Groundhog Days
Oplettende volgers van mijn Twitter-account hebben het al door. Ik lig weer in het ziekenhuis. Al bijna een week. Vorige week maandag werd ik vrij abrupt ontslagen van de afdeling Interne Geneeskunde, in de nacht van woensdag op donderdag kwamen dezelfde klachten keihard terug. Donderdag kon ik aan het eind van de middag terecht bij de huisarts. Hij liet me voor de zekerheid bloed prikken. Bij het laboratorium in Overvecht (voor mij aan de andere kant van de stad) dat tot 19.00 uur open was bleken geen analisten meer aanwezig. Ik werd verwezen naar het ziekenhuis, weer aan een andere kant van de stad. Het ziekenhuis mag van de verzekering niks doen zonder verwijzing van de huisarts, en zo belandde ik bij de huisartsenpost. Daar vertrouwde de huisarts het niet, en verwees me opnieuw door naar het ziekenhuis. Gelukkig zijn de huisartsenpost en het ziekenhuis bij elkaar om de hoek.
En zo was ik met ingang van donderdagavond 20.00 uur weer opgenomen op de afdeling Hartbewaking/Cardiologie van het Diakonessenhuis. De afgelopen dagen zijn er veel onderzoeken geweest, maar uiteindelijk is mijn verblijf tot nu toe een combinatie van Wachten op Godot en Groundhog Day. Ik wacht op een diagnose en een remedie, de doktoren zeggen dat ze waarschijnlijk morgen meer weten. Daarnaast lijkt elke dag op de volgende en de vorige.
Een typische dag op kamer 201, bed 1 van het Diakonessenhuis:
06.30 uur: Gewekt, pillen en controles (bloeddruk, temperatuur)
07.15 uur: Ontbijt: zoutarm brood met zoutarme kaas, zoutarm vlees en een kopje thee.
07.45 uur: De vraag van de dag: wat eten we vandaag?
08.30 uur: Wassen. Hier is wel een verandering geweest. Sinds ik zonder hartapparatuur en infuusnaaldje ben mag ik douchen en kan ik fatsoenlijk scheren. Huzzah!
09.30 uur: Visite van de zaalarts. Zie Wachten op Godot.
10.00 uur: Koffie
10.15 uur: Overbuurman (al weken in het ziekenhuis) krijgt het te kwaad. Hij is het zat. Buurman schuin aan de overkant vertelt maar weer eens over zijn prijs in de Staatsloterij en dat hij tien jaar geleden een appartement heeft gekocht.
11.15 uur: Lunch: zie ontbijt, maar dan met een glas melk.
Middag: eventuele onderzoeken, waarbij iedere arts of verpleegkundige een opmerking maakt over hoe jong ik wel niet ben om hiermee in het ziekenhuis te liggen. Ik weet het.
16.00 uur: Start 1e bezoekuur. Iedereen werkt dan nog, dus meestal is het stil.
17.00 uur: Warm eten. Geregenereerd.
19.00 uur: Start 2e bezoekuur. Maximaal 2 personen per patiënt, dus snel vol. Wij smokkelen meestal met 3.
20.00 uur: Thee. Buurvrouw naast me vertelt maar weer eens dat zij alleen ‘s middags bezoek krijgt omdat oude mensen ‘s avonds niet rijden.
21.30 uur: Laatste controles.
Zo rond 22.30 uur slapen mijn kamergenoten (allemaal ouder dan mijn ouders en afkomstig uit de driehoek Driebergen-Zeist-Bunnik, dus de anekdotes zijn niet van de lucht. Wist u dat Bunnik een nieuwe Albert Heijn heeft?) en kijk ik nog wat TV.
Deze agendapunten worden afgewisseld met frequent gebruik van de iPod (Shooting Stars, Fast Show, Family Guy, een stapel documentaires en muziek), mobiel internet (clandestien, mobiele telefonie mag eigenlijk niet op deze afdeling), internet in de patiëntenhuiskamer (IE6, en bij elke reboot weer opnieuw ontdaan van Flash, alle andere wijzigingen en voorzien van ‘Weet u zeker dat u dit wilt doen’-meldingen), tijdschriften, boeken (als mijn kamergenoten niet te veel met elkaar praten) en TV (Wist u dat Tel Sell een dierenstofzuiger in de aanbieding heeft? Dat zou onze poes nooit pikken). Oh ja, en natuurlijk regelmatig een aanval van benauwdheid en pijn in de arm en schouders. Want daarvoor ben ik hier.
Ondertussen heb ik een nucleair onderzoek gehad waar de oorzaak uit zou moeten komen. De arts die het afnam kon niks zien. Wellicht hebben de cardiologen meer succes. Tot die tijd denk ik morgenochtend weer aan Sonny & Cher.
Comments (10)
Ah, herkenbaarheid… Geduld is geen overbodige luxe in ziekenhuizen. Ik heb hier nog wel een paar fijne dvd’s liggen (onder andere Fast Show Live en Bottom Live) die helpen om de tijd te doden. Mocht u interesse hebben, dan zorg ik ervoor dat ze uw kant op komen. In ieder geval sterkte en succes bovendien.
@Low: Dank! Maar hier helaas geen mogelijkheid tot het afspelen van DVD’s…:-(
Sterkte! Is het eten een beetje te pruimen? Toen ik op de kraamsuite was in het Diak, was ik niet echt onder de indruk van de kookkunsten.
Het wachten op uitslagen is verschrikkelijk. Hoop dat er snel duidelijkheid komt (en dat het uiteraard allemaal mee gaat vallen).
Ai Ai, even doorbijten hé. En misschien moet je dankbaar zijn dat je nu weet dat er een nieuwe AH is in Bunnik.
Wekken om 06:30 uur?! Das toch geen tijd voor dat vakantie restort waar je nu zit?
Beterschap in het kwadraat! Zorg je nog wel dat je genoeg uitrust en slaapt tussen het jezelf opnaaien van de zorgen door?
Een kostelijk verslag (in al je ellende, sterkte!).
Ik begrijp dat je net naast het Project Broodbuffetwagen vist…
Ik ben het eens met Roosmarijn, 6.30 kan echt niet. Op die tijd ben ik nog niet eens wakker op een werkdag…
Kan niet iemand je een minilaptop met kabelslot-voor-aan-het-bed bezorgen? Kun je tenminste rustig dvd’s bekijken. Die iPod raakt ook leeg. Low en ik zetten we een bezorgservice op, toch Low?
Hmm, zie net dat je weer thuis bent. Fijn, maar de conclusie zou ik ook niet briljant vinden.
Die bezorgservice kan uiteraard altijd nog. De complete Seinfeld, is dat iets?
Sterkte. En weest blij dat u niet in Lelystad woont. Het het maw altijd erger gekund.
Het verhaal zou zo een hoofdstuk kunnen zijn in Kafka’s Het Slot. Sterkte ermee!