Poste Restante

• Mirror.co.uk – Showbiz – TV – TV Land – SHOOTING STARS TO RETURN?
  Eranu!
  (tags: televisie news bbc shootingstars eranu uvavu)
• YouTube – Hip Hop is the Best
  George Dawes (Matt Lucas) vindt hip hop helemaal de bom…
  (tags: hiphop video youtube bbc shootingstars mattlucas)

• someecards.com: when you care enough to hit send
  Fijne ecards voor de cynici onder u.
  (tags: ecards humor internet)

Zie ook http://thereport.amnesty.org/ en http://www.amnesty.nl/jaarboek/. De soundtrack van het filmpje is van Scott Matthews en heet Eyes Wider Than Before

Opeens zie je ze overal naast elkaar. De ING-leeuw en zijn blauwe broer van de Postbank. Het was me nooit zo opgevallen, maar de ING-leeuw kijkt ineens zo droevig. Alsof hij het niet zo ziet zitten dat die ordinaire blauwe broer van hem nu ineens bij hem komt inwonen. Lawaaiig type, met een niet al te nozele uitdrukking op zijn gezicht. Klaar ben je ermee…

Update: De leeuw is wat aan de beterende hand, dankzij Robert Jan:

Bewijs van kinderachtige nerderigheid: hardop lachen als blijkt dat een collega in Londen Kevin Darling heet.

Rob Geus in De Pers

Eind maart werd de nieuwe naam van E.’s werkgever bekend gemaakt. Het vertrouwde NS Internationaal wordt zachtjes aan vervangen door het gezellig Nederengelse NS Hispeed. De lancering van dit nieuwe merk vond destijds plaats op de Auto RAI. Nu vond ik dat aardig ironisch, al werd ons door heel belangrijke mannen van de afdeling marketing verzekerd dat er echt logica achter zat. Vandaag kwam ik er echter achter dat de ironie van het reclamebureau van NS Hispeed echt geen grenzen kent. Het deuntje onder de presentatievideo en vertolker van het merkgevoel is namelijk Inna City Woman van het toepasselijk genaamde gezelschap Slow Train Soul. Ach ja, ergens is het ook wel terecht…

De grijze Opel draait de kruising op om meteen aan te sluiten in de rij voor het stoplicht. Ik sta voor het fietsstoplicht te wachten en zie dat de wieldop van het rechter achterwiel zich losmaakt van het wiel en zelfstandig de berm in rolt. De bestuurder van de auto heeft het niet door. Ik maak me klaar om hard “Hee, je wieldop!” te roepen. “Ee, eh wielop” weet ik er nog net uit te krijgen. Ik ben net bij de tandarts geweest en de verdoving is nog niet uitgewerkt. Hoewel de raampjes van de auto open zijn, kunnen ze me niet verstaan. Ik gebaar met mijn armen richting de inmiddels tot stilstand gekomen wieldop. Tevergeefs. Het stoplicht is groen, de auto rijdt met drie wieldoppen weg.

Na de zestigste verjaardag van Johan, is vandaag de vijfde sterfdag van Pim aangebroken. Gelukkig is een sterfdag niet zo feestelijk om mee uit te pakken als een verjaardag, anders hadden Matthijs van Nieuwkerk en Ferry Mingelen vanavond vast de avond van Pim Fortuyn gepresenteerd. (Het is dat, of de Nederlandse media hebben hun vertrouwde (s)linkse oogkleppen op, en proberen de Grote Leider te bagatelliseren in een complot van de NOS, de PvdA en de AIVD.)

Toch is het mediacircus niet ver weg, want Nova, Zembla en de TV Show brengen vanavond alledrie een special over Fortuyn. Nova gaat debatteren onder leiding van Felix Rottenberg, Zembla neemt naar verluidt wat gelekte e-mails door met het gewezen partijkader van de LPF en Ivo Niehe doet waarschijnlijk wat Ivo Niehe het beste doet: het recyclen van een oud interview met de ontslapene, waarin Niehe warm invoelende vragen stelde over ouders en andere privé-dingetjes, waarop Pim uiteraard met alle soorten van genoegen antwoord gaf. Want zo was Pim nu eenmaal, en zo zag hij het graag. Hij was de eerste politicus die zich prominent profileerde als bekende Nederlander, en daarnaast als man met een visie.

In NRC Handelsblad las ik een artikel over politici. Sinds Pim Fortuyn zitten ze allemaal in het koffiehuis, aldus de krant. Allemaal op zoek naar visie. Een bijzonder gevolg, want Pim zelf zou nooit in zoiets ordinairs als een koffiehuis zijn gaan zitten. Fortuyn was een scherpe columnist, met een vlijmscherpe antenne voor signalen uit de samenleving. Hij wist het sluimerende ongenoegen in Nederland vanachter zijn schrijftafel te benoemen, en het te koppelen aan simplistische, ouderwetse oplossingen. Ik heb De puinhopen van acht jaar Paars voor mijn toenmalige werk gelezen, en ik weet nog dat ik bij elke bladzijde mezelf afvroeg of Fortuyn wel had nagedacht over wat voor gevolgen zijn oplossing weer zou hebben. Kleinere klassen, okee, maar waar halen we zoveel docenten vandaan? Een boek met een open einde, zeker niet de bijbel waar zijn volgelingen het voor hielden. Dat was ook de gedachte die ik had toen Harmen Siezen op 6 mei 2002 meldde dat Pim Fortuyn was neergeschoten. Niets is zo frustrerend als een boek zonder einde. Ik had graag gezien of Fortuyn zich staande had gehouden in Den Haag. Ik waag het te betwijfelen. Waarschijnlijk zou het gerommel binnen de LPF minder hevig geweest zijn, maar Fortuyn had toch moeten samenwerken om zijn punten te bereiken. Compromissen sluiten, tot inkeer komen, dat werk. Geen prettig werk voor die ijdele man die de wijsheid in pacht dacht te hebben.

Maar goed, het mocht dus allemaal niet zo zijn. Fortuyn werd vermoord, en meteen kreeg ik de eerste mailtjes binnen met de vraag of we op de redactie nu onze zin hadden. Toen ik antwoordde dat ik het wel oneens was met Fortuyn, maar dat zijn dood ook voor mij een klap was, kreeg ik een mailtje terug dat dat allemaal smoesjes waren, en dat we vanavond vast een feestje zouden gaan vieren met alle journalisten en politici.

Het kwaad was toen eigenlijk al geschied. Het begin van vijf jaar polarisatie tussen het volk, de politiek en de media. Waarbij sommige politici (neem een Wilders en een Marijnissen) zichzelf nadrukkelijk bij het volk scharen in plaats van bij de politiek. Vijf jaar na dato proberen media en politiek nog altijd wanhopig om nader tot de burger te komen. Nieuws is geen nieuws meer zonder peiling naar de werkelijke gevoelens van het Nederlandse volk. Of nou ja, de werkelijke gevoelens van driehonderd mensen die zich op een druilerige zondagmiddag hebben aangemeld bij Maurice de Hond. Politici proberen zich in de voetsporen van Fortuyn ook te profileren als Bekende Nederlander met een visie. Vijf jaar na het lijsttrekkersdebat in de Soundmixshow (een schande, weet u nog?) zien we Geert Wilders bij De Lama’s en oud-minister Hilbrand Nawijn in So you wannabe a popstar. Voor de visie zorgen de talloze boeken die tegenwoordig uitkomen van politici en hun ghostwriters. Van Pim geleerd. “Leest u mijn boek maar. Daar staat alles in.”
Vijf jaar na Fortuyn zijn politiek en media op een heel andere manier met elkaar versmolten dan in 2002. Politiek is entertainment geworden in plaats van nieuws. Of zoals Femke Halsema in NRC Handelsblad vertelt: “Nu is er een rechte lijn van Gerard Joling naar mij”. Zou Pim het zo gewild hebben? Misschien. Ik vind het zorgelijk. Is er straks nog een weg terug?

Gisteren waren twee van mijn collega’s aan het mopperen op Mac’s. Niet open, weinig te tweaken en over het algemeen helemaal ruk. Ik registreerde het, maar was te druk om er op in te gaan. Maar ik heb dus wel iets uit te leggen binnenkort. Vanmorgen stapte ik namelijk een Premium reseller binnen, om weer naar buiten te komen met een 13″ MacBook. Na enthousiaste verhalen van diverse vrienden en oud-collega’s besloot ik om ook de stap te wagen. Misschien komt het doordat ik nog steeds in een roes verkeer van de nieuwe aanschaf, maar ik word met het uur enthousiaster. Net als bij de iPod is het uitpakken van een MacBook al een feest, Mac OSX werkt meteen snel en foutloos en het installeren van programma’s is in een wip gebeurd. Inmiddels heb ik met iMovie en iDVD al een mooie dvd gemaakt van wat met de digitale camera geschoten filmpjes, en het gewoon in de kamer zitten in plaats van boven op een kamertje is nu al een genot. Helaas kan ik nog niet zonder mijn desktop-pc, maar sinds vandaag heb ik een prima mobiel maatje…

(Foto: Thomas Kramer)