Poste Restante

Ik weet niet hoe het met u zit, maar de laatste tijd lijkt het wel of de tijd harder vliegt dan ik kan bijhouden. Ik zag vandaag dat het alweer twee weken geleden is dat ik hier iets schreef. Het leken slechts twee dagen. Twee dagen waarin het opeens weer stormachtig druk werd op mijn werk. Twee dagen waarin mijn 91-jarige opa opeens naar het ziekenhuis moest. Het zag er op de eerste dag even slecht voor hem uit, maar inmiddels is hij weer aan de beterende hand. Twee dagen waarin onze woonwijk zo te lezen in brand is gaan staan. Zonder dat wij daar iets van meekregen overigens, en dat terwijl we het rampgebied vanuit ons slaapkamerraam kunnen zien.

Het waren drukke dagen. De komende tijd maar iets rustiger aan doen. Misschien kom ik dan eens aan u toe.

In de Volkskrant van gisteren stond een uitgebreid artikel over emigrerende Nederlanders. Dat worden er namelijk steeds meer. Ze gaan op zoek naar nieuwe uitdagingen of vinden Nederland te druk en te jachtig. Nu kan ik me dat best voorstellen. Als werknemer van een internationale organisatie begrijp ik best dat je professioneel gezien af en toe je grenzen wilt verleggen, en ik moet zeggen dat ik het laatste ook wel eens een probleem vind, zeker als ik na twee weken vakantie in Ierland weer de fijne aroma’s van het Utrechtse Stationsgebied mag opsnuiven.

Maar een andere reden vervult me met iets minder mededogen. De emigranten die vinden dat Nederland niet meer hun Nederland is. Mensen die vinden dat er te veel moslims in Nederland zijn, terwijl ze vaak zelf in hun leven misschien twee Marokkanen gezien hebben. Mensen die vinden dat de omgangsvormen in Nederland niet meer zijn zoals ze waren, terwijl ze zelf uitvoerig schelden op alles en iedereen.

Het zijn dit soort mensen die geschokt zijn door vrouwen in ‘boerkini’, een kledingstuk dat trouwens totaal niet lijkt op een boerka. Mensen die mij op een feestje zeggen dat ik maar blij moet zijn dat ik uit die ellendige wijk weg ben. Die me ongelovig aankijken als ik zeg dat we goed contact hebben met onze Marokkaanse buren, dat ik me in Utrecht eigenlijk nooit onveilig heb gevoeld, op die ene periode na toen er met enige regelmaat volbloed Nederlandse mannen ietwat intimiderend aan mijn deur kwamen.

Van die mensen waar we ook na hun emigratie niet meer van af zijn omdat ze dan op de sites van De Telegraaf en het AD op elk nieuwsitem een reactie achterlaten dat ze blij zijn dat ze uit Nederland weg zijn, zodat ze dit niet meer hoeven meemaken. Van mij mogen ze gaan, mits ze voorgoed een IP-ban krijgen…

• so, u wantz marry her? « Lolcats ‘n’ Funny Pictures - I Can Has Cheezburger?
  Huwelijksaanzoek, LOLcats-style
  (tags: lolcats humor raar huwelijk)
• Gallery: que-desk.gif
  Que?
  (tags: b3ta che manuel humor)
• Iraq? | The Daily Show | Comedy Central
  Terrorisme is tegenwoordig een franchise-mogelijkheid. Mooi filmpje met John Hodgman
  (tags: dailyshow irak video humor)

Het hele album kan me nog niet zo bekoren, maar het clipje van Adele’s Chasing Pavements vind ik erg mooi.

‘Een bijzondere eerste gelegenheid om te zien wat het product scheiding in de markt doet.’

Deze en vele andere hilarische quotes over de Echtscheidingsbeurs in een Nova-reportage die in een satirisch programma niet zou misstaan.

• Mensen die hun enorme vouwfiets al in de trein helemaal gaan uitklappen. Uiteraard het liefst op een vol balkon.
• De Amsterdamse tramhalte Martelaarsgracht.
• Conducteurs die ’s morgens in alle vroegte “Goeiemoggel, plaastdewijzen bastulieft” roepen.
• Die bankjes achterin de Amsterdamse trams, waar als ik er in ga zitten, er altijd een volumineuze man met een trainingsbroek en een naar aroma naast me komt zitten.
• De Nescafé oploskoffie van de Kiosk-jongens en meisjes die langskomen in de trein. Ooit wel eens geproefd?
• Het bits gesnauwde ‘Niet meer instappen’ van de Sneltram naar Nieuwegein en IJsselstein.
• Buschauffeurs die denken dat ze hun volle en meer dan achttien meter lange harmonicabus snel en soepel door wat scherpe bochten kunnen sturen, waardoor je bijna in de mokkataart van het oude vrouwtje op de stoel achter je ligt.
• Uitdelers van gratis kranten en bonnenboekjes die je geen krant of bonnenboekje geven, maar wel gigantisch in de weg staan.
• Conducteurs op de tram die je bij eindpunt Centraal Station ‘namens het hele team van deze tram’ een prettige dag wensen.
• Mensen die bij een treinvertraging van een paar minuten hardop gaan klagen over de staat van de spoorwegen in dit land, dat ze maar één keer in de vijf jaar met de trein reizen, dat het dan altijd zo is en dat ze nooit meer met de trein gaan. Deze mensen zoeken ook steun bij de anderen in de coupé en zuchten diep bij iedere mededeling van de conducteur.
• De metro in Amsterdam.
• Dat enorme scherm in de hal van het Centraal Station in Utrecht waar allerlei bizarre en onbenullige nieuwsitems voorbij komen die zich om de één of andere reden de hele dag in je hoofd nestelen.

(n.a.v.)

Collega G. leest hardop een nieuwsberichtje (mirror) voor uit de digitale Volkskrant:

Man gedwongen met geit te trouwen

Van onze buitenlandredactie
gepubliceerd op 08 februari 2008 11:15, bijgewerkt op 11:15

AMSTERDAM - Een Soedanese man is gedwongen te trouwen met een geit nadat hij was betrapt op het hebben van seks met het dier. Eigenaar Alifi uit het dorp Hai Malakal betrapte de man omdat hij zoveel lawaai maakte, zo meldt de BBC.

De BBC heeft dit inderdaad gemeld, maar dan wel in 2006. Een sindsdien veel rondgemaild verhaal dat eens in de zoveel tijd weer opduikt in het rijtje meest gelezen artikelen van de site. Fijn om te zien dat de mare nu ook de Volkskrant heeft bereikt. De geit, Rose, is overigens vorig jaar overleden.

Update: de Volkskrant mailt: de redacteur had de plaatsingsdatum van het artikel over het hoofd gezien.

• CBC Television - jPod
  Hee, een TV-serie van Douglas Coupland’s jPod. *drukt een beetje bevreesd op de download link*
  (tags: jpod tv coupland)
• YouTube - Amazing Discoveries - Jack Lalanne en de Juice Tiger
  Mike mag dan wel dood zijn, zijn geest leeft voort op YouTube
  (tags: youtube video)

1.
Het IFFR zit er weer op voor dit jaar. Hoogtepunten? Ik vond The King of Ping Pong erg leuk, en End of the Line was ook zeer vermakelijk. Twee fijne dagen gehad.

2.
Ik heb een nieuwe computer. Mijn oude Windowsbak kreeg steeds meer moeite om zelfs maar de kleinste handeling te verrichten, en dus moest er vervanging komen. Sinds de aanschaf van mijn MacBook ben ik helemaal in het Apple-kamp. Een iMac vond ik echter wat overdreven. De computer staat in mijn werkhok, en zal niet elke dag gebruikt worden. En dus werd het een Mac Mini. En tot op heden bevalt het prima. Nu het redactiesysteem van mijn werkgever nog Mac-proof (laten) maken…

3.
De nieuwe computer zorgt wel voor problemen. Mijn scanner (2003 gekocht) is meteen waardeloos geworden. Canon biedt geen support voor OSX en alternatieven zoals VueScan geven ook geen sjoege. En wat moet ik doen met kilo’s aan floppy’s en CD’s vol met Windows-programmatuur? Een floppy met daarop een gestripte versie van WordPerfect, een CD met de nieuwste browsers van 1998, allemaal tijdsbeelden met data erop. Weggooien vind ik toch moeilijk.  Naar de zolder ermee dan maar.

4.
Weer een stukje privacy minder, en ik doe het helemaal zelf. Mijn luistergedrag wordt sinds gisteravond in beeld gebracht door Last.fm.

* Met dank aan Walter ‘On the Road’ Vandenb.