Jan 31, 2005 5
[[image:marijnissen.jpg:Jan M.:center:0]]
Zeg eens eerlijk Jan, hoeveel drink jíj eigenlijk? Dat dacht ik vanmorgen toen ik de Volkskrant zag. Iemand die me met een biertje in de hand zó aankijkt, daar zou ik namelijk niet op stemmen, die zou ik doorverwijzen naar de Jelinek… (website)
Jan 27, 2005 1
In september 2002 begon BBC-journalist Ivan Noble met zijn onregelmatig verschijnende Tumour Diary. Hij beschreef hierin zijn leven met een hersentumor, zowel de ups als de downs, zijn hoop en zijn angsten. Van de diagnose tot de genezing en de terugkeer. Aangrijpende stukjes die mij vaak aan het denken hebben gezet over leven en dood. Vandaag een nieuwe Tumour Diary. Ivan’s laatste. Hij is er te slecht aan toe om nog te schrijven. Hoewel ik hem natuurlijk niet persoonlijk ken, ben ik toch lichtelijk geëmotioneerd. Alsof een vriend nog even afscheid komt nemen voor zijn laatste reis. Vaarwel Ivan.
Update: Ivan Noble is op 31 januari overleden.
Jan 22, 2005 0
Vergelijk je lengte met die van beroemde Amerikanen. Ik toren met mijn twee meter uit boven iedereen, op de worstelaars en de basketballers na dan.
Jan 21, 2005 5
Ja, ook op Poste Restante wordt er tegenwoordig over een kat bericht. De kat van E. om precies te zijn. Mormel (de naam werd haar gegeven in het studentenhuis waar E. haar uit meenam) woont sinds zomer 2003 in haar huidige huis en kan sindsdien naar buiten. Dat ging lang goed, tot vorig jaar een nieuwe buurvrouw arriveerde in een huis verderop in de straat. Na enkele weken merkten we dat Mormel haar brokjes niet meer op at, en dat ze haar blikvoer steeds vaker liet staan. Toch was ze niet ziek, sterker nog, ze kwam aan en oogde kerngezond. Na een poos kwamen we er achter wat er aan scheelde. Wat bleek, nieuwe buurvrouw C. voerde Mormel bij met kaas, gerookte kip en andere delicatessen. E. was woedend en vroeg C. dat niet meer te doen. Dat werkte heel even, maar na een tijdje bleek het opnieuw raak. Opnieuw beloofde C. beterschap, maar ze kon katten nu eenmaal niets weigeren en E. was tenslotte bijna altijd weg. Dat laatste is niet waar. E. werkt in wisseldiensten of slaapt soms bij mij, en is dus soms ’s avonds niet thuis. Maar overdag wel, dat ziet C. echter niet. Dat werd C. nogmaals verzekerd door A., de buurvrouw die er tussenin woont.
Ook dit ging een tijdje goed, maar tegenwoordig is het weer mis. Mormel krabbelt vaak bij C. aan de deur, C. laat haar dan binnen (ze kan Mormel volgens eigen zeggen niets weigeren) en de kat doet vervolgens alsof ze thuis is. Ondertussen zit E. in de zorgen en durft bijna niet meer ’s avonds naar mij te gaan, uit angst dat Mormel nog meer van haar vervreemdt. Soms belt C. ’s avonds omdat Mormel op haar bed is gaan liggen. Ze durft haar niet op te pakken en wil toch graag slapen. Ze zegt dat het bellen voelt als verraad aan Mormel.
Maar wat nu? Er zijn natuurlijk een paar mogelijkheden:
1. E. draait het kattenluik op slot als ze weggaat. De kat wordt dan opgesloten. (We hebben dit eerder gedaan en Mormel nam toen wraak door op het bed te plassen.)
2. E. maakt C. elke week duidelijk dat ze niet wil dat Mormel bij de buren zit. Dit werkt een week of twee.
3. E. blijft vanaf nu altijd thuis
4. Niets doen en wachten tot Mormel bij de buurvrouw blijft wonen.
En misschien nog iets anders. Iemand een idee?
