Oct 28, 2004 0
Oct 24, 2004 0
Babbelen
Men talk to Google not girlfriends – Study reveals many men need to get out more
Oct 23, 2004 7
Ga dan…
Net als drs. Mallebrootje (het bekende Tweede Kamerlid uit Elst, ook bekend als uitvinder van een snavelwarmer voor eidereenden) heeft ook Groep Geert Wilders een pied-a-terre. Niet aan de Haagse Dennenweg, maar aan een laan in de Utrechtse wijk Kanaleneiland. De bevolkingssamenstelling van Kanaleneiland is gevarieerd. Veertig procent van de eilanders is van Marokkaanse afkomst. Slechts een kwart van het totaal (waaronder Geert en ikzelf) is autochtoon. Veelal ouderen die er veertig jaar geleden zijn komen wonen met hun jonge gezin. Toen was Kanaleneiland het Rozeneiland. Vooruitstrevend en ruim. Vijftien jaar geleden (1989) kwam Geert er wonen. Toen was Kanaleneiland al lang niet meer vooruitstrevend en ruim. Goed, de grote problemen kwamen later en bereikten in de tweede helft van de jaren negentig hun hoogtepunt. Maar een probleemloos paradijs was de wijk toen al lang niet meer.
In de afgelopen jaren is er veel gebeurd in Kanaleneiland. Justitie en politie hebben volop aandacht voor de probleemwijk. Het helpt, zij het langzaam. De negatieve spiraal waarin Kanaleneiland de afgelopen jaren heeft gezeten, is in ieder geval gestagneerd. Er wordt harder opgetreden, maar ook geïnvesteerd in de wijk en haar bewoners. Allerlei wilde plannen staan op stapel. Er worden koopwoningen gebouwd en er is een heus centrumproject. Niet dat er veel problemen daadwerkelijk opgelost zijn. Er zijn nog steeds hangjongeren, huizen zijn verpauperd en de bewoners voelen zich vaker dan elders in de stad (binnenstad uitgezonderd) onveilig. Maar de bussen rijden gewoon weer door de Marshalllaan en winkeliers op het Grootwinkelcentrum zien de toekomst eindelijk weer zonnig tegemoet. Er zijn geen no-go areas, al is de Rijnbaan met al zijn dichtgetimmerde winkels niet echt een fijne plek om te vertoeven.
Geert wil weg. Vandaag zegt hij in Volkskrant Magazine:
Ja, daar woon ik niet meer lang. Het is voor mij de slechtste plek om te wonen. (…) Ik ga niets meer over die wijk zeggen. Dan moet ik ook de onprettige kanten noemen; dat is het onverstandigste wat ik kan doen.
Ongeveer een half jaar geleden (naar schatting) zei Geert hetzelfde in een interview met het Utrechts Nieuwsblad. Hij specificeert echter nooit iets. Hij trekt niet aan de bel, hij zet zich niet in voor de wijk, hij roept alleen maar dat het er zo vreselijk is. Dat soort mensen kan Kanaleneiland momenteel missen als kiespijn. Ga alsjeblieft Geert!
Oct 23, 2004 0
Mariniertjes
Ze zaten er al toen ik de intercity binnenkwam. Twee blonde jongens van een jaar of achttien, zo schatte ik. Tegenover elkaar, elk met een grote tas naast zich.
“Waar zijn we nu weer?” vroeg nummer één geagiteerd.
“Amsterdam” zuchtte de ander, en hij keek het perron op,
“Ja maar welk Amsterdam? We waren net ook al in Amsterdam!”
“Amsterdam Centraal, kijk al die mensen lopen!”
Hun Brabantse accent was duidelijk hoorbaar. Ik begreep dat het mariniers waren. In opleiding wel te verstaan. Ze mochten dit weekend naar huis. De trein kwam uit Den Helder, ze zaten dus al even. Bij het Amstelstation stapten aardig wat mensen in.
“Ik ga echt niet mijn tas weghalen hoor.”
“Echt niet”
Bij Duivendrecht haalden zij hun tas weg. Op de vrijgekomen plekken gingen een man en een vrouw zitten. De vrouw had een droevig gezicht. Misschien was ze niet droevig, maar haar gezicht stond nu eenmaal zo. De man was een typische forens met een regenjas en een koffertje. De jongens discussieerden over hun dagelijkse bezigheden.
“We hebben echt niks te doen. Ik had net zo goed niet naar de marine hoeven gaan. Als ik bij de landmacht was gebleven, dan had ik ook niks te doen gehad, maar dan wel veel dichterbij.”
“Ja!”
(…)
“Oh man, ik heb koppijn. Van gisteren. Die Apfelkorn was echt heftig. Vanmorgen kwam de korporaal echt al om half zeven. Ik heb de deur dicht geslagen en ben weer gaan slapen. Fuck you. Daar heb ik wel straf voor over.”
De droevige vrouw keek op slag nog droeviger. De man tegenover haar was met zijn eigen dingen bezig. Hij maakte een zak M&M’s open en gooide de inhoud met veel herrie in een speciaal meegenomen diepvriesbakje. Bij elke M&M die hij at rammelde het bakje. De mariniertjes keken hem met minachting aan. Iedereen zweeg, tot de trein bij Breukelen stilstond.
“Ja, waarom staat die trein nou godverdomme weer stil?”
“Ja!”
“Ik wil naar huis verdomme, straks mis ik mijn aansluiting!”
“Ja!”
(trein rijdt weer)
“Ah, hèè. Godverdomme…”
De droevige vrouw zag er nu uit alsof ze voorlopig niet uit deze depressie zou komen. Voor Utrecht stonden we weer stil, ter hoogte van de ateliers aan de Vlampijpstraat.
“Wat is dit nu weer?”
“Dat zijn kúnstenaars.”
“Jezus, wat een teringbende. Kunnen die lui niet gaan werken ofzo?”
“Ja, de fik erin”
“Haha! Ja! De fik erin!”
(vlak voor station)
“Staan we godverdomme weer stil. Nu mis ik mijn aansluiting helemaal! We gaan in Utrecht wel wat eten.”
“Okee”
De mariniertjes liepen naar de dichtstbijzijnde deur. De man in de regenjas stopte zijn M&M’s weg. De vrouw met het droevige hoofd bleef peinzend achter.
Oct 19, 2004 2
