Aftellen

Donderdag begint E. aan haar zwangerschapsverlof. Dat betekent dat ik over uiterlijk zes weken weer vader word. Dat is prachtig, maar ook angstaanjagend. Angstaanjagend omdat het al zo dichtbij komt, maar ook angstaanjagend omdat het nog zo lang duurt. Die tegenstrijdigheid zal ik even uitleggen.

Het duurt nog zes weken tot de bevalling. In die periode moet er nog veel gebeuren. Er moet nog het nodige aan de babykamer veranderd worden, de naam van het kindje is nog niet definitief, het kaartje moet nog voorbij het schetsstadium komen en zo zijn er nog wel meer dingen. Die tijd zal dus snel gaan.

Aan de andere kant kruipt de tijd voorbij. We weten nog steeds niet precies waaraan Mila in 2012 is overleden. Wel weten we dat het waarschijnlijk zo’n twee weken voor de geboorte al mis is gegaan. De komende weken moeten we wachten tot er iets gebeurt. Maar of het ondertussen goed gaat met de baby weten we niet. Die spanning is vrijwel ondraaglijk. En die spanning duurt dus nog een week of zes.

Ondertussen zijn we volop bezig met het bedenken van scenario’s. Wat doen we als het goed gaat met de baby? Sommige dingen weten we al. Er komt niets aan de buitenkant van ons huis te hangen. De vele letters, vlaggen en ooievaars in onze wijk die we de afgelopen jaren zagen, deden ons toch steeds een beetje pijn. Dit willen we anderen niet aandoen. En we willen ook vooral rust. Tijd om samen met ons nieuwe kindje door te brengen. Verder is het moeilijk om voor te stellen dat het goed gaat. We hebben geen idee hoe dat gaat, een levende baby. We zijn al tweeëneenhalf jaar ouders, maar nog zo onervaren.

Maar we denken ook over wat we gaan doen als het deze keer weer mis gaat. Als ook dit kindje niet bij ons blijft. Die gedachte is te erg voor woorden, maar valt toch niet weg te stoppen. Is het realistisch om dan meteen weer opnieuw te beginnen? Moeten we niet gewoon gaan reizen, het roer helemaal omgooien? Of zijn we dan helemaal tot niets meer in staat? Je kunt er uren mee vullen, en dat doen we dan ook.

Al deze gedachten maken ons onrustig, vatbaar voor kwaaltjes, moeilijk gerust te stellen en erg moe. Het duurt nog zes weken.

26. augustus 2014 by Martijn
Categories: weblog | 4 comments

Comments (4)

  1. Wat een mooi en realistisch stukje!
    Ik gun jullie het van harte om een mooie wolk of wolkin groot te brengen!

  2. Mooi geschreven Martijn…zoals altijd… Ik denk aan jullie!

  3. Martijn, ik lees al jaren mee. Ik hoop van harte dat jullie ditmaal ouders worden van een gezond kindje. Ik denk dat er veel mensen zijn die met jullie mee aftellen….

  4. Ik ben hier pas net nieuw, maar ik gun jullie het van harte om een gezond en prachtig kind te mogen ontvangen.

    Ik hoop dat jullie het volhouden de komende zes weken en veel sterkte met alles.

    Veel geluk!