Poste Restante

De grijze Opel draait de kruising op om meteen aan te sluiten in de rij voor het stoplicht. Ik sta voor het fietsstoplicht te wachten en zie dat de wieldop van het rechter achterwiel zich losmaakt van het wiel en zelfstandig de berm in rolt. De bestuurder van de auto heeft het niet door. Ik maak me klaar om hard “Hee, je wieldop!” te roepen. “Ee, eh wielop” weet ik er nog net uit te krijgen. Ik ben net bij de tandarts geweest en de verdoving is nog niet uitgewerkt. Hoewel de raampjes van de auto open zijn, kunnen ze me niet verstaan. Ik gebaar met mijn armen richting de inmiddels tot stilstand gekomen wieldop. Tevergeefs. Het stoplicht is groen, de auto rijdt met drie wieldoppen weg.