Poste Restante

Gisteren schreef de Utrechtse nieuwssite DNU:

De Utrechtse CDA fractie is verbaasd over diverse niet Nederlandse teksten op portieken aan de Trumanlaan op Kanaleneiland. CDA-fractievoorzitter Eiko Smid denkt dat het stigmatiserend werkt op de Vogelaarwijk.

DNU plaatst er een foto bij van één van de gewraakte portieken. Een Arabische tekst is zichtbaar boven een portiek. En zo wordt Vogelaarwijk Kanaleneiland gestigmatiseerd als een wijk die zo losgezongen is van de Nederlandse beschaving dat zelfs de flats Arabische namen krijgen. Je kunt de Kamervragen van de PVV al bijna opstellen. De werkelijkheid ligt wat subtieler. Want wat zie je als je via Google Street View op de Trumanlaan gaat kijken? Zeven portieken van één flat, waarboven steeds het woord ‘Welkom’ is aangebracht, op iedere portiek in een andere taal. Boven de eerste portiek hangt gewoon het Nederlandse woord. Samen geven ze waarschijnlijk aan – ik ben niet bij de besluitvorming geweest en kan er niet veel online over vinden – dat iedereen welkom is op Kanaleneiland. Het CDA vindt dit blijkbaar niet kunnen, en zegt dat dit een verkeerd signaal afgeeft. Buitenlanders moeten immers Nederlands spreken! Een raar standpunt, want dankzij het woord Welkom op portiek 1 zou je zelfs kunnen betogen dat het juist goed is voor de inburgering. Dankzij een wandeling door de Trumanlaan kun je het woord Welkom in maar liefst zes vreemde talen leren.

Maar los van het feit of het CDA hier nou bazelt of niet, de christen-democraten komen wel verdomd laat met hun vraagtekens. Ik kom niet meer dagelijks op Kanaleneiland, maar volgens mij hangen de teksten er al bijna een jaar. Dat het CDA er nu pas achter komt, zegt veel over de kennis die de partij heeft over de wijk. Of zou deze ferme stellingname zijn ingegeven door de aanstaande verkiezingen?

The Queen arrived at King’s Cross with little fuss 10 minutes before the scheduled train departed at 10.45am. Dressed in a coloured headscarf and a large winter coat, she walked down the platform to reach her carriage, unnoticed by most other rail users.

Waar zou de Britse Wilders zijn?

Queen lets the train take the strain on way to Sandringham | UK news | guardian.co.uk

Collega G. leest hardop een nieuwsberichtje (mirror) voor uit de digitale Volkskrant:

Man gedwongen met geit te trouwen

Van onze buitenlandredactie
gepubliceerd op 08 februari 2008 11:15, bijgewerkt op 11:15

AMSTERDAM – Een Soedanese man is gedwongen te trouwen met een geit nadat hij was betrapt op het hebben van seks met het dier. Eigenaar Alifi uit het dorp Hai Malakal betrapte de man omdat hij zoveel lawaai maakte, zo meldt de BBC.

De BBC heeft dit inderdaad gemeld, maar dan wel in 2006. Een sindsdien veel rondgemaild verhaal dat eens in de zoveel tijd weer opduikt in het rijtje meest gelezen artikelen van de site. Fijn om te zien dat de mare nu ook de Volkskrant heeft bereikt. De geit, Rose, is overigens vorig jaar overleden.

Update: de Volkskrant mailt: de redacteur had de plaatsingsdatum van het artikel over het hoofd gezien.

Als je De Telegraaf en de Volkskrant van vanmorgen bij elkaar optelt, krijg je een verontrustend beeld voor de toekomst.

Natuurlijk is de gedachte aan een omhelzing tussen IJzeren Rita en Peroxide Geert al reden voor onrust (zou dat niet chemisch gaan reageren?), maar het werpt ook vragen op over hoe zo’n machtsblok zou gaan functioneren. Rita wordt minister-president in zo’n regering. Daar zal geen twijfel over bestaan. Maar hoe gaat het dan in die ministerraad functioneren? Geert Wilders laat weten dat hij immuun is voor meningen, en dat zijn fractie het bijna altijd met elkaar eens is. Zie hier: het met Marijnissen-achtige precisie geleide blok Wilders.

Rita Verdonk stelt zich in het (zeer kritiekloze) interview in De Telegraaf minder solitair op. Kaj van der Linde en Verdonk hebben geleerd van het LPF-drama, en dat laten ze iedereen (en vooral de potentiële kiezers) graag weten. Dus geen vage wannabe’s, maar klinkende namen als Ernst (die eigenlijk Eric heet) Nordholt en Guus Hiddink. Geen bemoeizuchtige leden, maar wel continu luisteren naar ‘de mensen in het land’. Kamp Verdonk volgt dus waarschijnlijk de uitslag van allerlei volksraadplegingen, mits ze uiteraard in het daadkrachtige straatje van T.O.N. passen. En zoals iedereen onderhand wel weet zijn peilingen, forums en zelfs bezoeken in het land prima te regisseren zodat de uitslag goed in Rita’s masterplan past. Want compromissen sluiten en echt luisteren naar iedereen is niet goed voor je profiel.
Twee mastodonten die samen een machtsblok vormen. Of liever gezegd twee machtsblokken. Wilders als hardliner die geen millimeter wil wijken, Verdonk als Nederlands eigen Margaret Thatcher, die ook geen zin heeft in opschuiven. Mocht het er ooit van komen, ik geef ze net een jaar. Dan gaat het eerste Kabinet Verdonk aan onverzettelijkheid ten onder.

Ook een andere bewoner, Piet Donatz, die een stuk lager woont, baalt van wat Paranormaal TV beweert. ,,Ik maak hier nooit wat mee.’’

Algemeen Dagblad

AT5 meldt vandaag:

In de Nieuwmarktbuurt verdwijnen volgens de bewoners de laatste tijd steeds meer katten. Zeker veertien poezen zijn niet meer thuis gekomen en dat is volgens de buurt geen toeval.
Het gerucht gaat dat de huisdieren op de kaart staan bij Chinese restaurants in de buurt.

De Amsterdamse stadszender rukt er meteen met camera op uit. In het onvolprezen boekje Broodje Aap van Ethel Portnoy (1978), wat mij betreft verplicht op de boekenplank van iedere journalist die zich met berichtjes uit de categorie ‘opmerkelijk’ bezighoudt, staat dit verhaal niet precies, maar wel twee keer bijna. Het gaat dan om ratten en honden die op het menu staan bij de Chinees. In de noten meldt Portnoy nog wel het volgende:

Onlangs zag ik op de Nederlandse televisie een interview met de hoofdinspecteur van de Rotterdamse Dienst voor Warenkeuring; hij vertelde dat hij per jaar acht tot tien telefoontjes kreeg van mensen die beweerden dat ze in een Chinees restaurant honde- of kattevlees in de ijskast hadden zien liggen. Iedere keer leverde een blikseminspectie geen spoor van bewijs op.

Tsja, waarom zou je op bewijs wachten als er ook geruchten gemeld kunnen worden.

Ik voel me nu steeds zo aangesproken.

Hoera, het hoge woord is eruit: Roosmarijn gaat haar eigen radiozender onveilig maken! Midden in de nacht op de nationale radio, een felicitatie waard! En om haar komst naar de AVRO-stal te vieren, zetten we een klassiek plaatje op. Kom er maar in, Mark!

Rita Verdonk is verbijsterd. Zegt ze. Ze had het helemaal niet verwacht. Zegt ze. Ze gaat 24 uur lang nadenken. Zegt ze. Maar de toon waarop ze het zegt is veelzeggend. Opgeruimd, niet in het minst aangeslagen. Uiteraard zal ze morgen laten weten dat ze doorgaat in de Kamer. Om die 620.555 mensen die op haar hebben gestemd niet teleur te stellen. En nee, ze zal zich niet aansluiten bij Geert Wilders, die is niet beschaafd genoeg voor Rita. Ze wil gewoon de spotlights alleen. En uiteraard zijn trouwe Verdonkianen als Aptroot en Teeven vrij om zich bij haar aan te sluiten. Bij de volgende verkiezingen zal ze een team presenteren van rechtse denkers, met hier en daar een allochtoon. Geen vastgoedjongens, geen malle tv-presentatoren uit Limburg. De timing is perfect. Eerst goede wil tonen en jeugdzorg als portefeuille accepteren, daarna breken, zodat ze gewoon weer ongeremd over haar oude terrein kan spreken. Nu rustig voorbereiden (uiteraard met hier en daar een klinkend citaat) en straks lekker zetels binnenharken bij de verkiezingen. Tegen die tijd heeft Wilders zich allang overschreeuwd, en is Rita zowaar een redelijk alternatief.

Soms vind ik Rita Verdonk akelig slim…

Na de zestigste verjaardag van Johan, is vandaag de vijfde sterfdag van Pim aangebroken. Gelukkig is een sterfdag niet zo feestelijk om mee uit te pakken als een verjaardag, anders hadden Matthijs van Nieuwkerk en Ferry Mingelen vanavond vast de avond van Pim Fortuyn gepresenteerd. (Het is dat, of de Nederlandse media hebben hun vertrouwde (s)linkse oogkleppen op, en proberen de Grote Leider te bagatelliseren in een complot van de NOS, de PvdA en de AIVD.)

Toch is het mediacircus niet ver weg, want Nova, Zembla en de TV Show brengen vanavond alledrie een special over Fortuyn. Nova gaat debatteren onder leiding van Felix Rottenberg, Zembla neemt naar verluidt wat gelekte e-mails door met het gewezen partijkader van de LPF en Ivo Niehe doet waarschijnlijk wat Ivo Niehe het beste doet: het recyclen van een oud interview met de ontslapene, waarin Niehe warm invoelende vragen stelde over ouders en andere privé-dingetjes, waarop Pim uiteraard met alle soorten van genoegen antwoord gaf. Want zo was Pim nu eenmaal, en zo zag hij het graag. Hij was de eerste politicus die zich prominent profileerde als bekende Nederlander, en daarnaast als man met een visie.

In NRC Handelsblad las ik een artikel over politici. Sinds Pim Fortuyn zitten ze allemaal in het koffiehuis, aldus de krant. Allemaal op zoek naar visie. Een bijzonder gevolg, want Pim zelf zou nooit in zoiets ordinairs als een koffiehuis zijn gaan zitten. Fortuyn was een scherpe columnist, met een vlijmscherpe antenne voor signalen uit de samenleving. Hij wist het sluimerende ongenoegen in Nederland vanachter zijn schrijftafel te benoemen, en het te koppelen aan simplistische, ouderwetse oplossingen. Ik heb De puinhopen van acht jaar Paars voor mijn toenmalige werk gelezen, en ik weet nog dat ik bij elke bladzijde mezelf afvroeg of Fortuyn wel had nagedacht over wat voor gevolgen zijn oplossing weer zou hebben. Kleinere klassen, okee, maar waar halen we zoveel docenten vandaan? Een boek met een open einde, zeker niet de bijbel waar zijn volgelingen het voor hielden. Dat was ook de gedachte die ik had toen Harmen Siezen op 6 mei 2002 meldde dat Pim Fortuyn was neergeschoten. Niets is zo frustrerend als een boek zonder einde. Ik had graag gezien of Fortuyn zich staande had gehouden in Den Haag. Ik waag het te betwijfelen. Waarschijnlijk zou het gerommel binnen de LPF minder hevig geweest zijn, maar Fortuyn had toch moeten samenwerken om zijn punten te bereiken. Compromissen sluiten, tot inkeer komen, dat werk. Geen prettig werk voor die ijdele man die de wijsheid in pacht dacht te hebben.

Maar goed, het mocht dus allemaal niet zo zijn. Fortuyn werd vermoord, en meteen kreeg ik de eerste mailtjes binnen met de vraag of we op de redactie nu onze zin hadden. Toen ik antwoordde dat ik het wel oneens was met Fortuyn, maar dat zijn dood ook voor mij een klap was, kreeg ik een mailtje terug dat dat allemaal smoesjes waren, en dat we vanavond vast een feestje zouden gaan vieren met alle journalisten en politici.

Het kwaad was toen eigenlijk al geschied. Het begin van vijf jaar polarisatie tussen het volk, de politiek en de media. Waarbij sommige politici (neem een Wilders en een Marijnissen) zichzelf nadrukkelijk bij het volk scharen in plaats van bij de politiek. Vijf jaar na dato proberen media en politiek nog altijd wanhopig om nader tot de burger te komen. Nieuws is geen nieuws meer zonder peiling naar de werkelijke gevoelens van het Nederlandse volk. Of nou ja, de werkelijke gevoelens van driehonderd mensen die zich op een druilerige zondagmiddag hebben aangemeld bij Maurice de Hond. Politici proberen zich in de voetsporen van Fortuyn ook te profileren als Bekende Nederlander met een visie. Vijf jaar na het lijsttrekkersdebat in de Soundmixshow (een schande, weet u nog?) zien we Geert Wilders bij De Lama’s en oud-minister Hilbrand Nawijn in So you wannabe a popstar. Voor de visie zorgen de talloze boeken die tegenwoordig uitkomen van politici en hun ghostwriters. Van Pim geleerd. “Leest u mijn boek maar. Daar staat alles in.”
Vijf jaar na Fortuyn zijn politiek en media op een heel andere manier met elkaar versmolten dan in 2002. Politiek is entertainment geworden in plaats van nieuws. Of zoals Femke Halsema in NRC Handelsblad vertelt: “Nu is er een rechte lijn van Gerard Joling naar mij”. Zou Pim het zo gewild hebben? Misschien. Ik vind het zorgelijk. Is er straks nog een weg terug?