Ik vond het vooral aardig dat Mark en Saskia in Utrecht wonen. Zo zien we duidelijk dat Mark zo ongeveer het hele centrum van de stad af loopt om zijn liefje terug te krijgen. Hij wijst zelfs een bankje in het Wilhelminapark (dat gek genoeg op de kaart in de Herenstraat staat) aan als de plek waar het mis ging. Op het einde van de commercial hoop je dat ze in ieder geval nog ergens iets gaan drinken. In de Winkel van Sinkel bijvoorbeeld, of op het Ledig Erf. Ergens waar Saskia genoeg ruimte heeft om er snel vandoor te rennen.

Maar wat blijkt, Mark en Saskia leiden een dubbelleven! Mark woont ook in Engeland, en heet daar Mark Potter, terwijl Saskia als Jen Erin Moore door het leven gaat. En ze wonen niet in Utrecht, maar in Halifax, West Yorkshire.  Okee, Mark heeft een andere avatar, en hun dates waren bij een andere kebabtent en in een draaimolen in plaats van een achtbaan, maar het zijn toch echt dezelfde mensen. Mark gaat naar hetzelfde kantoor, en ze rennen samen dezelfde roltrap op.

Maar het wordt nog gekker. Ook Mark en Saskia/Jen hebben nog een dubbelleven. In Como, Wisconsin wel te verstaan. En weer heeft Mark een andere avatar. Maar er zijn meer verschillen aan de andere kant van de grote plas. Die taco tent in Wisconsin, een andere rollercoaster, een cubicle in plaats van een gewoon bureau, maar ook grappige foto’s en grote reizen naar Italië. De Amerikaanse versie van de commercial is dan ook dertig seconden langer. De Amerikaanse Mark trakteert zijn Jen dan wel weer op een zuinig kopje koffie in plaats van op een drankje.

Al met al heeft Mark in drie landen iets goed te maken. Je kunt de drie video’s via deze link tegelijk afspelen.

2005 zal het geweest zijn, het jaar waarin Google Reader begon. Weblogs had ik tot die tijd vooral gevolgd via tools als de Bloglijst en dutch.weblogs.com, die via pingback lieten weten dat er een nieuw stukje klaarstond. Als die notoir onbetrouwbare sites er weer eens uitlagen had ik gelukkig nog een mapje bookmarks die ik stuk voor stuk af struinde. En toen was er ineens een site waarin ik alle headlines bijna realtime kon volgen. De hemel voor nieuwsjunks. Ik voegde al mijn favoriete sites toe. Zelfs teletekst 101 had een RSS-feed, maar die produceerde zoveel updates op een dag dat alle andere kopjes er in verdronken.

De manier waarop ik internet gebruik is in acht jaar flink veranderd. Twitter kwam al een jaar na Google Reader in beeld, maar draaide in het begin vooral om het volgen van mensen. Inmiddels volg ik echter heel wat websites via Twitter. De afgelopen jaren werd Google Reader minder belangrijk. Ik logde niet meer meerdere keren per dag in, soms kwam ik er zelfs dagen niet. Inmiddels is het zover dat bijna iedere keer als ik Google Reader bezoek, er meer dan duizend ongelezen items voor me klaar staan. Soms doe ik een poging om wat items te lezen, meestal klik ik meteen op ‘Markeer alle items als ongelezen’. Maar niet voordat ik even scan of er nog cijfertjes staan achter namen van oude weblogs. Elke keer was ik toch weer benieuwd of mijn oude weblog-collega’s misschien toch een stukje hadden geschreven. Een stukje dat vast het begin zal gaan vormen van een glorieuze comeback.

En nu stoppen ze met Google Reader. En ik? Ik ben vooral bedroefd over de tijden die geweest zijn. Natuurlijk volg ik de makers van die oude weblogs wel op Twitter, maar da’s toch anders. Voor je het weet mis je de tweet waarin ze met een achteloos linkje laten weten weer te schrijven. In Google Reader zou ik de reanimatie van een weblog meteen kunnen zien. En dat kan straks dus niet meer. Natuurlijk kan ik een alternatief zoeken, maar de vraag is of dat net zo’n ingesleten gewoonte zal worden. Ik denk het niet. De dood van Google Reader betekent dat ik voorgoed het oogcontact verlies met websites waar al jaren niets geschreven wordt. En dat is even slikken, want daarmee is de kans dat die sites ooit nog eens echt tot leven komen voor mijn gevoel echt gedecimeerd.

Maar ja. Mijn baby is ook dood. Ze was twee dagen oud. Gewoon hier in Nederland. Ik kon haar niet helpen, het WKZ kon haar niet helpen, het Rode Kruis kon haar al helemaal niet helpen. Waarom zou ik iets moeten doen voor andere baby’s? Ik werd er chagrijnig van. Konden ze wel, die dode baby’s steeds maar weer onder mijn aandacht brengen? Alsof ik niet genoeg met Mila in mijn gedachten zit. Alsof ik niet genoeg baby’s iedere dag tegenkom. Baby’s die me elke keer met de neus op de feiten drukken dat ik dat niet heb. Dat ik niemand heb om  te beschermen tegen nare ziekten. Het is uiteraard totaal irrationeel, maar ik vond het net goed voor die baby’s. Met hun leventje dat mijn dochter niet heeft kunnen leven.

Toch kwam er een omslagpunt. Toen ik me besefte dat iedere baby ook een moeder en een vader heeft. Een vader die hetzelfde mee kan maken als ik. Een vader die misschien zijn kind niet kan opvoeden. Niet kan leren lopen, niet kan zien lachen. Een moeder die hetzelfde mee kan maken als mijn vriendin. Die haar kind nooit zal kunnen vasthouden. Niet kan knuffelen, niet kan zien genieten. Na dat besef kreeg ik door dat ik júist om dit doel moest geven. Ik weet hoe erg het is om na negen maanden met lege handen te staan. Om een lege wieg in huis te hebben. Om je eigen kind zo hartstochtelijk te missen. Ik weet hoe het voelt om je kind te verliezen zonder dat iemand er iets aan kon doen. De kinderen waar Giel Beelen, Gerard Ekdom en Michiel Veenstra voor in het glazen huis zitten zijn misschien nog te redden. Zij kunnen nog een kans krijgen. Hun ouders hoeven geen verdriet te hebben. Daarom moet ik geven.

Ik kan niet te lang kijken naar het schouwspel in Enschede. Na een paar minuten ben ik de vrolijkheid beu. De kerstleut, de zwaaiende menigte, de foute grappen. Het optimisme, de tientallen baby’s die in beeld komen. Het is me te veel. Maar ik doe wel een donatie. En omdat je daar plaatjes bij kunt aanvragen doe ik er zelfs twee. Agnes Obel met Just So, omdat dat het nummer was op Mila’s crematie en Anniek van Maarten van Roozendaal. De tekst spreekt voor zich. Let’s hear it for my baby.

Lieve Mila,

Vandaag is het een half jaar geleden dat ik je voor het eerst zag. We hadden negen maanden op je gewacht, en nu moest je met spoed gehaald worden. We waren er nogal beduusd van, je moeder en ik. Toen ik je zag lag je op een tafel aan een zijkant van de operatiekamer. Je was mooi, vond ik. En groot. Maar je huilde niet. Zes dokters en verpleegkundigen waren druk met je bezig. Later hoorden we dat ze je toen aan het reanimeren waren. Daarom huilde je dus niet. Je hart had stilgestaan, en ze bleven erg bezorgd over je. Daarom werd je naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis gebracht. Een ander ziekenhuis, met nog knappere doktoren. Je werd opgehaald, en toen hebben we je een paar uur niet gezien. Het leken wel dagen.

Je bleek in de buik te weinig zuurstof en voeding gehad te hebben, al een paar dagen en daarom waren je hersenen beschadigd. Zo erg beschadigd dat je nooit een leuk leventje zou kunnen hebben. Na ruim twee dagen gaf je sterke lijfje het op. We hebben zoveel om je gehuild die dagen, maar ook van je genoten. Je was het mooiste meisje van de wereld. Dat vonden wij, maar al je opa’s, oma’s, ooms en tantes vonden dat ook. En je lag daar, helemaal alleen in je bakje op de Intensive Care. Een prachtige grote baby tussen de premature kleine frummeltjes. Overal slangetjes en apparaten. Maar je was er. En je maakte indruk. Op iedereen, ook op de artsen en verpleegkundigen. Maar toch redde je het niet.

We hebben je lichaampje gecremeerd in Bilthoven. ‘s Ochtends vroeg, in de bossen van Den en Rust. Er waren bijna 150 mensen om aan je te denken. Om ons te steunen. Dat was fijn. We konden ze je foto’s laten zien. De muziek laten horen die we met je beluisterd hebben toen je nog in mama’s buik zat. Het was mooi.

En toen was je weg.

Nu zijn we zes maanden verder. Je kamertje ziet er nog net zo uit als toen je voor de eerste keer thuiskwam. Je was toen al overleden, maar je mocht toch in je eigen wieg liggen. Zoals het hoort. Op de commode staan alle knuffels die we kregen rondom de crematie. Er tussen staan een mooie kaars, een lijst met je geboortekaartje, een foto en de urn waarin we je as meekregen. Soms ga ik er nog wel eens zitten als ik aan je wil denken. Het is gek. Je hebt er nooit levend gelegen, maar het is toch echt jouw kamertje, inclusief de nu lege wieg.

De afgelopen maanden waren slopend. We zijn nog steeds doodmoe. Ik werk nog niet helemaal, je moeder is net met werken begonnen. Alle energie gaat op aan het missen van jou. Dankzij onze familie, vrienden, buren en collega’s hebben we veel steun gekregen. De visite is wel minder geworden, er komt af en toe nog een kaartje. Het gewone leven schijnt weer te moeten beginnen. Maar dat kan helemaal niet. Kunnen we wel verder zonder jou? Soms voelt het alsof het niet kan. Alsof het nooit goed zal komen. Meestal weten we met ons verstand onszelf er van te overtuigen dat we vast wel een keer opnieuw gelukkig worden. Ooit. Soms lukt dat niet, dan zijn de nachten kort en de huilbuien lang. Jou missen is bijna een full-time baan.

Het ergst zijn de momenten dat we op plekken zijn waar we met jou hadden willen komen. Daar mis ik je het meest. Het kan me zomaar ineens overvallen. In de rij bij de Hoogvliet, op de kinderafdeling van IKEA, voor een stoplicht stilstaand naast iemand met een Yepp-kinderzitje voorop. Kleine dingen zorgen voor het allergrootste leed. Een paarse kinderwagen die voorbijkomt, een moeder die haar kind de borst geeft op een terras in Barcelona.

Barcelona, daar zeg je wat. We zijn op vakantie geweest. Bijna een week waren we daar, en het was er prachtig. Mooi weer, lekker eten, goed hotel. Maar toch. Huilende kinderen in het vliegtuig, blozende baby’s op de Rambla, jonge gezinnetjes op het strand. Alles deed ons denken aan het feit dat we je zo ontzettend missen. Die confrontaties zijn zo ontzettend pijnlijk, dat we daarom niet naar Vlieland gaan. Op Into the Great Wide Open zijn heel veel baby’s en we hadden ons er zo op verheugd om daar met jou te zijn. Als we zouden gaan, dan huilen we waarschijnlijk de hele dag.

Weet je, Mila, ik schrijf je nu wel een brief, maar ik weet heel goed dat je die nooit zult horen of lezen. Ik ben niet gelovig, vind dus ook geen troost bij een god. Het internet helpt ook niet. De websites over het overlijden van baby’s zijn allemaal uitgevoerd in pastelkleuren met poezieplaatjes en alle kinderen zijn daar engeltjes of sterretjes. Allemaal pogingen tot het verzachten van de rauwe pijn die we voelen als we je missen. Het lukt niet. Die pijn kan ik alleen met je moeder echt delen. Maar begrijp me goed, het is niet zo dat ik je niet meer wil missen. Ik ben zielsgelukkig dat ik je heb leren kennen. Je was en blijft het mooiste meisje van de hele wereld. Ik zou alleen willen dat de pijn af en toe minder rauw was.

Morgen is het donderdag, dan gaan je moeder en ik weer werken. We dragen je mee in ons hart en denken elk uur aan je. Ik hoop dat je rust hebt, en ik hoop dat wij het ooit vinden.

Liefs,

Je vader.

Ik volg je nu toch al aardig wat jaren op Twitter. Toen ik bij Amnesty werkte zag ik je geloof ik in een discussie voorbij komen. Ik vond dat je leuk twitterde, grappige projecten deed en nuttige dingen zei. Een goede journalist met het hart op de juiste plaats. Ik schrok dan ook toen je DM gisteravond binnenkwam.

Martijn, ik ga je blocken. Het spijt me, maar je bio en vooral je avatar treffen me elke keer onaangenaam.

Mijn bio en mijn avatar zijn sinds een paar maanden als volgt:

Twitterfossiel, wannabe-nerd, oude weblogger, krantenknipper, het zijn allemaal onschuldige woorden. En het feit dat ik in Hoograven woon en bij de Fietsersbond werk kan toch ook niet echt reden zijn voor een block. En dus zal de combinatie van ‘vader van Mila (†)’ en de foto waarop ik Mila in mijn armen houd je wel onaangenaam treffen. Waarom? Ik weet het niet. De foto is gemaakt toen Mila nog leefde. De foto’s van een dode Mila zijn namelijk alleen op afspraak bij ons thuis te bezichtigen. Is het dan omdat je er niet tegen kunt dat het leven van dat kleine kindje maar zo kort heeft geduurd? Tsja, dat vind ik ook moeilijk om te verkroppen. Maar daarom juist wil ik haar herinnering levend houden door het gebruik van deze avatar. De regel in mijn bio is er vooral om mensen te waarschuwen dat ik af en toe over mijn dode dochter twitter.

Je hoeft voor mij geen verantwoording af te leggen over het feit dat je mijn tweets niet meer wilt lezen. Ik vind het alleen jammer dat je me volledig geblockt hebt. Ik vond het namelijk wel leuk om jouw tweets te lezen. Over hoe het met je gaat en over wat je doet. Ontvolgen was toch genoeg geweest? Dat heb je tenslotte al eens eerder gedaan, waarna je me later weer ging volgen. Dan had je mijn dochter alleen nog maar hoeven te zien als ik een keer op je zou reageren, of als ik een keer door iemand zou worden geretweet. Dat komt wel eens voor, maar niet echt heel vaak.

Blijkbaar was de combinatie van mijn dochter met dat ene kruisje zo angstaanjagend dat je haar in geen enkel geval meer wil zien. En dat is zo jammer, want het is nog steeds het mooiste meisje van de hele wereld. Ik mag dat zeggen, want het is mijn dochter. En daarom begrijp ik het ook niet. Je mag best weten dat ik echt wel even van slag geweest ben door je bericht. Boos, verdrietig, teleurgesteld. Noem de emoties maar op die sinds Mila’s dood door mijn lijf gieren. Gelukkig reageerden veel mensen erg lief op mijn op Twitter geuite verbazing. Ik ben ze daar dankbaar voor. Het verzacht de emoties een beetje. Maar ik blijf het jammer vinden.

Ik hoop dat je dit een keer leest. Ik kan het niet meer onder je aandacht brengen. Ik wens je het allerbeste.

Groet,

Martijn

2010 gingen we nog een keer. Het festival was groter geworden, maar de sfeer was gebleven. Op het geweldige bospodium Naar Buiten zagen we DAAU, Dorléac, Tim Knol en Jungle by Night, op het sportveld The Whitest Boy Alive en Modest Mouse. Beide keren viel ons op hoe kindvriendelijk het festival was. Baby’s keken tevreden in hun wagentjes of op hun kleden, grotere kinderen verdienden hun ijsjes bij elkaar door bekers op te halen.

Bijboeken voor 2011 was een no-brainer. In de tussentijd werd E. zwanger, dus bij de editie van vorig jaar liepen we anders rond op Into the Great Wide Open. We zagen Agnes Obel, Bettie Serveert, Michael Kiwanuka en Eefje de Visser en mijmerden over Into the Great Wide Open 2012. We zouden terugkeren, maar dan met onze dochter. Ze zou tenslotte zo’n acht maanden oud zijn dan. We kochten een romper in de maat die ze waarschijnlijk zou gaan hebben in september 2012. In november boekte ik alvast een appartement met twee slaapkamers. Makkelijk voor al die spullen.

Het liep anders. Mila werd geboren en overleed na twee dagen. Op haar crematie klonk Agnes Obel. Ze zal het rompertje van het festival in 2011 nooit dragen.

Zaterdag begint de voorverkoop. Voor ons festival. Maar gaan we wel? Willen we dat? Kunnen we dat aan? In 2011 liepen we het hele festival rond met de gedachte dat we volgend jaar met onze dochter zouden komen. Overal waren tenslotte baby’s. Die baby’s zullen er dit jaar ook weer zijn. Maar is dat niet te confronterend? Zijn we tegen die tijd al zover dat we al die jonge ouders met hun kroost al aankunnen? Aan de andere kant zullen we zeker spijt krijgen als we niet gaan. Niet omdat we nu per se Franz Ferdinand willen zien, maar meer om die unieke sfeer. En omdat het gewoon ons festival is. En dat van Mila. We hebben gelukkig nog even om er over na te denken.

Mila Elisabeth van Es * 4 januari 2012, † 6 januari 2012

Aan de ene kant: kaalslag in de kunstsector, tien kilometer harder op de snelweg als grote overwinning, bossen die wel wat meer terrasjes kunnen gebruiken en achttien- dan wel negenjarige jongens die als voorbeeld moeten dienen om de rest af te schrikken. Aan de andere kant:  vakbonden die hervorming tegenhouden, linkse online opiniepagina’s die slechte Godwin-cartoons publiceren, kamperende vago’s op het Beursplein en mensen die achttien- dan wel negenjarige jongens gebruiken om hun rechtschapenheid te bewijzen. Ik wil bij beiden niet horen.

Het zijn moeilijke tijden als je zoals ik een twijfelaar bent. Iemand die er samen wel uit wil komen, een compromissenliefhebber, iemand die iedereen het liefst te vriend wil houden. Wij zijn namelijk niet zo in trek op dit moment. Dit zijn tijden voor ‘wie niet voor is is tegen ons’, tijden om elkaar voor linkse landverrader danwel NSB’ er uit te maken. Tijden om onwelgevallige wetenschap als meningen te beschouwen en om passende meningen tot wetenschap te bombarderen. Niemand zit op de grijze enerzijds-anderzijds-verhalen van mij en mijn collega-twijfelaars te wachten. Die passen namelijk nergens bij.

En terwijl wij hier in Nederland elkaar de tent uitvechten draait de wereld gewoon door. Met al haar problemen op het gebied van klimaat, geld en politiek. En ergens wil ik daar iets aan doen, gewoon omdat ik vind dat het voor sommige dingen echt moet. Maar helaas, ik ben druk met ons ongeboren kind. Weer een mensje dat een plaats moet krijgen op onze overvolle, oververhitte en overdreven wereld. Onzeker gaan we voorwaarts en hopen er maar het beste van.

Rechts ligt het hoofdje, links zet de kleine het beste beentje alvast voor.

Moeder en kind maken het goed, alle toekomstige opa’s en oma’s (het zijn er zes) beginnen langzaam van de schrik te bekomen en ook andere familieleden zijn op de hoogte. Thuis gaat het inmiddels vooral over kinderopvang (wachtlijsten van een jaar zijn regel, geen uitzondering), de babykamer en positiekleding. Het komende half jaar zal dat wel niet minder worden. We zijn aan een bijzondere reis begonnen.

In het buitenland was het wat groter nieuws, in Nederland besteedde alleen Trouw er aandacht aan.

Op 6 juni werd Amina Arraf in Damascus ontvoerd. De 35-jarige Amina onderhoudt een populaire blog genaamd ‘A Gay Girl in Damascus’. Aanvankelijk hield ze zich vooral bezig met literatuur, poëzie en persoonlijke wetenswaardigheden, maar de laatste weken toonde zij zich een fervent supporter van de Syrische revolutie. Sinds 26 april hield Amina zich schuil bij vrienden. Op die dag namelijk, kwamen twee mannen in leren jacks naar het huis van haar ouders en beschuldigden Amina ervan deel uit te maken van een islamitisch complot. Haar oude vader weigerde hen binnen te laten. Amina berichtte daarover in haar veel gelezen relaas “Mijn Vader, Mijn Held”. Het laatste bericht op haar blog werd getikt door haar nichtje Rania. Zij berichtte hoe Amina dinsdagavond om 6 uur door drie bewapende mannen in een auto werd gesleurd. Sindsdien is niets van haar vernomen.

Een verontrustend bericht. Syrië staat niet echt bekend om de vriendelijkheid jegens bloggers en journalisten. Sterker nog, het land bungelt al jaren onderaan de persvrijheidsindex van Reporters Without Borders. Tel daar bij op dat het hier gaat om een openlijk lesbische weblogger, en de situatie voor vrouwen en LGBT’ers in Syrië is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Tot slot is de reactie van de huidige president Assad op de protesten in zijn land dusdanig dat elke vorm van verzet gevaarlijk kan zijn. Bovenstaand bericht was dan ook reden tot alarm. Groot alarm.

Maar Amina was geen lesbische vrouw die haar leven waagde. Amina was een verzinsel van een veertigjarige Amerikaanse man om bovenstaande (helaas niet verzonnen) issues onder de aandacht te brengen. Nobel, maar wel misleidend. De Amerikaan, die studeert in Edinburgh en momenteel in Turkije verblijft (zeker in het begin op Twitter een verwarrende situatie), bekende zijn fabricage nadat diverse mensen die wilden weten wie Amina eigenlijk was, gevaarlijk dichtbij waren gekomen. Inmiddels waren er her en der acties voor Amina gestart, en voelden echte LGBT-activisten in Damascus zich steeds onveiliger.

Het deed mij (en andere oude webloggers) denken aan het verhaal van Kaycee Nicole, een Amerikaans tienermeisje met kanker, overleden in 2001. Ik schreef er destijds ook over. Kaycee hield ook een weblog bij, mailde en chatte met heel veel mensen die geroerd waren door haar verhaal. Kaycee was een verzinsel van een Amerikaanse vrouw die het verhaal van mensen met kanker wilde vertellen. Ook hier bedrog met een hoger doel, al werd bij Kaycee wel meteen een onderzoek ingesteld naar cadeaus die de vrouw ontvangen zou hebben.

Het is makkelijk om nu met vingers te gaan wijzen naar media die hun werk niet goed deden en de snelle cyclus van digitale media als Twitter die het checken van feiten ondergeschikt acht aan het snel melden van nieuws. Het is beter om ons te blijven realiseren dat het erg gemakkelijk is om online een andere identiteit aan te kunnen nemen, en dat sommige mensen dit misbruiken om aandacht te krijgen, al dan niet voor een goede zaak. Moeten we daarom maar ieder bericht dat uit niet direct verifieerbare bron komt negeren? Ben ik nu zo’n cynische zak dat elke kankerpatiënt met een laatste wens nu meteen verdacht is? Nee, maar enige terughoudendheid en wat gezonde achterdocht kan soms geen kwaad. Voor gewone nieuwsconsumenten, maar zeker voor journalisten.

Titel met dank aan The Daily What, GigaOM’s Bobbie Johnson beschrijft het bovenstaande eigenlijk beter.