Poste Restante

…en dan is er weer nieuwe bandbreedte. Toch wilde ik al wat dingen gaan schrijven op deze plek. Gewoon, omdat ik mijn mogelijkheid tot uiten zo mis. En daar kunnen geen twintig vaders met stevige bovenarmen en dreigende rechtszaken iets tegen doen.

Vrijdag begint de winter, al heeft de winter dat zelf nog niet door, denk ik. Het is herfst en de zon schijnt. In onze straat zijn de bladerenblazers aan het werk. Één van hen valt meteen op als ik langs het groepje naar de bakker loop. Deze man is niet zomaar een bladerenblazer, hij is hun koning. Zijn donkerbruine, kaalgeschoren hoofd glimt in de zon. Zijn pak is net iets meer oranje als die van zijn onderdanen, hij heeft als enige van het stel een zonnebril op en zijn sjaal met kleurige strepen wappert om zijn nek. Hier staat niet zomaar een man, hier staat een bladerenblazer. En niet zomaar een bladerenblazer, maar de koning. Trots zorgt hij er voor dat alle bladeren van de stoep naar de weg worden geblazen, zodat ze door een soort grote stofzuiger kunnen worden opgezogen. Een verantwoordelijke taak die hij goed en snel uitvoert. De bladerenblazers lopen flink voor op de stofzuiger.Als ik op de terugweg van de bakker het groepje weer nader, kondigt zich in de verte een bus aan. De koning kijkt op met de strakke, argwanende blik van een bodyguard. Zijn iPod-oortje maakt het af. Hij stopt zijn bladerenblaasmachine. De bus rijdt voorbij en zorgt voor een storm van herfstbladeren door de hele straat. De koning kijkt de bus lang na, alsof hij verwacht dat de bus nog voor het einde van de straat uit de weg wordt geruimd door zijn geheime dienst. De bus draait gewoon de hoek om. De koning zet zijn bladerenblaasmachine weer aan. Tot de volgende bus.

Zoals de tekenen er nu voor staan komt er vanavond nog een einde aan de telefoonsoap. De jongens op de foto, Jeffrey en Emile, blijken niets te maken te hebben met het hele verhaal, anders dat ze door Dustin op de foto zijn gezet met de door hem gevonden telefoon. Als alles goed gaat zal de telefoon vanavond door een vierde persoon (Ashley) bij mij thuisbezorgd worden. Eind goed, al goed dus? Ja, ik denk het wel. Het is nog even afwachten, maar ik geloof de per mail gesproken mensen. Ik zal de foto op alle door mij te beïnvloeden plekken verwijderen, en daarmee hoop ik dat de rust weer terug keert hier.

Uiteraard hartelijk dank aan de speurders en de betrokkenen op het St. Gregorius College. Ik beloof dat ik voortaan beter op mijn telefoon zal letten.

Update: Ondanks een zeer boze pa van de eerlijke vinder is de telefoon nu echt terug.

Geen wonder dat mevrouw Verdonk – met dat glimlachje van minachting voor alle Nederlanders die niet op de VVD zullen stemmen – het antwoord meteen klaar had toen haar in Nova werd gevraagd wat ze van die Commissie Gelijke Behandeling vond. Afschaffen.
Als ik bij zulke gelegenheden naar IJzeren Rita kijk of luister, probeer ik me altijd even voor te stellen wat er zou zijn gebeurd als ze hier als moslima terecht was gekomen. Reken maar dat ze dan meteen lijsttrekker van de Hofstadgroep was geworden, met de verschrikkelijkste gevolgen voor iedereen die niet op de VVD wil stemmen, en in het bijzonder voor de drukkerij van PCM die er dan niet van af was gekomen met een terroristische tennisbal in haar muur.
Jan Blokker in nrc next

Het is me het dagje wel. Walter mailde als eerste, Merel zag het bij Walter, Fok! wellicht ook, en de klapper kwam toen GeenStijl er achter kwam en het fotootje ook plaatste. In de reacties op diverse sites word ik direct of indirect aangesproken op het feit dat ik de jongens op de foto veroordeel zonder te weten of ze schuldig zijn. Dat weet ik inderdaad niet, maar wat ik wel weet is dat zij op de één of andere manier de telefoon in handen hebben gekregen die ik verloren ben. Als zij hem gestolen hebben, dan is het duidelijk wat ik van ze vind. Hebben zij hem eerlijk gevonden, dan neem ik het ze kwalijk dat ze de telefoon niet bij de politie hebben ingeleverd. Daar roep ik tenslotte ook toe op, en dat doe ik nog steeds. Als die jongens de telefoon gewoon inleveren bij politie of NS, dan haal ik graag de foto weg.

Ook wil ik nog even benadrukken dat ze zelf de foto gepubliceerd hebben. Walter legde de link, waarna Merel het overnam. Ik schreef daarna een stukje om tekst en uitleg te geven.

Mijn telefoon is nog steeds weg. Bij GVU en NS had niemand iets gevonden, dus ging ik er vanuit dat ik nooit meer iets van het ding zou vernemen. Tot vanmorgen. Zoals altijd klikte ik Firefox aan, en verscheen mijn startpagina. Maar waar normaal gesproken mijn foto’s hoorden te staan, stonden nu deze twee gezellige jongens.

Foto verwijderd, zie de ontknoping

Aangezien ik zelf geen onbekende jongens fotografeer moet deze foto (en nog wat andere kiekjes) door de vinders/dieven/helers van mijn telefoon gemaakt zijn. Maar hoe komen ze dan in mijn Flickr-stream? Het antwoord is ShoZu. Een grappig programmaatje dat er voor zorgde dat mijn foto’s simpel en snel op Flickr werden geplaatst. Hiervoor stelde ShoZu na het nemen van de foto telkens de vraag ‘Send to Flickr?’ De jongens hebben op ‘yes’ gedrukt, en omdat mijn instellingen nog in de telefoon staan komen hun foto’s nu automatisch in mijn fotostream. Welkom in de wondere wereld van Web 2.0.

Maar goed, wat nu. De man van de fotozaak waar ik de foto’s net liet afdrukken had een vaag idee dat hij ze wel eens gezien had. Maar daar kom je er niet mee. Ik ging met de foto’s naar de politie. Na het verhaal twee keer te hebben uitgelegd, keek de man achter de balie zoals alleen overheidsdienaren dat kunnen wanneer je ze iets vraagt wat niet in hun opleiding aan bod is gekomen. Maar uiteindelijk was het antwoord: “Wij kunnen hier niets mee qua opsporing. Ze kunnen die telefoon wel eerlijk gevonden hebben op straat. Of van iemand gekocht. Nee hoor, we kunnen hier helemaal niets mee.”

En dus zit ik hier met een foto van twee jongens die de vinders kunnen zijn van mijn eigen Samsung. Of de dieven, of de helers. Zijn het eerlijke vinders? Dan wil ik ze vragen om de telefoon af te geven bij de politie of bij NS. Zijn het geen eerlijke vinders (en die kans acht ik eigenlijk groter), dan zijn ze bij dezen aan mijn persoonlijke schandpaaltje genageld.

Update: Voor alle complotdenkers onder u: De reden dat er geen IMEI-bombardement is uitgevoerd door de politie komt omdat ik bij het aangifte doen vertelde dat de telefoon ook uit mijn tas gevallen kon zijn. Ik had namelijk diverse keren mijn tas overhoop gehaald die dag. Toen mocht ik geen aangifte meer doen van diefstal, enkel nog van vermissing. En dan IMEI’t men niet meer. En de gelijkenis met de Stolen Sidekick-zaak was mij ook al opgevallen. Helaas heb ik het niet vantevoren bedacht. Het is me echt overkomen.

Mooie fotoset van souvenirs in hun natuurlijke omgeving.

Met de Geert Wilders-aubade ‘Blonde Alien‘. Zien is verbazen. Nu op TV Oranje en wellicht andere TV-zenders. Binnenkort misschien op YouTube.

Op het stadsbusstation lag hij niet, bij NS kon ik alleen een formulier invullen. En dus liep ik maar naar het politiebureau op het Paardenveld.

Op internet had ik gelezen over succesvolle sms-bommen op basis van het IMEI-nummer. Met mijn IMEI-nummer op zak kwam ik het bureau binnen. Ik vertelde – naar waarheid – dat ik vrijwel zeker wist dat mijn telefoon gestolen was, maar dat er een kleine kans was dat hij uit mijn tas gevallen kon zijn. “Bij twijfel wordt het vermissing,” antwoordde de mevrouw achter de balie. Bij vermissing worden er geen sms-bommen uitgevoerd, wordt er geen aangifte opgenomen en moet je een summier formuliertje invullen. Ik probeerde nog te zeggen dat ik toch echt wel dacht dat hij gestolen was, maar de politiemevrouw was onverbiddelijk. “Als u niet zeker weet dat hij gestolen is, dan kan u geen aangifte doen.” Je moet de telefoon dus uit je hand laten stelen of in ieder geval geen enkele twijfel laten zien bij de aangifte. Ik vulde het formulier in, dat met een gebaar van ‘Zo, weer een cijfer voor de statistieken’ in een postbakje werd gelegd.

Ik droop af en verdween in de door koopzondag overvolle binnenstad. Ik wilde E. bellen om mijn frustratie te uiten, maar uiteraard had ik geen mobiele telefoon, en de eerste drie munttelefooncellen die ik tegenkwam waren defect. Op sommige dagen merk ik dat ik nog lang niet de oude ben.

Voor op het december-lijstje: spiksplinternieuwe dvd’s van QI en vanaf volgende week ook The IT Crowd. En uit Nederland eindelijk De Zevensprong.