Poste Restante

Een jonge Marokkaanse vrouw verkneukelt zich, dat het straks in Marokko tenminste zonnig en warm is. ,,Maar dan heb je weer steeds dat zand binnen, dan blijf je vegen,” moppert haar vriendin. (AD)

Die integratie gaat zo slecht nog niet. De Hollandse volksaard van of-je-nu-door-de-hond-gebeten-wordt-of-door-de-kat wortelt blijkbaar aardig.

Maandenlang is er over het foldertje vergaderd. Er zijn dure foto’s gemaakt. Het is namelijk niet zomaar een folder. Hij wordt meegestuurd met de Museumkaart en moet dus uitstralen dat de ontvanger een goede keus heeft gemaakt om het abonnement niet op te zeggen. De vormgever heeft er uren aan besteed. Redactiemedewerkers hebben de folder eindeloos opnieuw nagekeken. Er wordt zelfs elk jaar een nieuwe pas in gephotoshopt om maar niet de indruk te wekken dat het model niet met een verlopen pas op de cover staat. Jammer alleen dat de vormgever dit jaar de verkeerde pas heeft gebruikt, of is het model echt 23 en heeft hij alleen een oude kop?

Een paar dagen later lag er nog zo’n typisch geval van jammer in de bus. Naast de jaarlijkse aanzegging van de huurverhoging had de woningcorporatie een foldertje meegestuurd om de nieuwe website te promoten. Het ziet er allemaal heel kleurig uit, maar is die muis niet wat onhandig zo met die draad aan de onderkant?

AT5 meldt vandaag:

In de Nieuwmarktbuurt verdwijnen volgens de bewoners de laatste tijd steeds meer katten. Zeker veertien poezen zijn niet meer thuis gekomen en dat is volgens de buurt geen toeval.
Het gerucht gaat dat de huisdieren op de kaart staan bij Chinese restaurants in de buurt.

De Amsterdamse stadszender rukt er meteen met camera op uit. In het onvolprezen boekje Broodje Aap van Ethel Portnoy (1978), wat mij betreft verplicht op de boekenplank van iedere journalist die zich met berichtjes uit de categorie ‘opmerkelijk’ bezighoudt, staat dit verhaal niet precies, maar wel twee keer bijna. Het gaat dan om ratten en honden die op het menu staan bij de Chinees. In de noten meldt Portnoy nog wel het volgende:

Onlangs zag ik op de Nederlandse televisie een interview met de hoofdinspecteur van de Rotterdamse Dienst voor Warenkeuring; hij vertelde dat hij per jaar acht tot tien telefoontjes kreeg van mensen die beweerden dat ze in een Chinees restaurant honde- of kattevlees in de ijskast hadden zien liggen. Iedere keer leverde een blikseminspectie geen spoor van bewijs op.

Tsja, waarom zou je op bewijs wachten als er ook geruchten gemeld kunnen worden.

Het is hoogzomer, en vandaag hebben we ook nog eens de temperatuur die er bij hoort. En wat gebeurt er in huize Poste Restante? Helemaal niets. Ik vind al een paar dagen dat ik iets moet schrijven op deez’ webzijde. Maar ik maak niks mee, ik lees niets bijzonders in de krant, helemaal niets. Op het werk kabbelt het door, thuis gaat alles wel aardig, en verder niets. Niets om over te schrijven, niets om iets over te vinden. Dodelijk saai…

De man kon niet kaartlezen, dat was wel duidelijk. Al draaiend met de kaart liep hij in ferme pas heen en weer over de tramhalte Westermarkt. Zijn vrouw liep achter hem, de kinderen drentelden achter haar aan. Ze spraken Duits met een accent en vroegen zich hardop af waar ze toch in hemelsnaam terecht waren gekomen. Waar ze maar toe moesten hielden ze echter stil.

Ik besloot te vragen of ik kon helpen. Ik ben minstens met zo’n ramp met kaartlezen, maar ik ken toeristisch Amsterdam wel zo’n beetje. Na mijn vraag werd de man vuurrood. “Nein, danke” klonk het beleefd maar beslist. Ik haalde mijn schouders op en het gezin liep weer naar de overkant. Toen mijn tram wegreed had moeder de kaart afgepakt, waarop ze zichtbaar triomfantelijk een route aanwees. De man voelde zich duidelijk niet op zijn gemak.

De grijze Opel draait de kruising op om meteen aan te sluiten in de rij voor het stoplicht. Ik sta voor het fietsstoplicht te wachten en zie dat de wieldop van het rechter achterwiel zich losmaakt van het wiel en zelfstandig de berm in rolt. De bestuurder van de auto heeft het niet door. Ik maak me klaar om hard “Hee, je wieldop!” te roepen. “Ee, eh wielop” weet ik er nog net uit te krijgen. Ik ben net bij de tandarts geweest en de verdoving is nog niet uitgewerkt. Hoewel de raampjes van de auto open zijn, kunnen ze me niet verstaan. Ik gebaar met mijn armen richting de inmiddels tot stilstand gekomen wieldop. Tevergeefs. Het stoplicht is groen, de auto rijdt met drie wieldoppen weg.

“Ik weet het niet hoor, maar volgens mij hebben die twee daar seks met elkaar.”
Er zijn weinig zinnen waar je een hele kamer mee voor het raam kunt krijgen. Dit is er één van. Mijn collega wijst naar beneden, waar een vrouw met een kort spijkerrokje schrijlings op schoot van een man zit. Ze beweegt wat heen en weer, of op en neer, dat valt niet te zien vanaf twee hoog.
“Ik weet het niet hoor. Zomaar op zo’n bankje, midden in Amsterdam. Op het homomonument hebben ze zo te zien ook niks door.”
“Daar hebben ze geen interesse in hetero’s, denk ik…Kijk maar.”

Op dat moment is er geen twijfel meer mogelijk. De vrouw staat op, schikt haar rokje en bij de man is duidelijk zijn stijve penis zichtbaar, tot hij die uiteindelijk in zijn broek weet te wurmen. De vrouw pakt meteen haar telefoon. De man doet de deuren open van de auto die er naast geparkeerd staat. De twee gaan ieder aan een kant zitten en steken allebei een sigaret op. Hun auto wordt gesierd door een gele klem. Een rondvaartboot met Italianen legt aan, onwetend van het zojuist voltooide schouwspel…

Als ik op mijn gebakken visjes sta te wachten, komt aan de andere kant van de kraam een ongeschoren man aangeschuifeld. “Doe mij één haring!” De visboer vraagt op routineuze wijze of er uitjes bij moeten. “Doe maar, ze hoeven niet apart. De andere helft zit in Drenthe.” De visboer pakt zonder iets te zeggen de vis in. “Een lang weekend bij haar zus…” De man probeert met hopeloos gezicht contact te maken. “Zo…alleen en eenzaam?” informeert de visboer eindelijk, “da’s dan één vijfenzeventig!” “Ja…” prevelt de ongeschoren man en overhandigt een handvol muntgeld. “Maar volgende week is ze er weer, hoor. Dan wil ik er weer twee. Uitjes apart!” Maar de visboer is al met de volgende klant bezig.

Een paar huizen verderop woont ‘de buurman’. Dat is niet zomaar een buurman, nee, hij is ‘de buurman’. ‘De buurman’ werkt namelijk aan zijn carrière. Hij presenteerde eerst een vaag RTL4-middagspelletje, en nu prijst hij dagelijks twijfelachtige waren aan op Zes en op Tien. Het schijnt een veiling te zijn, al snap ik het concept niet echt van een veiling waar de prijs omlaag gaat in plaats van omhoog. Zo af en toe kijken we er naar, als we langszappen en we ‘de buurman’ weer eens tegenkomen. “Hee, de buurman!”, zeggen we dan. En we zien ‘de buurman’ met enige regelmaat (soms dagelijks) langskomen in De Wereld Draait Door. Ook dan zeggen we “Hee, de buurman!”

Gisteren haalde ik de kanalenlijst van mijn digitale ontvanger weer eens op. Wat blijkt, er is een heel kanaal met ‘de buurman’. Van 12.00 tot 19.00 uur kunnen we in Utrecht non-stop naar ‘de buurman’ en zijn collega’s kijken. Nu is dat leuk voor de vriend van ‘de buurman’, maar ik vraag me toch af of dat lonend is, zo’n kanaal met nep-edelstenen en lelijke horloges. Misschien moet ik het eens aan hem vragen. Alleen ben ik bang dat ik hem alleen maar kan begroeten met “Hee, de buurman!”…

Goud van Oud! Links de advertentie die ik ooit kocht omdat ik het zo’n mooie oubollige tekst vond, en die nu al jaren bij mij in huis hangt. Rechts de nieuwste frisdrank van Hero.