Poste Restante

Als ik ooit president van de Verenigde Staten word, dan wil ik Michael Moore in mijn kamp. Dat is me wel duidelijk na het zien na de film ‘Fahrenheit 9/11′. Moore laat in de film geen spaan heel van George W. Bush, zijn vader en zijn vrienden. De verkiezingen van 2000 zijn gestolen, Bush speelde niets klaar tot de fatale dag van de elfde september en er waren helemaal geen massavernietigingswapens in Irak. Moore is een man van het grote gebaar. Hij houdt niet van nuances, en in die zin lijkt hij wel op Bush en zijn vrienden. De beelden die hij in F9/11 laat zien zijn voor Europeanen geen verrassing, en soms is erg duidelijk dat hij wel erg selectief te werk gaat in het kiezen van zijn materiaal. Moore is een ijzersterke maker van propaganda.
Toch is F9/11 de moeite waard om te gaan kijken. De combinatie van al die bekende beelden toont opnieuw aan dat de oorlog in Irak en de aanslagen van 11 september hebben geleid tot een continu gevoel van angst. Mensen zijn bang en daar maken andere mensen weer misbruik van. Er hoeft geen daadwerkelijke terreurdreiging te zijn om hem voelbaar te maken. Alleen de suggestie is al voldoende. Media hitsen vervolgens elkaar en hun kijkers op, en brengen zo de hele wereld in rep en roer. Van deze massahysterie maken politici dan weer handig gebruik om steeds meer controle te krijgen over hun burgers en vaak ook om controversieel beleid door te voeren. Over dat onderwerp wil ik wel wat meer films zien.