Poste Restante

Vrijdag begint de winter, al heeft de winter dat zelf nog niet door, denk ik. Het is herfst en de zon schijnt. In onze straat zijn de bladerenblazers aan het werk. Één van hen valt meteen op als ik langs het groepje naar de bakker loop. Deze man is niet zomaar een bladerenblazer, hij is hun koning. Zijn donkerbruine, kaalgeschoren hoofd glimt in de zon. Zijn pak is net iets meer oranje als die van zijn onderdanen, hij heeft als enige van het stel een zonnebril op en zijn sjaal met kleurige strepen wappert om zijn nek. Hier staat niet zomaar een man, hier staat een bladerenblazer. En niet zomaar een bladerenblazer, maar de koning. Trots zorgt hij er voor dat alle bladeren van de stoep naar de weg worden geblazen, zodat ze door een soort grote stofzuiger kunnen worden opgezogen. Een verantwoordelijke taak die hij goed en snel uitvoert. De bladerenblazers lopen flink voor op de stofzuiger.Als ik op de terugweg van de bakker het groepje weer nader, kondigt zich in de verte een bus aan. De koning kijkt op met de strakke, argwanende blik van een bodyguard. Zijn iPod-oortje maakt het af. Hij stopt zijn bladerenblaasmachine. De bus rijdt voorbij en zorgt voor een storm van herfstbladeren door de hele straat. De koning kijkt de bus lang na, alsof hij verwacht dat de bus nog voor het einde van de straat uit de weg wordt geruimd door zijn geheime dienst. De bus draait gewoon de hoek om. De koning zet zijn bladerenblaasmachine weer aan. Tot de volgende bus.