Waarom ik niet naar Serious Request kan kijken, maar wel doneer

Het is weer zover. 3FM Serious Request heeft een glazen huis neergezet, ditmaal in Enschede. Half Nederland is in de ban van drie DJ’s die zich erin lieten opsluiten. Je kunt cynisch zijn en het spektakel rond de fondsenwerving door de publieke popzender een show noemen, maar ik ben meestal milder gestemd. Tot dit jaar. Weken voordat het begon werden de spotjes al uitgezonden. ‘Let’s hear it for the babies’ is de slogan, het tegengaan van babysterfte het doel.

Speentje

Maar ja. Mijn baby is ook dood. Ze was twee dagen oud. Gewoon hier in Nederland. Ik kon haar niet helpen, het WKZ kon haar niet helpen, het Rode Kruis kon haar al helemaal niet helpen. Waarom zou ik iets moeten doen voor andere baby’s? Ik werd er chagrijnig van. Konden ze wel, die dode baby’s steeds maar weer onder mijn aandacht brengen? Alsof ik niet genoeg met Mila in mijn gedachten zit. Alsof ik niet genoeg baby’s iedere dag tegenkom. Baby’s die me elke keer met de neus op de feiten drukken dat ik dat niet heb. Dat ik niemand heb om  te beschermen tegen nare ziekten. Het is uiteraard totaal irrationeel, maar ik vond het net goed voor die baby’s. Met hun leventje dat mijn dochter niet heeft kunnen leven.

Toch kwam er een omslagpunt. Toen ik me besefte dat iedere baby ook een moeder en een vader heeft. Een vader die hetzelfde mee kan maken als ik. Een vader die misschien zijn kind niet kan opvoeden. Niet kan leren lopen, niet kan zien lachen. Een moeder die hetzelfde mee kan maken als mijn vriendin. Die haar kind nooit zal kunnen vasthouden. Niet kan knuffelen, niet kan zien genieten. Na dat besef kreeg ik door dat ik júist om dit doel moest geven. Ik weet hoe erg het is om na negen maanden met lege handen te staan. Om een lege wieg in huis te hebben. Om je eigen kind zo hartstochtelijk te missen. Ik weet hoe het voelt om je kind te verliezen zonder dat iemand er iets aan kon doen. De kinderen waar Giel Beelen, Gerard Ekdom en Michiel Veenstra voor in het glazen huis zitten zijn misschien nog te redden. Zij kunnen nog een kans krijgen. Hun ouders hoeven geen verdriet te hebben. Daarom moet ik geven.

Ik kan niet te lang kijken naar het schouwspel in Enschede. Na een paar minuten ben ik de vrolijkheid beu. De kerstleut, de zwaaiende menigte, de foute grappen. Het optimisme, de tientallen baby’s die in beeld komen. Het is me te veel. Maar ik doe wel een donatie. En omdat je daar plaatjes bij kunt aanvragen doe ik er zelfs twee. Agnes Obel met Just So, omdat dat het nummer was op Mila’s crematie en Anniek van Maarten van Roozendaal. De tekst spreekt voor zich. Let’s hear it for my baby.

19 december 2012 door Martijn
Categories: weblog | 3 comments

Comments (3)

  1. Ik zwijg nu maar even.
    Wat een verhaal!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  2. ….wat herkenbaar…
    Sterkte voor jullie!

  3. Heel menselijk, heel begrijpelijk…
    JE zou het naar 3 fm moeten sturen….

Leave a Reply

Required fields are marked *