Avonturen in het tweede leven (2)
Nieuwe laptop, nieuw besturingssysteem, en een nieuwe kans voor Aanton Geesink, mijn virtuele tweelingbroer. Mijn MacBook had aanmerkelijk minder moeite met nieuwe werelden dan mijn Windows-pc. En dus mocht ik na een aantal ferme handdrukken tussen systemen onderling nu eindelijk de veelgehypte wereld van Second Life betreden.
En dus bevond ik me met vele andere newbies in de zandbak. Na wat gehannes vloog ik er uiteindelijk vandoor, maar na een poosje besefte ik dat ik niet wist waar ik eigenlijk heen ging. En dus besloot ik maar eens een bestemming op mijn virtuele TomTom in te tikken. Het werd 0031, een Nederlands Second Life eiland waar ik laatst over gehoord had. En zo werd ik geteleport naar een verzameling eilandjes, met hier en daar een gebouw. Het waren lege eilandjes, en in de verste verten was er niemand te bekennen. Ik besloot om richting één van de gebouwen te vliegen. Nog voor ik kon landen kwam ik er achter hoe het voelt als je als vogel tegen een ruit knalt. Het gebouw was privéterrein en hoewel dat met hele kleine lettertjes was aangegeven, kwam ik vrij abrupt tot stilstand.
Ik trok me terug op één van de eilandjes om me te bezinnen op mijn reisdoel. Ik besloot naar Amsterdam te gaan, tenslotte zou er in onze hoofdstad genoeg te beleven moeten zijn. Ha, daar waren tenminste mensen. Uit een min of meer afgeluisterd chatgesprek (“doeg, dagdag, weltruste”) maakte ik op dat de groep op de hoek van de straat net afscheid van elkaar nam. Het zag er verdacht veel uit als een conversatie in een chatbox anno 1996. Het is een misvatting om te denken dat als de omgeving geperfectioneerd wordt, daar automatisch betere gesprekken uit voortvloeien.
De stationshal van Amsterdam Centraal was ook al zo leeg, waardoor het pijnlijk duidelijk werd dat een station pas een doel heeft als er treinen komen. Dan maar de winkelstraat tegenover het station. Die straat zag er al even zielloos en verlaten uit als de Nieuwendijk op dinsdagmorgen. In die zin hadden de makers het goed getroffen, maar echt leuk was anders. En dus werd het tijd voor weer een nieuwe locatie. Ik twijfelde of ik naar de virtuele vestiging van ABN Amro te gaan, om daar met Amber een boom op te zetten over Barclays en verantwoord ondernemen. Ook het AVRO diereneiland was een optie, maar volgens een hooggeplaatste AVRO-mevrouw die ik laatst sprak was daar ook al weinig leven te bespeuren.
Nu had ik laatst van een collega gehoord dat zijn winkelcentrum om de hoek een replica in Second Life had geplaatst. Ik tikte ‘ winkelcentrum second life’ in bij Google en kwam er zo achter dat voornoemde collega in Alphen aan den Rijn woont, op zich al een hele schok. Het winkelcentrum bij hem om de hoek heet De Aarhof. Ik liet mezelf er prompt naar toe teleporten. De Aarhof had een uiterlijk zoals je dat verwacht van een winkelcentrum in Alphen aan den Rijn. Ondanks dat pr0beerde ik er binnen te komen. Het lukte niet. Steeds maar weer kwam ik terecht in de banketbakkerswinkel of op het dak. Ik besefte me opeens dat ik mezelf ook niet zag. Had ik als lengte drie meter opgegeven? Kwam ik er daarom niet in? Wat had ik eigenlijk voor kleren aan? Had ik eigenlijk wel kleren aan? Ik zag het niet. Al die mooie plaatjes van zwevende avatars in een virtueel landschap, het was niet voor mij weggelegd. Alleen mijn naam toonde me dat ik me op dat moment vlak voor De Aarhof bevond.
Mijn naam zweefde uiteindelijk toch door De Aarhof. Ik weet nog steeds niet hoe ik het uiteindelijk voor elkaar kreeg, maar het lukte. Het funshoppen kon beginnen. Ik keek naar links, een lege Bruna. Ik keek naar rechts, een lege Hema. Elke winkel zag eruit alsof het personeel zojuist door een paar vliegende schotels was opgehaald. Een lege Trekpleister, een lege Zeeman. Alhoewel, in de Zeeman waren gratis kledingstukken te halen. Ik klikte erop, maar er gebeurde niets. Dat was een streep door de rekening. Als echte Nederlander wilde ik de zojuist gratis gekregen kledingstukken aantrekken. Ik vond niets in de menuutjes. Wel vond ik een optie om al mijn kleren uit te trekken. Ik bedacht me dat dat misschien wel eerst moest. Je kan tenslotte geen tien kledingstukken over elkaar heen aantrekken. Ik trok dus alles uit.
Er gebeurde niets. Ik kon niets aantrekken, ik zag ook niet dat ik iets uittrok. Zo eindigde mijn tweede avontuur in mijn tweede leven. Waarschijnlijk naakt in een Zeeman-winkel in het virtuele winkelcentrum van Alphen aan den Rijn. Veelbelovend.
Comments (3)
Zullen we weer eens wat gaan drinken?
Klinkt als een second life nachtmerrie!
)
@rj: Prima! Wel na mijn vakantie.