Poste Restante

Op het stadsbusstation lag hij niet, bij NS kon ik alleen een formulier invullen. En dus liep ik maar naar het politiebureau op het Paardenveld.

Op internet had ik gelezen over succesvolle sms-bommen op basis van het IMEI-nummer. Met mijn IMEI-nummer op zak kwam ik het bureau binnen. Ik vertelde - naar waarheid - dat ik vrijwel zeker wist dat mijn telefoon gestolen was, maar dat er een kleine kans was dat hij uit mijn tas gevallen kon zijn. “Bij twijfel wordt het vermissing,” antwoordde de mevrouw achter de balie. Bij vermissing worden er geen sms-bommen uitgevoerd, wordt er geen aangifte opgenomen en moet je een summier formuliertje invullen. Ik probeerde nog te zeggen dat ik toch echt wel dacht dat hij gestolen was, maar de politiemevrouw was onverbiddelijk. “Als u niet zeker weet dat hij gestolen is, dan kan u geen aangifte doen.” Je moet de telefoon dus uit je hand laten stelen of in ieder geval geen enkele twijfel laten zien bij de aangifte. Ik vulde het formulier in, dat met een gebaar van ‘Zo, weer een cijfer voor de statistieken’ in een postbakje werd gelegd.

Ik droop af en verdween in de door koopzondag overvolle binnenstad. Ik wilde E. bellen om mijn frustratie te uiten, maar uiteraard had ik geen mobiele telefoon, en de eerste drie munttelefooncellen die ik tegenkwam waren defect. Op sommige dagen merk ik dat ik nog lang niet de oude ben.