Poste Restante

Eug is 27, woont in Amsterdam-Osdorp en werkt in Alphen aan den Rijn (het Slough van de Lage Landen). Hij wil er ook gaan wonen. Correctie, hij heeft er een huis gekocht, dat is iets heel anders. Er daadwerkelijk gaan wonen benauwt hem. Het is exemplarisch voor zijn situatie. Een vriendin heeft hij nooit gehad, wel is hij verliefd op zijn buurmeisje (14), op een collega en op een oude kennis die hij onlangs weer eens tegenkwam. Eigenlijk is Eug verliefd op elke vrouw waar je naar kunt kijken. Zijn verliefdheid onderkennen durft hij echter nooit.

Nee, het leven heeft Eug niet echt gebracht waar hij op had gehoopt. Een saaie baan met dito collega’s, een huis waar hij niet wil wonen, een rits aan onbeantwoorde liefdes en dat al jarenlang. Om hem heen verandert de wereld. De vrienden van vroeger zijn getrouwd, verhuisd en/of dood. Alleen Danny blijft hetzelfde. Maar ja, die had nou net wel eens mogen veranderen. Eug trouwens ook. Dat wil hij ook wel, maar toch ook niet. En als hij het wil, dan weet hij niet hoe. Nou ja, dat weet hij wel, maar wat moet je dan? Kortom, het leven van Eug is een en al tragedie. Toch weet Walter van den Berg (snif, onze Walter) van De Hondenkoning een verhaal te maken dat leest als een trein. Voornaamste ingrediënten: humor en leegheid. Tastbare leegheid wel te verstaan. Je hebt medelijden met Eug, maar wilt hem ook graag een schop onder zijn kont geven. Doe wat met je leven! De verhaallijn van De Hondenkoning is niet het sterkste aspect van het boek. Liefhebbers van een rond verhaal met een kop en een staart zullen zich daardoor misschien niet zo vermaken. De Hondenkoning drijft op sfeer en slaagt daar meer dan voortreffelijk in. Laten we hopen dat er snel meer volgt.