Brief aan mijn dochter

Mila

Lieve Mila,

Vandaag is het een half jaar geleden dat ik je voor het eerst zag. We hadden negen maanden op je gewacht, en nu moest je met spoed gehaald worden. We waren er nogal beduusd van, je moeder en ik. Toen ik je zag lag je op een tafel aan een zijkant van de operatiekamer. Je was mooi, vond ik. En groot. Maar je huilde niet. Zes dokters en verpleegkundigen waren druk met je bezig. Later hoorden we dat ze je toen aan het reanimeren waren. Daarom huilde je dus niet. Je hart had stilgestaan, en ze bleven erg bezorgd over je. Daarom werd je naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis gebracht. Een ander ziekenhuis, met nog knappere doktoren. Je werd opgehaald, en toen hebben we je een paar uur niet gezien. Het leken wel dagen.

Je bleek in de buik te weinig zuurstof en voeding gehad te hebben, al een paar dagen en daarom waren je hersenen beschadigd. Zo erg beschadigd dat je nooit een leuk leventje zou kunnen hebben. Na ruim twee dagen gaf je sterke lijfje het op. We hebben zoveel om je gehuild die dagen, maar ook van je genoten. Je was het mooiste meisje van de wereld. Dat vonden wij, maar al je opa’s, oma’s, ooms en tantes vonden dat ook. En je lag daar, helemaal alleen in je bakje op de Intensive Care. Een prachtige grote baby tussen de premature kleine frummeltjes. Overal slangetjes en apparaten. Maar je was er. En je maakte indruk. Op iedereen, ook op de artsen en verpleegkundigen. Maar toch redde je het niet.

We hebben je lichaampje gecremeerd in Bilthoven. ‘s Ochtends vroeg, in de bossen van Den en Rust. Er waren bijna 150 mensen om aan je te denken. Om ons te steunen. Dat was fijn. We konden ze je foto’s laten zien. De muziek laten horen die we met je beluisterd hebben toen je nog in mama’s buik zat. Het was mooi.

En toen was je weg.

Nu zijn we zes maanden verder. Je kamertje ziet er nog net zo uit als toen je voor de eerste keer thuiskwam. Je was toen al overleden, maar je mocht toch in je eigen wieg liggen. Zoals het hoort. Op de commode staan alle knuffels die we kregen rondom de crematie. Er tussen staan een mooie kaars, een lijst met je geboortekaartje, een foto en de urn waarin we je as meekregen. Soms ga ik er nog wel eens zitten als ik aan je wil denken. Het is gek. Je hebt er nooit levend gelegen, maar het is toch echt jouw kamertje, inclusief de nu lege wieg.

De afgelopen maanden waren slopend. We zijn nog steeds doodmoe. Ik werk nog niet helemaal, je moeder is net met werken begonnen. Alle energie gaat op aan het missen van jou. Dankzij onze familie, vrienden, buren en collega’s hebben we veel steun gekregen. De visite is wel minder geworden, er komt af en toe nog een kaartje. Het gewone leven schijnt weer te moeten beginnen. Maar dat kan helemaal niet. Kunnen we wel verder zonder jou? Soms voelt het alsof het niet kan. Alsof het nooit goed zal komen. Meestal weten we met ons verstand onszelf er van te overtuigen dat we vast wel een keer opnieuw gelukkig worden. Ooit. Soms lukt dat niet, dan zijn de nachten kort en de huilbuien lang. Jou missen is bijna een full-time baan.

Het ergst zijn de momenten dat we op plekken zijn waar we met jou hadden willen komen. Daar mis ik je het meest. Het kan me zomaar ineens overvallen. In de rij bij de Hoogvliet, op de kinderafdeling van IKEA, voor een stoplicht stilstaand naast iemand met een Yepp-kinderzitje voorop. Kleine dingen zorgen voor het allergrootste leed. Een paarse kinderwagen die voorbijkomt, een moeder die haar kind de borst geeft op een terras in Barcelona.

Barcelona, daar zeg je wat. We zijn op vakantie geweest. Bijna een week waren we daar, en het was er prachtig. Mooi weer, lekker eten, goed hotel. Maar toch. Huilende kinderen in het vliegtuig, blozende baby’s op de Rambla, jonge gezinnetjes op het strand. Alles deed ons denken aan het feit dat we je zo ontzettend missen. Die confrontaties zijn zo ontzettend pijnlijk, dat we daarom niet naar Vlieland gaan. Op Into the Great Wide Open zijn heel veel baby’s en we hadden ons er zo op verheugd om daar met jou te zijn. Als we zouden gaan, dan huilen we waarschijnlijk de hele dag.

Weet je, Mila, ik schrijf je nu wel een brief, maar ik weet heel goed dat je die nooit zult horen of lezen. Ik ben niet gelovig, vind dus ook geen troost bij een god. Het internet helpt ook niet. De websites over het overlijden van baby’s zijn allemaal uitgevoerd in pastelkleuren met poezieplaatjes en alle kinderen zijn daar engeltjes of sterretjes. Allemaal pogingen tot het verzachten van de rauwe pijn die we voelen als we je missen. Het lukt niet. Die pijn kan ik alleen met je moeder echt delen. Maar begrijp me goed, het is niet zo dat ik je niet meer wil missen. Ik ben zielsgelukkig dat ik je heb leren kennen. Je was en blijft het mooiste meisje van de hele wereld. Ik zou alleen willen dat de pijn af en toe minder rauw was.

Morgen is het donderdag, dan gaan je moeder en ik weer werken. We dragen je mee in ons hart en denken elk uur aan je. Ik hoop dat je rust hebt, en ik hoop dat wij het ooit vinden.

Liefs,

Je vader.

04 juli 2012 door Martijn
Categories: weblog | Tags: | 9 comments

Comments (9)

  1. Ook een half jaar na dato raakt me dit diep. Heel diep.

  2. Wat een mooie brief Martijn! Ik wens jou en esther alle goeds..

  3. Wie zegt dat Mila jullie niet ziet en hoort? Zij heeft vast liever dat jullie je tranen drogen en leren met haar te leven, in plaats van zonder haar. Ik mag dit zeggen omdat onze eerste ook na 9 maanden overleden ter wereld kwam. Er is moed voor nodig weer naar geluk te zoeken maar het loont de moeite.

  4. Ik wist niet wat er gebeurd was, Martijn. Dacht -van een afstandje- dat het niet compleet onverwacht was -om wat voor reden dan ook. Heftig om (nu) te lezen wat er gebeurd is. Iedere ouder’s meest vreselijke nachtmerrie. Rauw hoe je t beschrijft. Heel veel sterkte. Hou vast!

  5. Mooi hoe je het schrijft en *dat* je het schrijft.

    .

  6. Wat prachtig Martijn dat je het zo kunt verwoorden. De pijn kan niemand helaas voor jullie verzachten. Heel veel sterkte saampjes om dit ooit een plekje te geven. We zullen mila nooit vergeten. Haar foto heeft ook bij ons een ereplaatsje gekregen. Veel liefs van ons allemaal.

  7. Sterkte Martijn.

  8. wat een lieve brief! Heb zitten janken achter de computer. Het is ook hartverscheurend om zo’n prachtige dochter te moeten missen! Voor altijd in m’n hart, sterkte allebei!

  9. Hallo Martijn,

    Dank je wel voor het posten van jouw brief aan jullie dochter.
    Ik heb even heerlijk zitten huilen. Het is zo goed beschreven, zo herkenbaar…

    In juni 2011 verloren wij ons zoontje en afgelopen januari onze dochter. Sinds deze week ben ik ook weer begonnen met werken, poging om weer op de sneltrein van deze wereld te stappen. Al vraag ik me vaak genoeg af waarom….

    Heel veel sterkte

Leave a Reply

Required fields are marked *