On the Internet, nobody knows you’re not an openly lesbian blogger from Damascus

In het buitenland was het wat groter nieuws, in Nederland besteedde alleen Trouw er aandacht aan.

Op 6 juni werd Amina Arraf in Damascus ontvoerd. De 35-jarige Amina onderhoudt een populaire blog genaamd ‘A Gay Girl in Damascus’. Aanvankelijk hield ze zich vooral bezig met literatuur, poëzie en persoonlijke wetenswaardigheden, maar de laatste weken toonde zij zich een fervent supporter van de Syrische revolutie. Sinds 26 april hield Amina zich schuil bij vrienden. Op die dag namelijk, kwamen twee mannen in leren jacks naar het huis van haar ouders en beschuldigden Amina ervan deel uit te maken van een islamitisch complot. Haar oude vader weigerde hen binnen te laten. Amina berichtte daarover in haar veel gelezen relaas “Mijn Vader, Mijn Held”. Het laatste bericht op haar blog werd getikt door haar nichtje Rania. Zij berichtte hoe Amina dinsdagavond om 6 uur door drie bewapende mannen in een auto werd gesleurd. Sindsdien is niets van haar vernomen.

Een verontrustend bericht. Syrië staat niet echt bekend om de vriendelijkheid jegens bloggers en journalisten. Sterker nog, het land bungelt al jaren onderaan de persvrijheidsindex van Reporters Without Borders. Tel daar bij op dat het hier gaat om een openlijk lesbische weblogger, en de situatie voor vrouwen en LGBT’ers in Syrië is ook niet echt om over naar huis te schrijven. Tot slot is de reactie van de huidige president Assad op de protesten in zijn land dusdanig dat elke vorm van verzet gevaarlijk kan zijn. Bovenstaand bericht was dan ook reden tot alarm. Groot alarm.

Maar Amina was geen lesbische vrouw die haar leven waagde. Amina was een verzinsel van een veertigjarige Amerikaanse man om bovenstaande (helaas niet verzonnen) issues onder de aandacht te brengen. Nobel, maar wel misleidend. De Amerikaan, die studeert in Edinburgh en momenteel in Turkije verblijft (zeker in het begin op Twitter een verwarrende situatie), bekende zijn fabricage nadat diverse mensen die wilden weten wie Amina eigenlijk was, gevaarlijk dichtbij waren gekomen. Inmiddels waren er her en der acties voor Amina gestart, en voelden echte LGBT-activisten in Damascus zich steeds onveiliger.

Het deed mij (en andere oude webloggers) denken aan het verhaal van Kaycee Nicole, een Amerikaans tienermeisje met kanker, overleden in 2001. Ik schreef er destijds ook over. Kaycee hield ook een weblog bij, mailde en chatte met heel veel mensen die geroerd waren door haar verhaal. Kaycee was een verzinsel van een Amerikaanse vrouw die het verhaal van mensen met kanker wilde vertellen. Ook hier bedrog met een hoger doel, al werd bij Kaycee wel meteen een onderzoek ingesteld naar cadeaus die de vrouw ontvangen zou hebben.

Het is makkelijk om nu met vingers te gaan wijzen naar media die hun werk niet goed deden en de snelle cyclus van digitale media als Twitter die het checken van feiten ondergeschikt acht aan het snel melden van nieuws. Het is beter om ons te blijven realiseren dat het erg gemakkelijk is om online een andere identiteit aan te kunnen nemen, en dat sommige mensen dit misbruiken om aandacht te krijgen, al dan niet voor een goede zaak. Moeten we daarom maar ieder bericht dat uit niet direct verifieerbare bron komt negeren? Ben ik nu zo’n cynische zak dat elke kankerpatiënt met een laatste wens nu meteen verdacht is? Nee, maar enige terughoudendheid en wat gezonde achterdocht kan soms geen kwaad. Voor gewone nieuwsconsumenten, maar zeker voor journalisten.

Titel met dank aan The Daily What, GigaOM’s Bobbie Johnson beschrijft het bovenstaande eigenlijk beter.

13. juni 2011 by Martijn
Categories: weblog | Tags: , , | Reacties staat uit voor On the Internet, nobody knows you’re not an openly lesbian blogger from Damascus