Poste Restante

[[image:lit.jpg:Lost In Translation:center:0]]
Wie wel eens alleen is geweest in een onbekende grote stad kent het gevoel misschien wel. Je voelt je op de een of andere manier verloren. Niets en niemand is vertrouwd. Wel spannend, maar je blijft rondlopen met een dubbel gevoel. Lost in Translation, de nieuwste film van Sofia Coppola, gaat over twee mensen die rondlopen in de grote stad Tokyo. Bob (Bill Murray) is een uitgerangeerde acteur die miljoenen verdient door intens naar een Japans Whiskyglas te kijken. Charlotte (Scarlett Johansson) is net afgestudeerd in de filosofie en is naar Tokyo gereisd met haar man, een jonge fotograaf die in Japan ‘Lock ‘n Loll’-bands moet fotograferen. In de nachtbar van hun hotel komen ze elkaar tegen. Allebei verveeld, allebei slapeloos, allebei ontheemd en allebei worstelend met hun reis. Ze nemen elkaar op sleeptouw door de bizarre stad.

Lost in Translation is een bijzondere film, die voor het grootste deel leunt op de sfeer die in de hele film hangt. Die is moeilijk uit te leggen, maar boeiend genoeg om je vast te houden. Zowel Murray als Johansson versterken die sfeer. De gezichtsuitdrukkingen van Murray, de gelatenheid van Johansson, de verbeeldingskracht van Sofia Coppola, de raarheid van Tokyo… Gelukkig maakt Coppola niet de fout die elke andere regisseur gemaakt zou hebben. De twee belanden niet met elkaar in bed. In plaats daarvan ontstaat een band die verder gaat dan de eerste-de-beste one-night-stand. Zelfs de afscheidswoorden van Bob aan Charlotte zijn voor de kijker niet te verstaan, zodat de uiteindelijke uitkomst van die band te raden blijft voor de kijker. U moet deze film zien. Eerlijk. Hij is in ieder geval goed voor een plekje in mijn top tien.