Open brief aan mijn blocker

Beste J.,

Ik volg je nu toch al aardig wat jaren op Twitter. Toen ik bij Amnesty werkte zag ik je geloof ik in een discussie voorbij komen. Ik vond dat je leuk twitterde, grappige projecten deed en nuttige dingen zei. Een goede journalist met het hart op de juiste plaats. Ik schrok dan ook toen je DM gisteravond binnenkwam.

Martijn, ik ga je blocken. Het spijt me, maar je bio en vooral je avatar treffen me elke keer onaangenaam.

Mijn bio en mijn avatar zijn sinds een paar maanden als volgt:

Twitterfossiel, wannabe-nerd, oude weblogger, krantenknipper, het zijn allemaal onschuldige woorden. En het feit dat ik in Hoograven woon en bij de Fietsersbond werk kan toch ook niet echt reden zijn voor een block. En dus zal de combinatie van ‘vader van Mila (†)’ en de foto waarop ik Mila in mijn armen houd je wel onaangenaam treffen. Waarom? Ik weet het niet. De foto is gemaakt toen Mila nog leefde. De foto’s van een dode Mila zijn namelijk alleen op afspraak bij ons thuis te bezichtigen. Is het dan omdat je er niet tegen kunt dat het leven van dat kleine kindje maar zo kort heeft geduurd? Tsja, dat vind ik ook moeilijk om te verkroppen. Maar daarom juist wil ik haar herinnering levend houden door het gebruik van deze avatar. De regel in mijn bio is er vooral om mensen te waarschuwen dat ik af en toe over mijn dode dochter twitter.

Je hoeft voor mij geen verantwoording af te leggen over het feit dat je mijn tweets niet meer wilt lezen. Ik vind het alleen jammer dat je me volledig geblockt hebt. Ik vond het namelijk wel leuk om jouw tweets te lezen. Over hoe het met je gaat en over wat je doet. Ontvolgen was toch genoeg geweest? Dat heb je tenslotte al eens eerder gedaan, waarna je me later weer ging volgen. Dan had je mijn dochter alleen nog maar hoeven te zien als ik een keer op je zou reageren, of als ik een keer door iemand zou worden geretweet. Dat komt wel eens voor, maar niet echt heel vaak.

Blijkbaar was de combinatie van mijn dochter met dat ene kruisje zo angstaanjagend dat je haar in geen enkel geval meer wil zien. En dat is zo jammer, want het is nog steeds het mooiste meisje van de hele wereld. Ik mag dat zeggen, want het is mijn dochter. En daarom begrijp ik het ook niet. Je mag best weten dat ik echt wel even van slag geweest ben door je bericht. Boos, verdrietig, teleurgesteld. Noem de emoties maar op die sinds Mila’s dood door mijn lijf gieren. Gelukkig reageerden veel mensen erg lief op mijn op Twitter geuite verbazing. Ik ben ze daar dankbaar voor. Het verzacht de emoties een beetje. Maar ik blijf het jammer vinden.

Ik hoop dat je dit een keer leest. Ik kan het niet meer onder je aandacht brengen. Ik wens je het allerbeste.

Groet,

Martijn

07 mei 2012 door Martijn
Categories: weblog | Tags: | 3 comments

Comments (3)

  1. Martijn, je kind blijft je leven lang je achilleshiel. Mensen denken daar gevraagd en ongevraagd een mening over te mogen uiten. Tip: creëer een olifantenhuid. Laat ze lullen, er komt niets tussen de liefde van ouder en kind. Dood of levend. Trek het je niet veel aan, vaak maken mensen zo weing mee in het leven, dat ze angst hebben voor de realiteit.

    Allerbeste voor jouw gezin.

    X Josefine

  2. Achilleshiel? Ik denk eerder dat het de achilleshiel van J. is.
    Jij, Martijn, gaat er juist heel liefdevol en open mee om. Maar ik vraag me af waarom J er niet tegen kan. Heeft hij iets soortsgelijks mee gemaakt? Kan hij daar niet open en liefdevol mee om gaan? Treft jouw avatar hem daarom onaangenaam?
    Ik wens jou en je vrouw heel veel sterkte met het omgaan van dit verlies. Het blijft moeilijk, helaas weet ik waar het om gaat. Maar de scherpe kantjes, het alleroverheersende gevoel verdwijnt, meestal…

  3. Inderdaad probeer het je niet aan te trekken, makkelijker gezegd dan gedaan, ik schrok enorm toen ik de reactie las, zo hard, ik heb het vandaag ook aan Kees laten lezen, die begreep het ook niet, Mila is jullie dochter en zal er altijd in jullie hart zijn, het krijgt een plaatsje,maar het heeft tijd nodig, heel veel sterkte in de toekomst, en blijf het vooral samen verwerken.

    Kees en Els

Leave a Reply

Required fields are marked *