Emigratie
In de Volkskrant van gisteren stond een uitgebreid artikel over emigrerende Nederlanders. Dat worden er namelijk steeds meer. Ze gaan op zoek naar nieuwe uitdagingen of vinden Nederland te druk en te jachtig. Nu kan ik me dat best voorstellen. Als werknemer van een internationale organisatie begrijp ik best dat je professioneel gezien af en toe je grenzen wilt verleggen, en ik moet zeggen dat ik het laatste ook wel eens een probleem vind, zeker als ik na twee weken vakantie in Ierland weer de fijne aroma’s van het Utrechtse Stationsgebied mag opsnuiven.
Maar een andere reden vervult me met iets minder mededogen. De emigranten die vinden dat Nederland niet meer hun Nederland is. Mensen die vinden dat er te veel moslims in Nederland zijn, terwijl ze vaak zelf in hun leven misschien twee Marokkanen gezien hebben. Mensen die vinden dat de omgangsvormen in Nederland niet meer zijn zoals ze waren, terwijl ze zelf uitvoerig schelden op alles en iedereen.
Het zijn dit soort mensen die geschokt zijn door vrouwen in ‘boerkini’, een kledingstuk dat trouwens totaal niet lijkt op een boerka. Mensen die mij op een feestje zeggen dat ik maar blij moet zijn dat ik uit die ellendige wijk weg ben. Die me ongelovig aankijken als ik zeg dat we goed contact hebben met onze Marokkaanse buren, dat ik me in Utrecht eigenlijk nooit onveilig heb gevoeld, op die ene periode na toen er met enige regelmaat volbloed Nederlandse mannen ietwat intimiderend aan mijn deur kwamen.
Van die mensen waar we ook na hun emigratie niet meer van af zijn omdat ze dan op de sites van De Telegraaf en het AD op elk nieuwsitem een reactie achterlaten dat ze blij zijn dat ze uit Nederland weg zijn, zodat ze dit niet meer hoeven meemaken. Van mij mogen ze gaan, mits ze voorgoed een IP-ban krijgen…
Comments (3)
Het beste medicijn tegen kortzichtigheid is volgens mij vluchten of emigreren. In een vreemd land proberen te overleven, bestempeld worden als buitenlander, en heimwee krijgen. Vanwege de heimwee een satellietschotel kopen en op zoek gaan naar winkels met Hollandse pindakaas en jouw eigen merk piepers waar je met plezier het driedubbele voor wilt dokken. De drang naar acceptatie voelen.
Dat alles zelf een keer meemaken schept wat meer begrip voor al die “vreemdelingen”.
Het merendeel van dergelijke ‘immigranten’ verhuisd naar net over de grens van Duitsland danwel Belgie. Kunnen ze lekker over de schutting van de buren schelden op wat er allemaal mis is in dit land.
Puur economisch gewin dus, daar is niets nobels aan. Me dunkt.
Heel goed! En mag ik daaraan toevoegen dat dat gevoel door politici eigenlijk voornamelijk gevoed wordt? Onder andere met die belachelijke campagne dat we met z’n allen terrorisme aan het bestrijden zijn.