Poste Restante

Er moet meer publiek geknuffeld worden!

Hm, voor een politiek leider laat Femke Halsema verdacht vaak het stuur los. Ondanks dat is het filmpje een stuk beter dan de PvdA-ongein van Eddy Terstall. De meeste indruk maakt nog steeds het brieven-filmpje van de SP.

Goed nieuws voor de liefhebbers: Vrijdag start QI met de nieuwe serie, en volgens de officiële site is er binnenkort een DVD! En voor de mensen die nog geen liefhebber zijn: kijken!

“En hoe zeggen we dat in Griekenland?”
De blonde vrouw keek hoopvol langs het grijs-gemêleerde gezelschap.
“Yammas! 1..2..3..”
“Yammas!” gehoorzaamde de kudde. Hoe kwamen wij hier in dit vage Griekse restaurantje terecht? Een paar maanden geleden had ik het vrijwillig geboekt. Op de planning stond Malta, of Ierland, of Noorwegen, of de Balkan… In ieder geval niet dit. Maar met een aanstaande verhuizing in het vooruitzicht leek het ons beter om uit te kijken naar iets goedkopers. Nu had ik laatst gehoord dat je op Kos goed met bussen en de fiets kan reizen. En dat is voor ons, rijbewijsloos, wel een noodzaak. Een poster op het station – vrolijk vakantie vierende mensen naast een idioot grote koffer met een Kos-aanbieding – deed de rest. We boekten een week vakantie bij Jiba. Méér Vakantie. En nu zaten we hier, méér vakantie te vieren tussen de bejaarden en de platinablonde vijftigplusvrouwen. Tijdens de welkomstbijeenkomst werden we gewaarschuwd voor het kraanwater, werd gemeld dat De Telegraaf overal verkrijgbaar was, en dat voor mensen “die cultureel willen doen” de opgravingen een goed idee waren. Verder moesten we toch vooral fietsen huren bij de door Jiba aangeraden fietsenboer, want als het bij een ander mis zou gaan, dan zou de reisleidster niets voor ons kunnen doen. We voelden ons een beetje alsof we in een aflevering terecht waren gekomen van het programma Jouw vakantie, Mijn vakantie. Alleen was dit wel ónze vakantie.

Uiteraard hebben we de fietsen elders gehuurd, De Telegraaf én de opgravingen links laten liggen, maar wel een aardige vakantie gehad. We konden elke avond in een andere Hollandse kroeg hangen, maar dat hebben we toch maar niet gedaan. Hoogtepunten? Het Asklepion en de wandeltocht van het bergdorpje Zia naar beneden. Affijn, het zit er weer op. De foto’s vindt u op Flickr.

Volgende week terug…

Clown Gerard scheidt zich af van olijk showduo en gaat mokkend alleen verder.

Clown Gerard scheidt zich af van olijk showduo en gaat mokkend alleen verder.

Vijf jaar geleden werkte ik bij Planet Internet, waar ik mede verantwoordelijk was voor News Planet, zie voor de visie van collega Peter ook zijn stukje. Op 11 september 2001 had ik vakantie. Even vrij na een jaar waarin ik hard gewerkt had en ook nog eens afgestudeerd was. In de ochtend was ik nog bij Eend langsgeweest om te praten over een inmiddels al lang weer verdwenen website. In de middag ging ik met mijn moeder mee naar het vakantiehuisje van mijn ouders op de Veluwe. Er moest wat zwaar spitwerk gebeuren, en ik zou twee dagen meehelpen. Toen we naar buiten liepen hoorde mijn vader op tv dat er een vliegtuigje was binnengevlogen in het World Trade Center in New York. We gingen gewoon weg. Vast een ongeluk.

Het was geen ongeluk. In de auto zette ik Radio 1 op. Het tweede vliegtuig was inmiddels ook binnen en Clairy Polak interviewde één of andere hoogleraar die beweerde dat de torens absoluut niet konden instorten. Nog tijdens het gesprek kwam de eerste toren naar beneden. De eerste beelden zag ik in het vakantiehuisje, sneeuwend op Nederland 2. Het waren indrukwekkende beelden, maar de impact werd pas een dag later duidelijk, toen ik weer thuis was. De ongelofelijk grote zee aan informatie op internet zorgde er blijkbaar voor dat ik pas echt wakker werd. Ik had nog steeds vakantie, maar zo voelde het niet. Na een week op mijn handen zitten mocht ik weer aan de slag, mijn hardwerkende collega’s ondersteunen.

Die middag in de bossen had ik nooit kunnen denken dat ik vijf jaar en twee werkgevers later nog steeds over de nasleep van die twee vliegtuigen zou berichten. De wereld is veranderd in die vijf jaar. In plaats van zelfverzekerd zijn we bang geworden. Bang voor een nieuwe aanslag, maar ook bang voor elkaar. We zijn ook minder vrij dan vijf jaar geleden. Talloze maatregelen hebben de burgerrechten op de helling gezet, alles lijkt geoorloofd in de strijd tegen het kwade. Zelfs ander kwaad. En dat is iets waar we als mensheid niet echt trots op mogen zijn.

Gemeente Utrecht, dienst Stadswerken, ergens deze zomer.
“Zeg, dat bord op de Jutfaseweg?”
“Ja?”
“Moet dat niet eens weg?”
“Ja, dat kan. Ik stuur er vanmiddag wel even een mannetje met de kleine wagen langs.”
“Kleine wagen…kleine wagen… Het is wel een paal van ruim twee meter, met betonnen voet.”
“Oh. Maar dan laat ik eerst wel even het bord weghalen.”
“En die paal dan?”
“Tsja, die zal dan na de vakantie moeten.”
“En dan staat die paal daar zomaar?”
“Ja, en wat zou dat?”
“Nou, dan komen er allemaal mensen langs en die denken dan ‘Wat belachelijk, een paal zonder bord. Waarom halen ze die niet weg?’ Krijgen we daar weer klachten over.”
“Hm, je hebt gelijk. Ik bedenk wel even een oplossing.

Random gedachte op de dinsdagavond: Stel je voor, als die twintig BN’ers daadwerkelijk zouden worden gekozen in de Tweede Kamer, zou Wien van den Brink ze dan op gaan wachten op het MediaPark?