Poste Restante

De jaarwisseling verloopt voorspoedig. In Rhenen is het gezellig, mooi en bijzonder, dat laatste vooral ook omdat onze gastvrouw (vriendin van E. sinds de middelbare school) aankondigt zwanger te zijn. In juli zal het kind komen. Op nieuwjaarsdag dus de grote trektocht. Inclusief een korte stop thuis om de kat (panisch voor vuurwerk) te troosten, zijn we meer dan vijfeneenhalf uur onderweg. Eten bij oma, overnachten bij E.’s vader.

Vandaag weer naar huis. E. belt tegen elven. Mormel is nergens te bekennen. Wel zijn er sporen in de gang van ontploft vuurwerk. De klotekinderen van verderop hebben een rotje door de brievenbus naar binnen gegooid. Woede en angst maakt zich van ons meester. Is de poes gevlucht? Is haar huis nu voorgoed onveilig en wil ze nooit meer thuiskomen? Wat is er gebeurd? Waar is ze? De minuten lijken wel uren als E. en ik afzonderlijk van elkaar manieren bedenken om die vuurwerkstokertjes heel erg langzaam en pijnlijk te folteren. Na een tijdje komt Mormel rustig binnengewandeld. Ze lijkt niets te hebben gemerkt. Het vuurwerk is blijkbaar ontploft toen zij even buiten was. Hoewel de vloek over de buurjongens in stand blijft (de rotzooi is nog steeds vervelend), zijn we allebei gerustgesteld. Even later vindt E. het bewijs dat voor Mormel 2006 goed begonnen is: een vers muizenlijk onder de keukentafel. Voor één keer zijn we er oprecht blij mee.

Een goed 2006, ook namens Mormel.