Poste Restante

Ik liep niet voorop bij het betreden van het internet, pas eind 1995 was ik voor het eerst online. Pas anderhalf jaar later zou ik verslaafd raken. Sneller was ik erbij wat weblogs betreft. Al waren er natuurlijk mensen veel eerder, toch was ik redelijk op tijd: augustus 2000. Flickr? Pas vlak voor de overname door Yahoo maakte ik een account aan, nog net op tijd om mezelf hip te vinden. Bij Hyves ging het weer mis. Mijn anders zo digifobe vriendin was er eerder aan begonnen dan ik. Ik wees koppig elke uitnodiging van de hand. Puh! Ik had Orkut gezien, en dat wordt inmiddels alleen nog maar door geile Brazilianen gebruikt voor spam. Toch ging ik overstag. Inmiddels heb ik een aantal vrienden, maar echt storm loopt het niet. Niet dat ik dat erg vind hoor, mijn scepsis is nog steeds niet helemaal overwonnen.

En nu dan Second Life. Opnieuw ben ik geen early adopter. En ik was ook echt van plan om er deze keer geen aandacht aan te besteden. Als de AVRO er eerder aan begint dan ik, dan kan het echt niks zijn. En tot overmaat van ramp besloot Sjaak Bral om een oudejaarsconference in Second Life te gaan vertellen. Ik kan veel hebben, maar een virtuele Sjaak Bral….dat moet toch nog erger zijn dan de man in het echt. Brrrr…

Maar goed, ik had oude weblogkennis Daniëlle laatst zien zitten bij De Wereld Draait Door om te vertellen over haar Second Life-bedrijf. Als zij het leuk vond… Maar goed, zij houdt ook van breien als ik me niet vergis. Maar Ilja Leonard Pfeijffer, toch een eminent dichter, schrijft ook al een poosje enthousiast over Second Life in de krant. Het keerpunt kwam vanmiddag, toen ik in een e-mail van een enthousiast achter de feiten aanlopende collega de zin tegenkwam dat hij wilde onderzoeken of wij als organisatie iets in Second Life konden gaan doen. En hoewel ik eerder vandaag nog had verteld aan Lars dat ik het echt niet van plan was, begon ik meteen met downloaden. Ik wil zo’n wilde gedachte namelijk wel
onderbouwd de grond in boren.

Dus hop, fluks een account aangemaakt. Ik scroll door de lijst met achternamen. Ik zie Geesink staan. Geesink? Ik zoek naar meer Nederlands-achtige namen, maar vind er geen. Ik kies Geesink, en als voornaam natuurlijk Anton. Die is al bezet (verrassing!), maar ik maak er Utregse spelling van: Aanton. En jawel, als Aanton Geesink, the boy next door, mag ik zo aan mijn tweede leven beginnen.

Ik start het programma, vul gebruikersnaam en wachtwoord in en druk op een knop. Er wordt een wereld geïnitialiseerd, Quicktime wordt gecheckt, en vervolgens wacht het programma op een regio-handdruk. En blijft wachten, tot er uiteindelijk een time-out plaatsvindt. Of ik het later nog eens wil proberen. Ik probeer het later nog eens, krijg hetzelfde resultaat en een uiteindelijk crashend programma als beloning. Ik pruts wat aan de firewall, probeer het opnieuw en krijg hetzelfde resultaat. Ook als ik het uren later nog eens probeer laten ze me niet binnen. Ik geef het op voor vandaag. Mijn tweede leven wil me er blijkbaar niet bij hebben…