Afscheid van een internetverleden

No unread items

2005 zal het geweest zijn, het jaar waarin Google Reader begon. Weblogs had ik tot die tijd vooral gevolgd via tools als de Bloglijst en dutch.weblogs.com, die via pingback lieten weten dat er een nieuw stukje klaarstond. Als die notoir onbetrouwbare sites er weer eens uitlagen had ik gelukkig nog een mapje bookmarks die ik stuk voor stuk af struinde. En toen was er ineens een site waarin ik alle headlines bijna realtime kon volgen. De hemel voor nieuwsjunks. Ik voegde al mijn favoriete sites toe. Zelfs teletekst 101 had een RSS-feed, maar die produceerde zoveel updates op een dag dat alle andere kopjes er in verdronken.

De manier waarop ik internet gebruik is in acht jaar flink veranderd. Twitter kwam al een jaar na Google Reader in beeld, maar draaide in het begin vooral om het volgen van mensen. Inmiddels volg ik echter heel wat websites via Twitter. De afgelopen jaren werd Google Reader minder belangrijk. Ik logde niet meer meerdere keren per dag in, soms kwam ik er zelfs dagen niet. Inmiddels is het zover dat bijna iedere keer als ik Google Reader bezoek, er meer dan duizend ongelezen items voor me klaar staan. Soms doe ik een poging om wat items te lezen, meestal klik ik meteen op ‘Markeer alle items als ongelezen’. Maar niet voordat ik even scan of er nog cijfertjes staan achter namen van oude weblogs. Elke keer was ik toch weer benieuwd of mijn oude weblog-collega’s misschien toch een stukje hadden geschreven. Een stukje dat vast het begin zal gaan vormen van een glorieuze comeback.

En nu stoppen ze met Google Reader. En ik? Ik ben vooral bedroefd over de tijden die geweest zijn. Natuurlijk volg ik de makers van die oude weblogs wel op Twitter, maar da’s toch anders. Voor je het weet mis je de tweet waarin ze met een achteloos linkje laten weten weer te schrijven. In Google Reader zou ik de reanimatie van een weblog meteen kunnen zien. En dat kan straks dus niet meer. Natuurlijk kan ik een alternatief zoeken, maar de vraag is of dat net zo’n ingesleten gewoonte zal worden. Ik denk het niet. De dood van Google Reader betekent dat ik voorgoed het oogcontact verlies met websites waar al jaren niets geschreven wordt. En dat is even slikken, want daarmee is de kans dat die sites ooit nog eens echt tot leven komen voor mijn gevoel echt gedecimeerd.

14. maart 2013 by Martijn
Categories: weblog | Reacties staat uit voor Afscheid van een internetverleden