Poste Restante

[[image:hotelrwanda.jpg:Hotel Rwanda:center:0]]

Rwanda, 1994. Het is onrustig in het land, maar dat is het eigenlijk al jaren. Rwanda is al vier jaar in de ban van de strijd tussen de Hutu-regering en Tutsi-rebellen. Maar er zit schot in de zaak. De regering van president Habyarimana en de Tutsi-rebellen zijn in gesprek over een vredesakkoord. Of is dat slechts schijn? Want het extremistische Hutu-radiostation RTLM (zie ook) probeert de Hutu’s nog steeds tegen de Tutsi’s op te hitsen. Op 6 april 1994 wordt vlak voor de landing in Kigali het vliegtuig van president Habyarimana neergeschoten. Hij komt om het leven. De daders zijn nog steeds onbekend. Volgens de laatste berichten (2005, M) is het zelfs niet onwaarschijnlijk dat het extremistische Hutu’s zijn geweest. Maar voor RTLM (en voor veel Hutu’s) is het duidelijk wie het hebben gedaan. De ‘Tutsi-kakkerlakken’. Hutu Paul Rusesabagina, hotelmanager in het luxe Milles Collines-hotel en getrouwd met een Tutsi-vrouw, gelooft dit niet. Waarom zouden ze. Er was tenslotte een vredesakkoord in de maak.

De dagen die volgen zijn chaotisch en niet te bevatten. Extremistische Hutu’s in het hele land vermoorden, opgehitst door elkaar en RTLM, duizenden Tutsi’s en gematigde Hutu’s die proberen de genocide te voorkomen. Rusesabagina probeert zijn gezin in veiligheid te brengen, en - ondanks alles - een vier sterren hotel te blijven runnen. Hij hoopt met zijn volk op snel ingrijpen van de internationale gemeenschap. Dat komt er niet. De westerse wereld laat Rwanda in de steek. Als de laatste blanke gasten vertrekken, blijft de manager achter met in het hotel zo’n 1200 ondergebrachte (Tutsi-)vluchtelingen. Wachtend op wat komen gaat, probeert Rusesabagina alles om zijn gasten te redden en om de naam van zijn hotel in ere te houden.

Hotel Rwanda is een bijzondere film die je bij de strot grijpt als je hem bekijkt. Don Cheadle en Sophie Okonedo zijn briljant in hun rollen van een gemengd echtpaar in dergelijke omstandigheden. De gebeurtenissen zijn vaak te bizar voor woorden, tot je je bedenkt dat 90% van de film op waarheid berust. Helemaal bijzonder werd de film voor mij toen na de vertoning op het Amnesty International Filmfestival Paul Rusesabagina, de man wiens verhaal in de film wordt verteld, de zaal binnenkwam voor een interview. Als één man stond de zaal (Filmmuseum Calypso) op om hem een daverend applaus te geven. Hijzelf is bescheiden over zijn heldenrol. “Ik zou mezelf hooguit hotelmedewerker van de maand noemen.” Momenteel woont hij in het Belgische Kraainem, waar hij een transportbedrijf bestiert. Een ontspannen man in een leren jack. Een held. Gaat dat zien!