Om tien over twaalf liep ik door de stationshal van Utrecht Centraal, op weg naar Amsterdam om E. op te halen die een week uit skieën was. Ter hoogte van de Kiosk keek een blond meisje me aan. “Martijn….wat doe jij hier?” “Hoi…” prevelde ik, “…trein”. Voordat ik haar goed kon bekijken liep ze al door. Nu, tweeëneenhalf uur later, heb ik nog steeds geen idee wie het was…
Ze is niet m’n tante en ook niet m’n nicht
4 Feb 2007 · 5 reacties
Tags: alledag, openbaar vervoer, persoonlijk, utrecht.
5 reacties tot nu toe ↓
1 Doug // 7 februari 2007 om 1:44
En al enig idee wie het was?
2 noa // 11 februari 2007 om 13:20
hee dat was ikke
noa, aangenaamd.
ik woon in het paradijs
ik kweek appels
ik verkoop ze en geef ze weg
dus als je belang hebt in een lekkere rode appel
kom langs in het paradijs
liefs noa
3 Martijn // 11 februari 2007 om 13:33
@Doug: Nee…
@Noa: Jij was het niet in elk geval.
4 noa // 11 februari 2007 om 13:39
welles
5 noa // 17 februari 2007 om 15:46
nietes??
Geef een reactie