Helemaal hyper
Uit het nucleaire onderzoek bleken geen bijzonderheden te zijn gekomen. De afdeling cardiologie was uitgedokterd, zo vertelde de zaalarts mij gistermiddag. Zij hadden niets kunnen vinden wat mijn klachten (benauwdheid, pijn links van de borst en in de arm en schouders) zou kunnen veroorzaken. Dus ik mocht naar huis.
Ik zat er wat verloren bij voor iemand die net te horen had gekregen dat hij naar huis mocht. De gedachte aan doorwaakte nachten met pijn en benauwdheid maakte me angstig. De arts zei dat hij nog wel even met de internist zou bellen. De uitslag van dat gesprek was duidelijk: ernstige hyperventilatie. Remedie? Rustig ademen, zakjeblazen.
En nu ben ik thuis, met gemengde gevoelens. Natuurlijk ben ik blij dat het niets met mijn hart is. Maar toch knaagt het aan me. Toen ik afgelopen week werd opgenomen zei mijn moeder dat het misschien wel hyperventilatie konzijn. En als je er over leest, dan is dat ook niet verwonderlijk. Ik vraag me dan toch af waarom ik voor deze diagnose een week in het ziekenhuis moest liggen. Ik moet me er in ieder geval maar bij neer leggen. Hier zit ik dan, met mijn pillen in hand één en mijn zakje in hand twee. Wachtend op betere tijden.
Comments (2)
heftige shit martijn. als leeftijdgenoot (ah de wetenschap der deductie) en regelmatige lezer van je blog laat het me niet onberoerd. heel veel beterschap.
Sterkte ermee. Inderdaad klinkt het net zo geruststellend als “Er is een gifwolk ontsnapt; er is geen gevaar voor de volksgezondheid maar blijf binnen en houdt ramen en deuren gesloten.”