De man kon niet kaartlezen, dat was wel duidelijk. Al draaiend met de kaart liep hij in ferme pas heen en weer over de tramhalte Westermarkt. Zijn vrouw liep achter hem, de kinderen drentelden achter haar aan. Ze spraken Duits met een accent en vroegen zich hardop af waar ze toch in hemelsnaam terecht waren gekomen. Waar ze maar toe moesten hielden ze echter stil.
Ik besloot te vragen of ik kon helpen. Ik ben minstens met zo’n ramp met kaartlezen, maar ik ken toeristisch Amsterdam wel zo’n beetje. Na mijn vraag werd de man vuurrood. “Nein, danke” klonk het beleefd maar beslist. Ik haalde mijn schouders op en het gezin liep weer naar de overkant. Toen mijn tram wegreed had moeder de kaart afgepakt, waarop ze zichtbaar triomfantelijk een route aanwees. De man voelde zich duidelijk niet op zijn gemak.
Geen reactie tot nu toe ↓
Nog geen reacties.
Geef een reactie