Ik volg je nu toch al aardig wat jaren op Twitter. Toen ik bij Amnesty werkte zag ik je geloof ik in een discussie voorbij komen. Ik vond dat je leuk twitterde, grappige projecten deed en nuttige dingen zei. Een goede journalist met het hart op de juiste plaats. Ik schrok dan ook toen je DM gisteravond binnenkwam.

Martijn, ik ga je blocken. Het spijt me, maar je bio en vooral je avatar treffen me elke keer onaangenaam.

Mijn bio en mijn avatar zijn sinds een paar maanden als volgt:

Twitterfossiel, wannabe-nerd, oude weblogger, krantenknipper, het zijn allemaal onschuldige woorden. En het feit dat ik in Hoograven woon en bij de Fietsersbond werk kan toch ook niet echt reden zijn voor een block. En dus zal de combinatie van ‘vader van Mila (†)’ en de foto waarop ik Mila in mijn armen houd je wel onaangenaam treffen. Waarom? Ik weet het niet. De foto is gemaakt toen Mila nog leefde. De foto’s van een dode Mila zijn namelijk alleen op afspraak bij ons thuis te bezichtigen. Is het dan omdat je er niet tegen kunt dat het leven van dat kleine kindje maar zo kort heeft geduurd? Tsja, dat vind ik ook moeilijk om te verkroppen. Maar daarom juist wil ik haar herinnering levend houden door het gebruik van deze avatar. De regel in mijn bio is er vooral om mensen te waarschuwen dat ik af en toe over mijn dode dochter twitter.

Je hoeft voor mij geen verantwoording af te leggen over het feit dat je mijn tweets niet meer wilt lezen. Ik vind het alleen jammer dat je me volledig geblockt hebt. Ik vond het namelijk wel leuk om jouw tweets te lezen. Over hoe het met je gaat en over wat je doet. Ontvolgen was toch genoeg geweest? Dat heb je tenslotte al eens eerder gedaan, waarna je me later weer ging volgen. Dan had je mijn dochter alleen nog maar hoeven te zien als ik een keer op je zou reageren, of als ik een keer door iemand zou worden geretweet. Dat komt wel eens voor, maar niet echt heel vaak.

Blijkbaar was de combinatie van mijn dochter met dat ene kruisje zo angstaanjagend dat je haar in geen enkel geval meer wil zien. En dat is zo jammer, want het is nog steeds het mooiste meisje van de hele wereld. Ik mag dat zeggen, want het is mijn dochter. En daarom begrijp ik het ook niet. Je mag best weten dat ik echt wel even van slag geweest ben door je bericht. Boos, verdrietig, teleurgesteld. Noem de emoties maar op die sinds Mila’s dood door mijn lijf gieren. Gelukkig reageerden veel mensen erg lief op mijn op Twitter geuite verbazing. Ik ben ze daar dankbaar voor. Het verzacht de emoties een beetje. Maar ik blijf het jammer vinden.

Ik hoop dat je dit een keer leest. Ik kan het niet meer onder je aandacht brengen. Ik wens je het allerbeste.

Groet,

Martijn

2010 gingen we nog een keer. Het festival was groter geworden, maar de sfeer was gebleven. Op het geweldige bospodium Naar Buiten zagen we DAAU, Dorléac, Tim Knol en Jungle by Night, op het sportveld The Whitest Boy Alive en Modest Mouse. Beide keren viel ons op hoe kindvriendelijk het festival was. Baby’s keken tevreden in hun wagentjes of op hun kleden, grotere kinderen verdienden hun ijsjes bij elkaar door bekers op te halen.

Bijboeken voor 2011 was een no-brainer. In de tussentijd werd E. zwanger, dus bij de editie van vorig jaar liepen we anders rond op Into the Great Wide Open. We zagen Agnes Obel, Bettie Serveert, Michael Kiwanuka en Eefje de Visser en mijmerden over Into the Great Wide Open 2012. We zouden terugkeren, maar dan met onze dochter. Ze zou tenslotte zo’n acht maanden oud zijn dan. We kochten een romper in de maat die ze waarschijnlijk zou gaan hebben in september 2012. In november boekte ik alvast een appartement met twee slaapkamers. Makkelijk voor al die spullen.

Het liep anders. Mila werd geboren en overleed na twee dagen. Op haar crematie klonk Agnes Obel. Ze zal het rompertje van het festival in 2011 nooit dragen.

Zaterdag begint de voorverkoop. Voor ons festival. Maar gaan we wel? Willen we dat? Kunnen we dat aan? In 2011 liepen we het hele festival rond met de gedachte dat we volgend jaar met onze dochter zouden komen. Overal waren tenslotte baby’s. Die baby’s zullen er dit jaar ook weer zijn. Maar is dat niet te confronterend? Zijn we tegen die tijd al zover dat we al die jonge ouders met hun kroost al aankunnen? Aan de andere kant zullen we zeker spijt krijgen als we niet gaan. Niet omdat we nu per se Franz Ferdinand willen zien, maar meer om die unieke sfeer. En omdat het gewoon ons festival is. En dat van Mila. We hebben gelukkig nog even om er over na te denken.

Mila Elisabeth van Es * 4 januari 2012, † 6 januari 2012

Aan de ene kant: kaalslag in de kunstsector, tien kilometer harder op de snelweg als grote overwinning, bossen die wel wat meer terrasjes kunnen gebruiken en achttien- dan wel negenjarige jongens die als voorbeeld moeten dienen om de rest af te schrikken. Aan de andere kant:  vakbonden die hervorming tegenhouden, linkse online opiniepagina’s die slechte Godwin-cartoons publiceren, kamperende vago’s op het Beursplein en mensen die achttien- dan wel negenjarige jongens gebruiken om hun rechtschapenheid te bewijzen. Ik wil bij beiden niet horen.

Het zijn moeilijke tijden als je zoals ik een twijfelaar bent. Iemand die er samen wel uit wil komen, een compromissenliefhebber, iemand die iedereen het liefst te vriend wil houden. Wij zijn namelijk niet zo in trek op dit moment. Dit zijn tijden voor ‘wie niet voor is is tegen ons’, tijden om elkaar voor linkse landverrader danwel NSB’ er uit te maken. Tijden om onwelgevallige wetenschap als meningen te beschouwen en om passende meningen tot wetenschap te bombarderen. Niemand zit op de grijze enerzijds-anderzijds-verhalen van mij en mijn collega-twijfelaars te wachten. Die passen namelijk nergens bij.

En terwijl wij hier in Nederland elkaar de tent uitvechten draait de wereld gewoon door. Met al haar problemen op het gebied van klimaat, geld en politiek. En ergens wil ik daar iets aan doen, gewoon omdat ik vind dat het voor sommige dingen echt moet. Maar helaas, ik ben druk met ons ongeboren kind. Weer een mensje dat een plaats moet krijgen op onze overvolle, oververhitte en overdreven wereld. Onzeker gaan we voorwaarts en hopen er maar het beste van.

Rechts ligt het hoofdje, links zet de kleine het beste beentje alvast voor.

Moeder en kind maken het goed, alle toekomstige opa’s en oma’s (het zijn er zes) beginnen langzaam van de schrik te bekomen en ook andere familieleden zijn op de hoogte. Thuis gaat het inmiddels vooral over kinderopvang (wachtlijsten van een jaar zijn regel, geen uitzondering), de babykamer en positiekleding. Het komende half jaar zal dat wel niet minder worden. We zijn aan een bijzondere reis begonnen.

In het buitenland was het wat groter nieuws, in Nederland besteedde alleen Trouw er aandacht aan.

Op 6 juni werd Amina Arraf in Damascus ontvoerd. De 35-jarige Amina onderhoudt een populaire blog genaamd ‘A Gay Girl in Damascus’. Aanvankelijk hield ze zich vooral bezig met literatuur, poëzie en persoonlijke wetenswaardigheden, maar de laatste weken toonde zij zich een fervent supporter van de Syrische revolutie. Sinds 26 april hield Amina zich schuil bij vrienden. Op die dag namelijk, kwamen twee mannen in leren jacks naar het huis van haar ouders en beschuldigden Amina ervan deel uit te maken van een islamitisch complot. Haar oude vader weigerde hen binnen te laten. Amina berichtte daarover in haar veel gelezen relaas “Mijn Vader, Mijn Held”. Het laatste bericht op haar blog werd getikt door haar nichtje Rania. Zij berichtte hoe Amina dinsdagavond om 6 uur door drie bewapende mannen in een auto werd gesleurd. Sindsdien is niets van haar vernomen.

Een verontrustend bericht. Syrië staat niet echt bekend om de vriendelijkheid jegens bloggers en journalisten. Sterker nog, het land bungelt al jaren onderaan de persvrijheidsindex van Reporters Without Borders. Tel daar bij op dat het hier gaat om een openlijk lesbische weblogger, en de situatie voor vrouwen en LGBT’ers in Syrië is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Tot slot is de reactie van de huidige president Assad op de protesten in zijn land dusdanig dat elke vorm van verzet gevaarlijk kan zijn. Bovenstaand bericht was dan ook reden tot alarm. Groot alarm.

Maar Amina was geen lesbische vrouw die haar leven waagde. Amina was een verzinsel van een veertigjarige Amerikaanse man om bovenstaande (helaas niet verzonnen) issues onder de aandacht te brengen. Nobel, maar wel misleidend. De Amerikaan, die studeert in Edinburgh en momenteel in Turkije verblijft (zeker in het begin op Twitter een verwarrende situatie), bekende zijn fabricage nadat diverse mensen die wilden weten wie Amina eigenlijk was, gevaarlijk dichtbij waren gekomen. Inmiddels waren er her en der acties voor Amina gestart, en voelden echte LGBT-activisten in Damascus zich steeds onveiliger.

Het deed mij (en andere oude webloggers) denken aan het verhaal van Kaycee Nicole, een Amerikaans tienermeisje met kanker, overleden in 2001. Ik schreef er destijds ook over. Kaycee hield ook een weblog bij, mailde en chatte met heel veel mensen die geroerd waren door haar verhaal. Kaycee was een verzinsel van een Amerikaanse vrouw die het verhaal van mensen met kanker wilde vertellen. Ook hier bedrog met een hoger doel, al werd bij Kaycee wel meteen een onderzoek ingesteld naar cadeaus die de vrouw ontvangen zou hebben.

Het is makkelijk om nu met vingers te gaan wijzen naar media die hun werk niet goed deden en de snelle cyclus van digitale media als Twitter die het checken van feiten ondergeschikt acht aan het snel melden van nieuws. Het is beter om ons te blijven realiseren dat het erg gemakkelijk is om online een andere identiteit aan te kunnen nemen, en dat sommige mensen dit misbruiken om aandacht te krijgen, al dan niet voor een goede zaak. Moeten we daarom maar ieder bericht dat uit niet direct verifieerbare bron komt negeren? Ben ik nu zo’n cynische zak dat elke kankerpatiënt met een laatste wens nu meteen verdacht is? Nee, maar enige terughoudendheid en wat gezonde achterdocht kan soms geen kwaad. Voor gewone nieuwsconsumenten, maar zeker voor journalisten.

Titel met dank aan The Daily What, GigaOM’s Bobbie Johnson beschrijft het bovenstaande eigenlijk beter.

TNT Post moest een nieuwe naam bedenken voor na de scheiding met TNT Express. Dat lukte, want inmiddels gaat Tante Pos als PostNL door het leven. De bijbehorende slagzin is ‘Morgen is vandaag’. Dit motto valt duidelijk in de categorie ‘generieke zinnen’. Ik moest in ieder geval meteen denken aan ‘Today is one day’, uitgesproken door wijlen Christopher Reeve voor wijlen WorldOnline. De zin klinkt mij wat zweverig in de oren. Maar het echte probleem met ‘Morgen is vandaag’ is te zien op een foto van een nieuwe brievenbus in het PostNL-blaadje ‘Er is post’.

‘Vandaag gepost is morgen bezorgd – morgen is vandaag’. Dus als ik vandaag mijn kaartje aan tante Jo in de brievenbus gooi, dan ligt hij morgen bij haar op de mat. Maar morgen is vandaag, dus eigenlijk is hij er dan al vandaag, maar dan had ik hem wel gisteren moeten posten. Maar als ik hem gisteren had gepost, dan was hij er gisteren al geweest. Of morgen. Maar morgen is vandaag.

Enfin, deze slagzin roept wel erg veel vragen op. Het wachten is dan ook op een nieuwe poging van PostNL.

Ik heb een MacBook, een Mac Mini, een Android telefoon, een iPad en een e-reader. Dat zijn vijf apparaten waarop ik e-books kan lezen. En toch blijk ik in mijn leesgedrag bijna even conservatief als een hoogbejaarde met een goede leesbril. Van mijn vijftien laatst gelezen boeken las ik er zeker twaalf gewoon als papieren boek. Deels heeft dat te maken met de boekenbranche, die mijn zuurverdiende geld blijkbaar niet wil hebben, maar deels is het ook een gevoelskwestie.

Maar laat ik eerst eens de hand in eigen boezem steken. Van de vijf apparaten in de eerste zin van dit stukje is er maar eentje waarop ik echt boeken lees: de e-reader. De iPad is te zwaar en te onhandig, om van de computers maar te zwijgen. De telefoon is dan weer te klein en te traag. Daarnaast leest het scherm van een e-reader echt fijner dan een gewoon beeldscherm.  Ik heb dus een Nook. Gekocht bij Barnes & Noble op 5th Avenue in New York, in mei vorig jaar. Door te kiezen voor de Nook heb ik dus de e-readers met ingebouwde boekenwinkel (bijvoorbeeld de Kindle en de OYO) links laten liggen. Barnes & Noble levert namelijk alleen aan mensen met een Amerikaanse creditcard. Geen probleem, dacht ik bij aankoop. De Nook kan PDF en ePub lezen, dus ik kom een heel eind.

Dat viel tegen. Op zich zijn er plekken genoeg waar je ePubs kan kopen. Al die ePubs zijn echter voorzien van het Digital Rights Management systeem van Adobe. En dus kun je ze alleen maar openen en overzetten naar de Nook met het door Adobe ontwikkelde programma Digital Editions. En laat ik dat Digital Editions nu het meest gebruiksonvriendelijke en trage stukje software vinden dat ooit door Adobe is geproduceerd, en dat wil wat zeggen. Het alternatieve programma Calibre werkt beter, maar kan dus niet volledig met DRM omgaan. Voor het kopen en registreren is toch weer Digital Editions nodig. Handig is anders. Het wordt je ook niet makkelijker gemaakt door bol.com. Neerlands grootste boekenboer heeft zijn installatieprocedure alleen ingericht op Windows-computers. Mac-gebruikers moeten via een omweg aan de software komen. Linux-gebruikers kunnen overigens helemaal niet legaal digitaal lezen. Voor dat besturingssysteem is Digital Editions niet beschikbaar. Voor hen rest niet veel meer dan het illegale circuit af te struinen. Op bittorrent-site Demonoid zijn veel boeken te vinden, ook Nederlandse titels. Bereid je voor op heel veel Baantjer, matige thrillers en huisgemaakte meesterwerkjes. Leuk voor een keer, maar bij lange na niet voldoende voor een evenwichtig leesdieet.

Zie hier het volgende nadeel: heb je alle technische hindernissen overwonnen, dan kan het nog moeilijk zijn om te lezen wat je digitaal wil gaan lezen. Veel boeken verschijnen überhaupt niet in een digitale editie, dus die vallen al af. Helaas zijn de boeken die ik per se digitaal wil lezen (vakliteratuur en non-fictie) bijna per definitie niet digitaal te krijgen. Boeken die wel in de elektronische winkel te vinden zijn kosten vaak evenveel als een papieren versie. Ik ben zelfs boeken tegengekomen die digitaal duurder zijn. En dat valt toch moeilijk te rijmen met de productie- en distributiekosten die voor digitale boeken natuurlijk veel lager liggen. Een deel wordt verklaard door een hogere BTW op elektronische boeken, maar het voelt gewoon niet goed. Voor dat geld wil ik dan wel iets hebben. Iets wat ik vast kan houden.

En dat brengt ons op mijn laatste nadeel van het elektronisch lezen. Ik ben er achter gekomen dat ik gewoon van boeken houd. Het definitieve van inkt op papier, de mogelijkheid om even terug te bladeren zonder elk blaadje één voor één te moeten omslaan. Het genoegen van het dichtslaan van een boek na de laatste bladzijde. Het urenlang struinen in mooie winkels als De Drvkkery in Middelburg tussen allerlei prachtig ontworpen kaften. Ik mis het elke keer als ik een digitaal boek heb gelezen. En dus koop ik nog steeds papieren boeken, soms tot wanhoop van mijn vriendin. Zij is er ook gek op, maar de ruimte in onze boekenkast is schaars.

Zijn er dan helemaal geen lichtpuntjes na ruim een jaar digitaal lezen? Jawel. Schrijvers Ivo Victoria, Aliefka Bijlsma, Niels Aalberts en hun uitgevers durfden het aan om DRM-vrije e-books te publiceren. Victoria gebruikte het Radiohead-model, waarbij de lezer zelf het te betalen bedrag bepaalde. Ik heb Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt) met plezier gelezen en betaalde (volgens mij) zo’n tien euro. Aalberts’ Doorbraak is één van de betere marketingboeken die ik ooit heb gelezen, alleen werd hier mijn laatstgenoemde nadeel wel heel duidelijk zichtbaar. Het papieren boek is veel prettiger opgemaakt en staat dan ook nog steeds op mijn verlanglijstje. Aliefka Bijlsma kende ik niet, een gezamenlijke kennis tipte mij dat haar roman Mede namens mijn vrouw als gratis e-book te downloaden was. Een mooi tragikomisch verhaal over een diplomaat die uitgerangeerd wordt. Het was een prettig boek, en ik heb het al twee keer gekocht als cadeau voor iemand anders. Op papier en met een mooi papiertje er omheen. Zoals het hoort.

1-1-2, daar red je levens mee.

1-1-3, gekker wordt ‘t nie.

1-1-4, red een dier.

1-1-5, voor een lekker wijf.

1-1-6, voor Nederlandse les. (€1/min.)

1-1-7, de linkse kerk zal beven.

1-1-8, die moslim is verdacht.

1-1-9, voor al uw nieuwe wegen.

(Dank, Lars)

It’s the internet on fast-forward, and it’s aggressive – like trying to order from a waiter who keeps finishing your sentences while ramming spoonfuls of what he thinks you want directly into your mouth, so you can’t even enjoy your blancmange without chewing a gobful of black pudding first.

Charlie Brooker vat het knagende gevoel bij het gebruiken van Google Instant goed samen.