-fractievoorzitter Eiko Smid denkt dat het stigmatiserend werkt op de Vogelaarwijk.

DNU plaatst er een foto bij van één van de gewraakte portieken. Een Arabische tekst is zichtbaar boven een portiek. En zo wordt Vogelaarwijk Kanaleneiland gestigmatiseerd als een wijk die zo losgezongen is van de Nederlandse beschaving dat zelfs de flats Arabische namen krijgen. Je kunt de Kamervragen van de PVV al bijna opstellen. De werkelijkheid ligt wat subtieler. Want wat zie je als je via Google Street View op de Trumanlaan gaat kijken? Zeven portieken van één flat, waarboven steeds het woord ‘Welkom’ is aangebracht, op iedere portiek in een andere taal. Boven de eerste portiek hangt gewoon het Nederlandse woord. Samen geven ze waarschijnlijk aan – ik ben niet bij de besluitvorming geweest en kan er niet veel online over vinden – dat iedereen welkom is op Kanaleneiland. Het CDA vindt dit blijkbaar niet kunnen, en zegt dat dit een verkeerd signaal afgeeft. Buitenlanders moeten immers Nederlands spreken! Een raar standpunt, want dankzij het woord Welkom op portiek 1 zou je zelfs kunnen betogen dat het juist goed is voor de inburgering. Dankzij een wandeling door de Trumanlaan kun je het woord Welkom in maar liefst zes vreemde talen leren.

Maar los van het feit of het CDA hier nou bazelt of niet, de christen-democraten komen wel verdomd laat met hun vraagtekens. Ik kom niet meer dagelijks op Kanaleneiland, maar volgens mij hangen de teksten er al bijna een jaar. Dat het CDA er nu pas achter komt, zegt veel over de kennis die de partij heeft over de wijk. Of zou deze ferme stellingname zijn ingegeven door de aanstaande verkiezingen?

The Queen arrived at King’s Cross with little fuss 10 minutes before the scheduled train departed at 10.45am. Dressed in a coloured headscarf and a large winter coat, she walked down the platform to reach her carriage, unnoticed by most other rail users.

Waar zou de Britse Wilders zijn?

Queen lets the train take the strain on way to Sandringham | UK news | guardian.co.uk

Man gedwongen met geit te trouwen

Van onze buitenlandredactie
gepubliceerd op 08 februari 2008 11:15, bijgewerkt op 11:15

AMSTERDAM – Een Soedanese man is gedwongen te trouwen met een geit nadat hij was betrapt op het hebben van seks met het dier. Eigenaar Alifi uit het dorp Hai Malakal betrapte de man omdat hij zoveel lawaai maakte, zo meldt de BBC.

De BBC heeft dit inderdaad gemeld, maar dan wel in 2006. Een sindsdien veel rondgemaild verhaal dat eens in de zoveel tijd weer opduikt in het rijtje meest gelezen artikelen van de site. Fijn om te zien dat de mare nu ook de Volkskrant heeft bereikt. De geit, Rose, is overigens vorig jaar overleden.

Update: de Volkskrant mailt: de redacteur had de plaatsingsdatum van het artikel over het hoofd gezien.

Natuurlijk is de gedachte aan een omhelzing tussen IJzeren Rita en Peroxide Geert al reden voor onrust (zou dat niet chemisch gaan reageren?), maar het werpt ook vragen op over hoe zo’n machtsblok zou gaan functioneren. Rita wordt minister-president in zo’n regering. Daar zal geen twijfel over bestaan. Maar hoe gaat het dan in die ministerraad functioneren? Geert Wilders laat weten dat hij immuun is voor meningen, en dat zijn fractie het bijna altijd met elkaar eens is. Zie hier: het met Marijnissen-achtige precisie geleide blok Wilders.

Rita Verdonk stelt zich in het (zeer kritiekloze) interview in De Telegraaf minder solitair op. Kaj van der Linde en Verdonk hebben geleerd van het LPF-drama, en dat laten ze iedereen (en vooral de potentiële kiezers) graag weten. Dus geen vage wannabe’s, maar klinkende namen als Ernst (die eigenlijk Eric heet) Nordholt en Guus Hiddink. Geen bemoeizuchtige leden, maar wel continu luisteren naar ‘de mensen in het land’. Kamp Verdonk volgt dus waarschijnlijk de uitslag van allerlei volksraadplegingen, mits ze uiteraard in het daadkrachtige straatje van T.O.N. passen. En zoals iedereen onderhand wel weet zijn peilingen, forums en zelfs bezoeken in het land prima te regisseren zodat de uitslag goed in Rita’s masterplan past. Want compromissen sluiten en echt luisteren naar iedereen is niet goed voor je profiel.
Twee mastodonten die samen een machtsblok vormen. Of liever gezegd twee machtsblokken. Wilders als hardliner die geen millimeter wil wijken, Verdonk als Nederlands eigen Margaret Thatcher, die ook geen zin heeft in opschuiven. Mocht het er ooit van komen, ik geef ze net een jaar. Dan gaat het eerste Kabinet Verdonk aan onverzettelijkheid ten onder.

Ook een andere bewoner, Piet Donatz, die een stuk lager woont, baalt van wat Paranormaal TV beweert. ,,Ik maak hier nooit wat mee.’’

Algemeen Dagblad

In de Nieuwmarktbuurt verdwijnen volgens de bewoners de laatste tijd steeds meer katten. Zeker veertien poezen zijn niet meer thuis gekomen en dat is volgens de buurt geen toeval.
Het gerucht gaat dat de huisdieren op de kaart staan bij Chinese restaurants in de buurt.

De Amsterdamse stadszender rukt er meteen met camera op uit. In het onvolprezen boekje Broodje Aap van Ethel Portnoy (1978), wat mij betreft verplicht op de boekenplank van iedere journalist die zich met berichtjes uit de categorie ‘opmerkelijk’ bezighoudt, staat dit verhaal niet precies, maar wel twee keer bijna. Het gaat dan om ratten en honden die op het menu staan bij de Chinees. In de noten meldt Portnoy nog wel het volgende:

Onlangs zag ik op de Nederlandse televisie een interview met de hoofdinspecteur van de Rotterdamse Dienst voor Warenkeuring; hij vertelde dat hij per jaar acht tot tien telefoontjes kreeg van mensen die beweerden dat ze in een Chinees restaurant honde- of kattevlees in de ijskast hadden zien liggen. Iedere keer leverde een blikseminspectie geen spoor van bewijs op.

Tsja, waarom zou je op bewijs wachten als er ook geruchten gemeld kunnen worden.

Ik voel me nu steeds zo aangesproken.

Soms vind ik Rita Verdonk akelig slim…