Poste Restante

“Jongens, we hebben een probleem. Break Out loopt voor geen meter meer. Die kinderen halen hun nieuws tegenwoordig ergens anders. Om maar te zwijgen van de naakte achttienjarigen.”
“Misschien moeten we een nieuw blad beginnen?”
“Nieuw blad, nieuw blad. Daar kan ik niet mee aankomen bij de bazen, laat staan bij de adverteerders.”
“Een cross-mediaal uitgeefconcept dan?”
“Kijk, daar kan ik wat mee. Maak ik een ‘multimediaal jongerenmerk’ van. Uitgeven is passé. Straks leest er niemand meer, en daar staan we dan als uitgever.”
“Maar hoe vullen we dat dan?”
“Ach, dat is het belangrijkste niet. Gewoon, met jongerendingetjes. Muziek, uitgaan, kleding, MSN, dat soort dingen.”
“En hoe heet het?”
“Iets snappy, iets leuks, iets wat in touch is with time. Iets internettigs, maar niet nerdy. Iets wat iedereen kent.”
“Maar hoe héét het dan?”
“Ja, jezus. Hoe moet ik dat weten? Bedenk eens wat.”
(diepe stilte)
“Goed, tijd voor wat interactie met de doelgroep. Ik open de redactiebox, en het eerste lekker bekkende woord dat ik zie wordt de titel.”

Tsk. Er zijn dus ook mensen die zo’n button echt aanvragen.

Waarom Flickr zichzelf terecht de ogen van de wereld kan noemen.