Op weg naar een bierafspraak met Lars, bedacht ik mij dat ik niets te lezen bij me had. Ik was immers bijna een uur te vroeg. De dichtstbijzijnde winkel met kans op enig inhoudelijk leesvoer was Vroom & Dreesmann, ofwel V&D.
Bij binnenkomst werd ik eigenlijk al gewaarschuwd dat van enige inhoud weinig sprake kon zijn. Een groot rek met afgeprijsde DVD’s trok mijn aandacht. Op de hoezen stond prominent een waarschuwing/promotiezin: ‘Woensdagavondfilms van RTL4′. In het rek ernaast allerlei stemmig gefotografeerde filmsterren. Op de schijfjes uiteraard twee films uit de tijd dat ze nog niet beroemd waren. Nou ja, voor DVD’s was ik hier niet gekomen. Dus spoedde ik mijzelf naar de tweede etage. Daar waren de boeken en tijdschriften te vinden.
‘Waren’ is misschien wel de juiste omschrijving, want het assortiment was niet echt florissant te noemen. Wel bizar. Waar anders vind je het verzamelde werk van Louis Couperus op koud een meter afstand van de autobiografie van Kelly? Ook de reisafdeling had bijzondere keuzes gemaakt. Niets over Ierland, wel twaalf (12!) identieke exemplaren van de Trotter Zuid-Bretagne. Zelfs de ramsj-afdeling had me weinig te bieden, al kwam ik wel de verzamelde brandbrieven van Luuk Koelman tegen.
In het krantenrek was het ook armoe troef. Een Telegraaf, een AD/Utrechts Nieuwsblad, een Volkskrant. Daar kon ik het mee doen. Buitenlandse kranten heeft V&D niet meer in het assortiment. In de tijdschriftenrekken vond ik onder meer een oude HP/De Tijd en het links-conservatieve Opinio, beiden niet echt mijn favoriete leesvoer. Met dat lezen kwam het vandaag als het aan V&D lag niet meer goed. Ik besloot nog even over de kale vlakte te wandelen die V&D ElectricCity noemt: de elektronica-afdeling. Ik slenterde langs halflege vitrines met digitale camera’s. Een man liet zich door een jongen in slechtzittende bedrijfskleding uitleggen waarom camera X beter was dan camera Y. “Nou, deze heeft ten eerste veel meer megapixel, en ten tweede veel meer digitale zoom.” Opeens maakte een zeker gevoel van triestheid zich van mij meester, en ik ging snel naar de uitgang. In het café schreef ik dit stukje.
3 reacties tot nu toe ↓
1 Eric // 31 januari 2007 om 11:43
Ik wilde ooit het boek van Eduard Bomhoff over zijn tijd in het CDA/VVD/LPF-kabinet hebben. Overal stijf uitverkocht, dus ging ik naar V&D - en jawel, een hele stapel…
2 HD // 31 januari 2007 om 15:31
Ik was al benieuwd, is dat café een prettige plek voor bierafspraken?
3 Martijn // 2 februari 2007 om 18:11
Zeer prettige plek. Door het verleden als schuilkerk heeft het een hoog plafond. En dat scheelt in de rokerigheid en het burenlawaai.
Geef een reactie