Open brief aan mijn blocker
Beste J.,
Ik volg je nu toch al aardig wat jaren op Twitter. Toen ik bij Amnesty werkte zag ik je geloof ik in een discussie voorbij komen. Ik vond dat je leuk twitterde, grappige projecten deed en nuttige dingen zei. Een goede journalist met het hart op de juiste plaats. Ik schrok dan ook toen je DM gisteravond binnenkwam.
Martijn, ik ga je blocken. Het spijt me, maar je bio en vooral je avatar treffen me elke keer onaangenaam.
Mijn bio en mijn avatar zijn sinds een paar maanden als volgt:
Twitterfossiel, wannabe-nerd, oude weblogger, krantenknipper, het zijn allemaal onschuldige woorden. En het feit dat ik in Hoograven woon en bij de Fietsersbond werk kan toch ook niet echt reden zijn voor een block. En dus zal de combinatie van ‘vader van Mila (†)’ en de foto waarop ik Mila in mijn armen houd je wel onaangenaam treffen. Waarom? Ik weet het niet. De foto is gemaakt toen Mila nog leefde. De foto’s van een dode Mila zijn namelijk alleen op afspraak bij ons thuis te bezichtigen. Is het dan omdat je er niet tegen kunt dat het leven van dat kleine kindje maar zo kort heeft geduurd? Tsja, dat vind ik ook moeilijk om te verkroppen. Maar daarom juist wil ik haar herinnering levend houden door het gebruik van deze avatar. De regel in mijn bio is er vooral om mensen te waarschuwen dat ik af en toe over mijn dode dochter twitter.
Je hoeft voor mij geen verantwoording af te leggen over het feit dat je mijn tweets niet meer wilt lezen. Ik vind het alleen jammer dat je me volledig geblockt hebt. Ik vond het namelijk wel leuk om jouw tweets te lezen. Over hoe het met je gaat en over wat je doet. Ontvolgen was toch genoeg geweest? Dat heb je tenslotte al eens eerder gedaan, waarna je me later weer ging volgen. Dan had je mijn dochter alleen nog maar hoeven te zien als ik een keer op je zou reageren, of als ik een keer door iemand zou worden geretweet. Dat komt wel eens voor, maar niet echt heel vaak.
Blijkbaar was de combinatie van mijn dochter met dat ene kruisje zo angstaanjagend dat je haar in geen enkel geval meer wil zien. En dat is zo jammer, want het is nog steeds het mooiste meisje van de hele wereld. Ik mag dat zeggen, want het is mijn dochter. En daarom begrijp ik het ook niet. Je mag best weten dat ik echt wel even van slag geweest ben door je bericht. Boos, verdrietig, teleurgesteld. Noem de emoties maar op die sinds Mila’s dood door mijn lijf gieren. Gelukkig reageerden veel mensen erg lief op mijn op Twitter geuite verbazing. Ik ben ze daar dankbaar voor. Het verzacht de emoties een beetje. Maar ik blijf het jammer vinden.
Ik hoop dat je dit een keer leest. Ik kan het niet meer onder je aandacht brengen. Ik wens je het allerbeste.
Groet,
Martijn
Ons festival
Zaterdag begint de voorverkoop. Van ons festival. Into the Great Wide Open. Op Vlieland, Stortemelk. 2009 waren we er voor het eerst en we waren meteen verkocht. Leuke muziek, fijne sfeer, zonder de massaliteit van andere festivals. We zagen er Johan, Emiliana Torrini, Lykke Li en Kyteman. We genoten van ons appartement, van de mensen en van het eiland.
2010 gingen we nog een keer. Het festival was groter geworden, maar de sfeer was gebleven. Op het geweldige bospodium Naar Buiten zagen we DAAU, Dorléac, Tim Knol en Jungle by Night, op het sportveld The Whitest Boy Alive en Modest Mouse. Beide keren viel ons op hoe kindvriendelijk het festival was. Baby’s keken tevreden in hun wagentjes of op hun kleden, grotere kinderen verdienden hun ijsjes bij elkaar door bekers op te halen.
Bijboeken voor 2011 was een no-brainer. In de tussentijd werd E. zwanger, dus bij de editie van vorig jaar liepen we anders rond op Into the Great Wide Open. We zagen Agnes Obel, Bettie Serveert, Michael Kiwanuka en Eefje de Visser en mijmerden over Into the Great Wide Open 2012. We zouden terugkeren, maar dan met onze dochter. Ze zou tenslotte zo’n acht maanden oud zijn dan. We kochten een romper in de maat die ze waarschijnlijk zou gaan hebben in september 2012. In november boekte ik alvast een appartement met twee slaapkamers. Makkelijk voor al die spullen.
Het liep anders. Mila werd geboren en overleed na twee dagen. Op haar crematie klonk Agnes Obel. Ze zal het rompertje van het festival in 2011 nooit dragen.
Zaterdag begint de voorverkoop. Voor ons festival. Maar gaan we wel? Willen we dat? Kunnen we dat aan? In 2011 liepen we het hele festival rond met de gedachte dat we volgend jaar met onze dochter zouden komen. Overal waren tenslotte baby’s. Die baby’s zullen er dit jaar ook weer zijn. Maar is dat niet te confronterend? Zijn we tegen die tijd al zover dat we al die jonge ouders met hun kroost al aankunnen? Aan de andere kant zullen we zeker spijt krijgen als we niet gaan. Niet omdat we nu per se Franz Ferdinand willen zien, maar meer om die unieke sfeer. En omdat het gewoon ons festival is. En dat van Mila. We hebben gelukkig nog even om er over na te denken.
Mila
Mila Elisabeth van Es * 4 januari 2012, † 6 januari 2012
Clowns to the left of me, Jokers to the right…
Aan de ene kant: kaalslag in de kunstsector, tien kilometer harder op de snelweg als grote overwinning, bossen die wel wat meer terrasjes kunnen gebruiken en achttien- dan wel negenjarige jongens die als voorbeeld moeten dienen om de rest af te schrikken. Aan de andere kant: vakbonden die hervorming tegenhouden, linkse online opiniepagina’s die slechte Godwin-cartoons publiceren, kamperende vago’s op het Beursplein en mensen die achttien- dan wel negenjarige jongens gebruiken om hun rechtschapenheid te bewijzen. Ik wil bij beiden niet horen.
Het zijn moeilijke tijden als je zoals ik een twijfelaar bent. Iemand die er samen wel uit wil komen, een compromissenliefhebber, iemand die iedereen het liefst te vriend wil houden. Wij zijn namelijk niet zo in trek op dit moment. Dit zijn tijden voor ‘wie niet voor is is tegen ons’, tijden om elkaar voor linkse landverrader danwel NSB’ er uit te maken. Tijden om onwelgevallige wetenschap als meningen te beschouwen en om passende meningen tot wetenschap te bombarderen. Niemand zit op de grijze enerzijds-anderzijds-verhalen van mij en mijn collega-twijfelaars te wachten. Die passen namelijk nergens bij.
En terwijl wij hier in Nederland elkaar de tent uitvechten draait de wereld gewoon door. Met al haar problemen op het gebied van klimaat, geld en politiek. En ergens wil ik daar iets aan doen, gewoon omdat ik vind dat het voor sommige dingen echt moet. Maar helaas, ik ben druk met ons ongeboren kind. Weer een mensje dat een plaats moet krijgen op onze overvolle, oververhitte en overdreven wereld. Onzeker gaan we voorwaarts en hopen er maar het beste van.
In verwachting
“Je bent dan wel niet zwanger, maar toch wel in verwachting.” Onze verzekeringsadviseur kwam vanmorgen met een mooi cliché om het vreselijke “Wij zijn zwanger” te omzeilen. Want E. is zwanger, en dus zijn wij in verwachting. Ons eerste kind zal als alles goed is in de eerste dagen van 2012 ter wereld komen. Veertien weken is het wurmpje nu, vanmiddag hebben we het hart beluisterd en alweer twee weken geleden werd deze foto van de mini gemaakt:
Rechts ligt het hoofdje, links zet de kleine het beste beentje alvast voor.
Moeder en kind maken het goed, alle toekomstige opa’s en oma’s (het zijn er zes) beginnen langzaam van de schrik te bekomen en ook andere familieleden zijn op de hoogte. Thuis gaat het inmiddels vooral over kinderopvang (wachtlijsten van een jaar zijn regel, geen uitzondering), de babykamer en positiekleding. Het komende half jaar zal dat wel niet minder worden. We zijn aan een bijzondere reis begonnen.
